Γιώργος Κ. Καββαδίας
Οι διώξεις στον Πειραιά και σε όλη τη χώρα δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται, για μια ακόμη φορά, η προσφυγή του υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού στα δικαστήρια, για να κηρύξει παράνομη και καταχρηστική την απεργία-αποχή από τους μέντορες και τους ενδοσχολικούς συντονιστές που έχει κηρύξει η ΟΛΜΕ. Συνδέονται με τη γενικότερη επίθεση της κυβέρνησης σε όλα τα μέτωπα. Το χτύπημα των σωματείων, της συνδικαλιστικής δράσης και του δικαιώματος της απεργίας. Η τριπλή επίθεση αποτελεί κεντρική επιλογή της κυβέρνησης και του κεφαλαίου. Επιδιώκουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου για να υλοποιηθεί η κυβερνητική πολιτική. Γιατί χωρίς την τρομοκρατία και την καταστολή δεν μπορούν να εφαρμόσουν την αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική τους. Μια πολιτική (υποχρηματοδότηση, αξιολόγηση και κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, εκατοντάδες κενά μέχρι και το τέλος της σχολικής χρονιάς, ομηρία νεοδιόριστων) που:
α) εντείνει την επίθεση στο δημόσιο σχολείο με στόχο την πλήρη διάλυσή του και εν τέλει τη λειτουργία του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που επιδιώκουν ΕΕ, ΟΟΣΑ και κεφάλαιο,
β) διαμορφώνει ένα σχολείο έντασης των ταξικών φραγμών με αξιολόγηση-χειραγώγηση-κατηγοριοποίηση, με Τράπεζα Θεμάτων – ΕΒΕ – εξετάσεις PISA κ.α.
γ) θέλει τους εκπαιδευτικούς άβουλους και μοιραίους με τα σωματεία παραγκωνισμένα ή να ανέχονται και να σιωπούν.
Για τους εκπαιδευτικούς και γενικότερα τους εργαζόμενους η αντίσταση απέναντι στην επίθεση είναι μονόδρομος. Απέναντι στην αυταρχική πολιτική των διώξεων, ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας, ο δρόμος των μαζικών κινητοποιήσεων, είναι μονόδρομος, σε αντίθεση με την πολιτική του κατευνασμού της «διαβούλευσης» που οδηγεί σε αδιέξοδο. Θα συνεχίσουμε ακόμα πιο μαζικά κλιμακώνοντας τους αγώνες μας! Για να μην περάσει το κλίμα φόβου και σιωπής, το κλίμα σιγής νεκροταφείου που θέλουν να επιβάλουν. «Ανάρμοστη συμπεριφορά» θα έχουμε πάντα στο καθεστώς της σιωπής και της υποταγής. Το μήνυμά μας προς την εκπαιδευτική κοινότητα, τη νεολαία και τον λαό δεν μπορεί παρά να είναι «κανένας μόνος του»! Όλοι για έναν και ένας για όλους!
