*** Ένα δίκιο το έχουν οι θεσμικοί δημοσιολογούντες: είναι δυνατόν να κάνουν πολιτικές παρεμβάσεις στελέχη των ΠΑΕ; * Αδιανόητα πράγματα αυτά για μία σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία * Δεν μπορεί, δηλαδή, να βγει να τα πει ένα επιχειρηματικό στέλεχος; * Ένας διευθυντής ομίλου; * Μια υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων; * Τότε, μάλιστα, και για «εγκληματικές οργανώσεις» να μιλήσει και για ό,τι θέλει * Καθότι το «επιχειρείν» έχει ένα πρεστίζ, ένα επίπεδο * Ε, όχι με τους ανθρώπους των γηπέδων.
*** Το πρόβλημα είναι πως οι… «επικεφαλής περιοχών» έχουν τις δικές τους προτιμήσεις * Είτε πρόκειται για τους «φεουδάρχες» του Πειραιά, είτε της Θεσσαλονίκης, είτε της Ν. Φιλαδέλφειας * Οπότε το… ρεζίλι του πολιτικού προσωπικού της χώρα συνεχίζεται δίχως τέλος.
*** Θετικό είναι αυτό, από μία άποψη * Τουλάχιστον μπορεί ο κόσμος να δει πώς γίνεται η περίφημη «διακυβέρνηση» * Έτσι ώστε να κρίνει και το τι πραγματικά λένε όσοι την διεκδικούν κάθε τέσσερα χρόνια * Γιατί, ως γνωστόν, οι κυβερνήσεις… εξουσιάζουν σύμφωνα με τους χρόνους που ορίζει το Σύνταγμα * Οι επιχειρηματίες σύμφωνα με τους χρόνους που ορίζει ο ανταγωνισμός τους.
*** Η ΝΔ ζητά από τον Κασσελάκη να πει πού βρήκε τα λεφτά με τα οποία δάνεισε τον ΣΥΡΙΖΑ και πώς το έκανε * Ο Κασσελάκης πάλι ζητά από τη ΝΔ να απαντήσει πώς βρέθηκε με μισό δισ. δανεικά κι αγύριστα * Υποθέτουμε πως και στις δύο περιπτώσεις η απάντηση περνά από ένα ή περισσότερα τραπεζικά ιδρύματα.
*** Μόνο που το ποια ακριβώς είναι η σχέση των κομματικών μηχανισμών με αυτά δύσκολα θα το μάθουμε * Αν και πλέον είναι περισσότερο από εμφανές ότι αυτή υπάρχει * Ως εκ τούτου, είναι και καθοριστική για τις πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται * Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε; * Το χρήμα πάντα έχει ενδιαφέρον αν μπορέσει κανείς να το ακολουθήσει και να βρει τι υπάρχει στην άκρη του.
*** Όλα τα παραπάνω συγκλίνουν στα εξής τρία σημεία: Διαπλοκή, διαπλοκή και πάλι διαπλοκή * Μόνο που δεν έχει να κάνει με «κακές ηγεσίες» * Ούτε με πρόσωπα που έχουν περιπέσει στη διαφθορά * Για την πλέον βασική λειτουργία του συστήματος μιλάμε * Απλά πράγματα και… δίχως «πουμαρό».
