Πλήρης δημιουργικών ημερών έφυγε η Μαίρη Χρονοπούλου, στα 90 της χρόνια, έχοντας υπηρετήσει με συνέπεια και τον εμπορικό και τον λεγόμενο ποιοτικό ελληνικό κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε ταινίες όπως οι «Κυνηγοί» και το «Ταξίδι στα Κύθηρα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου αλλά και τα «Παιδιά της χελιδόνας» του Κώστα Βρεττάκου.
Πάνω από 600.000 εισιτήρια είχε κόψει το «Μια κυρία στα μπουζούκια», το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, όταν πρωτοπροβλήθηκε το 1967, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες είδαν την ταινία αυτή στις αναρίθμητες προβολές της στην τηλεόραση. Με άλλα λόγια, η Μαίρη Χρονοπούλου χαράχτηκε στο συλλογικό μας υποσυνείδητο.
Πριν πετροβολήσουμε το μιούζικαλ ως ξενόφερτο είδος ή πριν το συγκρίνουμε με αμερικανικές μουσικοχορευτικές υπερπαραγωγές, ας αναλογιστούμε ότι στα ελληνικά μιούζικαλ έπαιξε η αφρόκρεμα των Ελλήνων ηθοποιών, κωμικών και μη. Στο συγκεκριμένο, εκτός από τη Μαίρη Χρονοπούλου στο ρόλο μιας κυρίας των «βορείων προαστίων» συμμετείχαν ο Κώστας Βουτσάς, η Μάρθα Καραγιάννη, η Ζωή Λάσκαρη, ο Φαίδων Γεωργίτσης, ο Χρόνης Εξαρχάκος και άλλοι σημαντικοί καλλιτέχνες. (Από το καστ της ταινίας μόνο ο Γιάννης Βογιατζής ζει, οι άλλοι έχουν φύγει.)
Τα έγχρωμα, τα «λαμπερά» μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη αποτελούν με έναν τρόπο συνέχεια των κλασικών ασπρόμαυρων ελληνικών στις οποίες, παρά τα πενιχρά τεχνολογικά μέσα, μεγαλούργησαν κορυφαίοι ηθοποιοί όπως ο Λογοθετίδης, ο Φωτόπουλος, ο Αυλωνίτης, η Βασιλειάδου και τόσοι άλλοι, αλλά και ταλαντούχοι σεναριογράφοι όπως ο Αλέκος Σακελλάριος. Ήταν «λαϊκές» ταινίες παρά το χολιγουντιανό λούστρο, παρουσίαζαν πλευρές της ζωής των λαϊκών ανθρώπων, της εργατικής τάξης.
Πολλοί θα θυμούνται με αγάπη τη Μαίρη Χρονοπούλου – και το αξίζει.
