Έφη Καραχάλιου
Η σειρά του Βασίλη Κεκάτου σχετικά με τη ζωή κάποιων λυκειόπαιδων στη βαθιά ελληνική επαρχία είναι ενδιαφέρουσα παρά τα επιμέρους κλισέ.
Είναι γεγονός πως το τοπίο στην ελληνική τηλεόραση έχει μεταβληθεί αρκετά μετά τον Covid-19 και ιδιαίτερα φέτος. Νέες σειρές κάνουν την εμφάνισή τους στους τηλεοπτικούς δέκτες, με τη μυθοπλασία να αποτελεί κεντρική θεματική. Η εμφάνιση του Βασίλη Κεκάτου εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο αλλαγής και ανανέωσης που προσπαθεί, ως συνήθως ετεροχρονισμένα, να συμβεί στην ελληνική μεριά. Ο βραβευμένος στο Φεστιβάλ των Καννών σκηνοθέτης μεταπηδά από τις ταινίες μικρού μήκους σε μια μίνι σειρά οχτώ επεισοδίων και το αποτέλεσμα είναι φιλόδοξο, σε σημεία άνισο, ανοιχτά queer και ακόμα πιο ανοιχτά ζεστό και ανθρώπινο.
Το Milky Way που προβλήθηκε στο Mega αφηγείται την ιστορία της 17χρονης μαθήτριας Μαρίας, η οποία καθορίζεται από την ανάγκη της να ξεφύγει από το ασφυκτικό πλαίσιο της επαρχίας. Η λύση, λοιπόν, φαίνεται να είναι η φυγή στην Αθήνα προκειμένου να σπουδάσει χορό. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς στο λύκειο, μια σειρά γεγονότων θα βγάλουν από την τροχιά την ίδια αλλά και τη θρησκόληπτη οικογένειά της, αλλάζοντας μια και καλή το μικρό της σύμπαν. Καταλυτικό πρόσωπο θα αποτελέσει ο Τζο, το παιδί από την Αθήνα που ήρθε στην επαρχία για να γνωριστεί καλύτερα με τον πατέρα του. Η αναπαράσταση της τοπικής κοινότητας σε συνδυασμό με το αχανές τοπίο του κάμπου προσπαθούν να δώσουν μια «δυτική» διάσταση, σχεδόν αμερικάνικη. Εκεί βρίσκεται ίσως το κύριο ατόπημα της σειράς, καθώς φαίνεται ότι κινείται στα πρότυπα του Maestro του Χριστόφορου Παπακαλιάτη: πολιτισμικό προϊόν που κυρίως προορίζεται για «εξαγωγή» σε πλατφόρμες, με απεύθυνση και επομένως αναπαραστάσεις γνώριμες για ένα κοινό εκτός Ελλάδας.
Αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση βέβαια την ίδια τη σημασία αυτών των αναπαραστάσεων, δεδομένου ότι η σειρά αποτελεί κεντρική πρόταση για το τηλεοπτικό κανάλι στο οποίο προβάλλεται. Χαρακτήρες που κινούνται πέρα από τα ετεροκανονικά πρότυπα και διάφορα σχόλια σχετικά με τη ρευστή σεξουαλική ταυτότητα των πρωταγωνιστών είναι σίγουρο ότι συγκρούονται με τα βιώματα ενός μέσου τηλεθεατή. Ωστόσο η ύπαρξη τέτοιων ηρώων σε ένα μαζικό μέσο ψυχαγωγίας είναι κάτι που έλειπε από τον ελληνικό τηλεοπτικό χάρτη, ακόμα και αν η σειρά καταφεύγει σε καρικατούρες ή κλισέ διαλόγους. Μέσα από μια ιστορία ενηλικίωσης και τελικά φυγής, ανοίγεται, με κινηματογραφική οπτική που τόσο έλειπε από την ελληνική τηλεόραση, ένας μικρός γαλαξίας ιστοριών που κάλλιστα θα μπορούσαν σεναριακά να σταθούν από μόνες τους.
Στα δυνατά της σημεία συγκαταλέγονται οι ερμηνείες και η σεναριακή ανάπτυξη των ηρώων. Από τις συμμαθήτριες (Στυλιάνα Ιωάννου, Ναταλία Σουίφτ, Αφροδίτη Καποκάκη, Ευαγγελία Καμάρα), τον Τζο (Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος) και τη Μαρία (Κορίννα Ντουλλάαρτ) μέχρι την οικογένειά της (Ανδρέας Κωνσταντίνου, Γιούλικα Σκαφιδά, Θέμις Μπαζάκα), όλοι οι ηθοποιοί συμβάλλουν ισόποσα στο να στηθεί μια ιστορία για ανθρώπους που προσγειώθηκαν και τελικά εγκλωβίστηκαν σε ένα μέρος, αλλά δεν σταμάτησαν ποτέ να κοιτούν προς τα αστέρια. «Καμιά φορά αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος να μαθαίνεις για τον Μεγάλο Γαλαξία, τις Μαύρες Τρύπες, τα πάλσαρ, τους άλλους κόσμους. Όταν ο μόνος κόσμος που θα δεις ποτέ σου είναι αυτός που γεννήθηκες…»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (2.12.23)
