Γιώργος Τσαντίκος
Υποκρισία, κενά επιχειρήματα, στρεψοδικία, πολιτικός μονόλογος, γέλια που καταλήγουν σε γοερό κλάμα. Η κυβέρνηση των επιτελικών δεν διστάζει να κάνει οτιδήποτε θεωρεί ότι θα αντιστρέψει την εκλογική της διαρροή προς την ελληνική, άκρα τυροδεξιά που έχει ξαναπροβάλει περήφανη.
Όπως ο δρ Φρόνκοστιν είχε τον Ίγκορ, όπως ο Ολυμπιακός τον Γιωργάρα τον Αμανατίδη, όπως ο Καραμανλής τον Μολυβιάτη, ο Σάρουμαν τον Γκρίμα τον Φιδόγλωσσο, έτσι και η σημερινή, μητσοτακική ΝΔ, το μοντέλο κόμματος που ούτε στα πιο σατανικά του όνειρα δεν φανταζόταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (ή και η Άννα Διαμαντοπούλου), έχει τον Άδωνη Γεωργιάδη.
Ο Σπύρος-Άδωνης Γεωργιάδης λοιπόν, είναι ο επιτελικός που όλοι θέλουν να έχουν στη δούλεψή τους. Θα κάνει ό,τι του πεις, θα πει ό,τι του γράψεις, θα μεταστρέψει όποια πραγματικότητα δεν βολεύει, σε κάτι άλλο. Για παράδειγμα τώρα, που η ελληνική κυβέρνηση περνάει έναν ακόμα επαίσχυντο νόμο που έρχεται κατευθείαν από τις φασιστικές εμπνεύσεις του Μπόσι και του Φίνι (καλοί είναι μόνο όσοι πρόσφυγες δουλεύουν για εμάς, δηλαδή όχι τόσο καλοί αλλά τέλος πάντων, η δουλειά να γίνεται), ο Άδωνης επιλέγει αντιπάλους στην ακροδεξιά για να δείξει πόσο κεντρώος είναι: Βελόπουλος, Σαμαράς, Νίκη μάχονται για να επιδείξουν πιο αντιπροσφυγικό και μισαλλόδοξο προφίλ.
Ο καλός «επιτελικός» όμως εξαιρεί τον Σαμαρά από τους χαρακτηρισμούς περί λαϊκισμού, γιατί κρατάει και ένα στασίδι στην ακροδεξιά. Σου λέει «δεν ξέρεις πού θα πάει η φάση με τον φιλελευθερισμό από τα καλάθια του Κυριάκου, σε άνοδο είναι οι σκληροί παντού, άσε να κρατήσουμε καμιά πισινή». Οπότε λέει ταυτόχρονα ότι «συνεχίζουμε να είμαστε σκληροί με τους πρόσφυγες», δηλαδή «είμαι ένας από εσάς». Αλλά αυτός, ξέρει τα σωστά κόλπα και βρίσκεται πάντα από τη σωστή μεριά της εξουσίας.
Στην εποχή των επιτελικών, ο κ. Γεωργιάδης είναι το handbook. Τα τελευταία δέκα χρόνια, υπουργικοί θώκοι, θέσεις μετακλητών, οφίτσια υπουργείων, καταλήφθηκαν από ανθρώπους που κάπου τους είχες πετύχει στο πρόσφατο παρελθόν. Κι επειδή θυμόσουν πώς τους γνώρισες, ως πχ συνδικαλιστές στο πανεπιστήμιο ή τους είχες δει στην trashtv, σε έπιανε ένα νευρικό γέλιο και θυμόσουνα τη μάνα σου που σου ’λεγε «τι έχουν οι άλλοι περισσότερο από ‘σένα, άσε τις ιδεολογίες τώρα».
Ε, αυτοί οι επιτελικοί είναι σήμερα αυτοί που ανέβηκαν στις πλάτες μας, κανονικά. Και «πείθουν» κιόλας, όπως λέει και ο Σπύρος ο Παπαδόπουλος, εθνικός διασκεδαστής. Πείθουν, γιατί η επίσημη εκδοχή της Αριστεράς χάσκει, ενσωματωμένη στις χειρότερες πιθανές αντιλήψεις και μεθοδεύσεις, καθώς αντιμετωπίζει την πολιτική σαν κυριακάτικο ένδυμα: τα καλά της τα βάζει τις Κυριακές που είναι στα υπουργεία και τις υπόλοιπες μέρες που φοράει στολή αγγαρείας, ψάχνει να βρει τι πήγε στραβά και αντιπολίτευση στην ακροδεξιά, είναι η ακόμα πιο ακροδεξιά.
Η επίσημη Αριστερά ψάχνει να βρει τι πήγε στραβά και αντιπολίτευση στην ακροδεξιά είναι η ακόμα πιο ακροδεξιά
Επιτελικότης λοιπόν. Κράζει π.χ. η ακροδεξιά για ένα έργο τέχνης που εκτίθεται στο γενικό προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη; Σπεύδει ο επιτελικός Γεραπετρίτης να κατεβάσει το έργο και να το αποσύρει. Ακριβαίνει το ρεύμα με απόλυτη κυβερνητική ευθύνη; «Στην Ευρώπη ισχύει εδώ και χρόνια η χρηματιστηριακή διαπραγμάτευση» απαντάει ο επιτελικός, πριν διαλύσει την επόμενη κοινωνική σταθερά. Συρρικνώνεται η δημόσια εκπαίδευση για να δημιουργηθεί πελατεία για τους ιδιώτες; «Ελεύθερο πανεπιστήμιο» απαντάει ο πρώην πασόκος που βρήκε την επιτελικότητα που έψαχνε στον Μητσοτάκη. Κλείνουν σχολικές μονάδες και οι κοντινότερες είναι μερικά χιλιόμετρα μακριά; Η επιτελική Μιχαηλίδου έχει τη δικαιολογία: «Το βάδισμα κάνει καλό», δήλωση που πιάνει και το «δρομικό κίνημα».
Υποκρισία, κενά επιχειρήματα, στρεψοδικία, πολιτικός μονόλογος, γέλια που καταλήγουν σε γοερό κλάμα. Η εξαφάνιση του διαφορετικού είναι εύκολη και δραστική. Η κυβέρνηση των «πειστικών» σε αριστερούς τύπου Σπύρου Παπαδόπουλου, δεν έχει καμία απολύτως αναστολή να κάνει οτιδήποτε θεωρεί ότι θα αντιστρέψει την εκλογική της διαρροή προς την ελληνική, άκρα τυροδεξιά που έχει ξαναπροβάλει περήφανη και περνάει δεύτερη νεότητα, από το ’50 και το ’60. Δεν διστάζει επίσης να ισοπεδώσει ό,τι έχει δημιουργηθεί, κατακτηθεί, διασωθεί όλα αυτά τα χρόνια.
…και η Αριστερά καταντάει ένα ζεϊμπέκικο-κονσέρβα σε εκπομπή του Σπύρου του Παπαδόπουλου, με παλαμάκια και δάκρυα συγκίνησης για στίχους και μουσικές που ντύνουν αναμνήσεις και βιογραφικά επιτελικών, που είδαν το φως το αληθινό ή περίμεναν πάντα την ευκαιρία να την αδράξουν, πράγμα που δεν ήταν δα και δύσκολο αν η μόνιμή σου αναφορά είναι η εξουσία και η μοιρασιά της (ή και όχι…).
