Γιώτα Ιωαννίδου
Τι είναι η αντίσταση, πώς και πότε επιτρέπεται να ασκείται; Τα παιδιά της Παλαιστίνης που δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν ή μεγαλώνουν πρόωρα ανάμεσα σε συρματοπλέγματα, σημεία ελέγχου, στρατιώτες που τα χλευάζουν και τα δολοφονούν, πόσες Ιντιφάντα πρέπει να κάνουν για να γίνουν ορατά;
Η πολιτισμένη Δύση «αιφνιδιάστηκε» από την επίθεση των Παλαιστίνιων στο Ισραήλ. Η κανονικότητά της επιβάλλει,οι λαοί να αντιδρούν με τη μέθοδο της σκοτωμένης ανημπόριας, όταν δεν μπορούν πια να ζήσουν. Πού θα φτάσουν τα πράγματα αν οι υποτελείς στραφούν ενάντια στην εξουσία που τους όρισε ως τέτοιους;
Ανατριχιάζουν οι αστοί πολιτικοί και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι. Όχι γιατί δεν γνωρίζουν για το άθλιο καθεστώς κατοχής της Παλαιστίνης από το Ισραήλ εδώ και εβδομήντα πέντε χρόνια τώρα, με τις πλάτες, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ο πολιτισμός της αγοράς προτιμά να εξασκείται η βία του αθόρυβα. Να σέρνεται διαβρώνοντας το τοπίο που θέλει να κατακτήσουν τα κέρδη και η κυριαρχία του, μακριά από την κοινή θέα. Η αποκλεισμένη φυλακή της «ματωμένης» Γάζας, των 2.000.000 κατοίκων σε 360 τετραγωνικά χιλιόμετρα, χωρίς καθαρό νερό, ηλεκτρισμό, τρόφιμα, φάρμακα, δεν είναι είδηση για τα δελτία. Οι μαζικοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη, τα πογκρόμ στη Ραμάλα, οι βομβαρδισμοί στη Τζενίν και τη Ναμπλούς, στους προσφυγικούς καταυλισμούς, οι φυλακίσεις βαφτίζονται πολιτική ενάντια στους «τρομοκράτες». Οι μαζικές εκτοπίσεις με μπουλντόζες που γκρεμίζουν σπίτια και ανθρώπους, οι ξεριζωμένες ελιές αγκαλιασμένες από κλαδεμένες μανάδες, οι σφαίρες θανάτου σε παιδιά που παίζουν την ελευθερία καμουφλάρεται ως κρατική Ισραηλινή άμυνα. Και μετά οι Αντουανέτες της «υψηλής κοινωνίας» απεχθάνονται τη θέα του αίματος των απλών ανθρώπων.
Τί είναι η αντίσταση, πώς και πότε επιτρέπεται να ασκείται; Τα παιδιά της Παλαιστίνης που δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν ή μεγαλώνουν πρόωρα ανάμεσα σε συρματοπλέγματα, σημεία ελέγχου, στρατιώτες που τους χλευάζουν και τους δολοφονούν, πόσες Ιντιφάντα πρέπει να κάνουν για να γίνουν ορατά; Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Γιδεόν Λεβί, έγραψε, μετά την επίθεση: «Το Ισραήλ τιμωρεί αδικαιολόγητα και ανελέητα τη Γάζα από το 1948 […]. Οι Παλαιστίνιοι αποφάσισαν ότι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν τα πάντα για μια μικρή έστω γεύση ελευθερίας».
«Ο καθένας μας έχει μια ιστορία κατοχής. Δεν υπάρχει παιδική ηλικία να ζήσεις… Μπορούμε μόνο
να είμαστε η γενιά της ελευθερίας»
Τον Απρίλη του 2018 εγκαινιάστηκαν δύο μικρά σχολεία στην περιοχή της Χεβρώνα, που χρηματοδοτήθηκαν από την αλληλεγγύη των Ελλήνων εκπαιδευτικών («Ένα σχολείο για τη Γάζα»). Δεκαπέντε μόλις ημέρες μετά, Ισραηλινοί έποικοι κατεδάφισαν το ένα σχολείο στη Ζανούτα. Μαθητές και δάσκαλοι επέμεναν να κάνουν μάθημα στα ερείπια. Εκεί τους συνάντησε ξανά η αντιπροσωπεία των εκπαιδευτικών. Αυτοί οι μαθητές μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον μόνιμου φόβου και ανασφάλειας. Ποιος θα τους κατηγορήσει όταν αναζητούν την ελευθερία της αντίστασης και τη διέξοδο της εξέγερσης; Η δωδεκάχρονη τότε Ζάνα, ξαδέλφη της Αχέντ Ταμίμι που φυλακίστηκε γιατί χαστούκισε έναν πάνοπλο στρατιώτη, δήλωσε: «Σε κάθε σχολείο, κάθε παιδί είτε έχει χτυπηθεί, είτε έχει συλληφθεί, είτε έχει μυρίσει δακρυγόνο. Ο καθένας μας έχει μια ιστορία κατοχής. Δεν υπάρχει παιδική ηλικία να ζήσεις […]. Μπορούμε μόνο να είμαστε η γενιά της ελευθερίας».
Η Ρέιτσελ Κόρι, αμερικανίδα ακτιβίστρια, που σκοτώθηκε από μπουλντόζα Ισραηλινών στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιού, έγραφε στο ημερολόγιό της: «Ακόμη και στις τρομακτικές συνθήκες που ζουν δεν παύουν τα παιδάκια να παίζουν, οι έφηβοι να ερωτεύονται και οι μεγάλοι να ονειρεύονται». Και ο ποιητής ο Μαχμούντ Νταρουίς συμπλήρωνε: «Το να γράψει κανείς ένα ερωτικό ποίημα υπό κατοχή, είναι μορφή αντίστασης… Η ελπίδα είναι η ανίατη ασθένεια των Παλαιστινίων».
Αυτή η περήφανη ελπίδα κατά καιρούς έχει ποτίσει το φιλειρηνικό κίνημα και εντός του Ισραήλ. Δεκάδες έφηβοι αρνούνται την υποχρεωτική στράτευση, δηλώνοντας ότι δεν παίρνουν μέρος στην κατοχή. Χιλιάδες διαδήλωναν το καλοκαίρι στο Τελ Αβίβ κατά της δικαστικής μεταρρύθμισης της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου, που απαγόρευε στο Ανώτατο Δικαστήριο να ακυρώνει κυβερνητικές αποφάσεις.
«Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη», γράφει ένα σύνθημα. Όταν η ελευθερία στην Παλαιστίνη έχει ακρωτηριασμένα πόδια και καθηλώνεται σε αναπηρικό αμαξίδιο, θα εκσφενδονίζει την κραυγή της με πέτρες. Όταν ένα παιδί καθισμένο σε μια καρέκλα μαθητικού θρανίου κοιτά την κατεδάφιση του σχολείου του, που για να το προσεγγίσει έκανε τρεις ώρες ανάμεσα σε μπλόκα κι ελέγχους, οργή και μίσος θα αποστηθίζει για μάθημα της ημέρας .Όσο οι στίχοι του Σαχίμ Αλ Κασέμ γίνονται σύνθημα του καθημερινού Παλαιστινιακού αγώνα: «[…] Δεν παζαρεύω και ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι», η αμείλικτη βαρβαρότητα των καταπιεστών θα μας βρίσκει απέναντί της. Να υπερασπίζουμε τη φωνή μιας ματωμένης Γάζας πάνω στις πληγές της ανθρωπότητας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (14.10.23)
