Γιώργος Παυλόπουλος
Η νυν πρωθυπουργός και ο τέως πρόεδρος της δημοκρατίας, που έφυγε από τη ζωή, ακολούθησαν –υπό μία έννοια– ανάλογες πορείες, με αντίστροφη φορά. Ξεκινώντας από τα «άκρα» συναντήθηκαν στο «κέντρο», ως πιστοί υπηρέτες του αστικού συστήματος εξουσίας.
Η Ιταλία έχει χαρακτηριστεί από αρκετούς ως το «πολιτικό και ιδεολογικό εργαστήρι της Ευρώπης». Άλλωστε, η χώρα του Αντόνιο Γκράμσι του Παλμίρο Τολιάτι και του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, του Μπενίτο Μουσολίνι, του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Μπέπε Γκρίλο, άνοιξε πολλούς νέους δρόμους στην πολιτική ιστορία, τόσο στο αριστερό όσο και στο δεξιό άκρο του πολιτικού σκηνικού. Παρά δε το γεγονός ότι αρκετοί ισχυρίζονται πως εδώ και χρόνια έχει εισέλθει σε μια βαθιά και πολύπλευρη κρίση, χάνοντας ουσιαστικά την ταυτότητά της, η αλήθεια είναι ότι εξακολουθεί να «παράγει» πολιτική ιστορία και μοντέλα διακυβέρνησης.
Η εβδομάδα που πέρασε, για του λόγου το αληθές, ανήκει δικαιωματικά σε δύο πολιτικούς με το ίδιο όνομα, έναν άνδρα και μία γυναίκα, που έχουν ήδη βάλει τη δική τους σφραγίδα σε αυτό το σκηνικό. Πρόκειται, αφενός, για τον Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, τον τέως πρόεδρο της δημοκρατίας που εγκατέλειψε τα εγκόσμια σε ηλικία 98 ετών, αφού κατάφερε να γίνει ο μακροβιότερος στη συγκεκριμένη θέση, στην οποία παρέμεινε για σχεδόν 9 χρόνια. Αφετέρου, για την πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι, η οποία είδε να συμπληρώνεται ένας χρόνος από την εμφατική εκλογική νίκη που σημείωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2022 και ηγείται, όπως όλα δείχνουν, μιας από τις πιο σταθερές κυβερνήσεις της Ιταλίας εδώ και αρκετά χρόνια.
Όσον αφορά τον Ναπολιτάνο, αν και έγινε μέλος του ΚΚ Ιταλίας το 1945, σε ηλικία 20 χρονών, ενώ στη συνέχεια χαρακτηρίστηκε από το υπουργείο Εσωτερικών ως μέλος των μυστικών ένοπλων παραστρατιωτικών ομάδων που φέρεται να διατηρούσε το κόμμα στη Ρώμη, η μετέπειτα πορεία του έμελλε να είναι πολύ διαφορετική. Τόσο ώστε όχι απλώς να σφραγιστεί από το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, αλλά να συνδεθεί άρρηκτα με τον αποκαλούμενο «ιστορικό συμβιβασμό».
Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι εξαιτίας του ρόλου που διαδραμάτισε στην Ιταλία, από αρκετούς του αποδόθηκε το προσωνύμιο «βασιλιάς Γεώργιος», ενώ ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη χώρα, Ρόναλντ Σπόγκλι, τον χαρακτήρισε ως «δύναμη σταθερότητας για την κυβέρνηση και το σύστημα». Ο δε Χένρι Κίσινγκερ, η «αλεπού» της αμερικανικής διπλωματίας, σε συνάντηση που είχε μαζί του δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει ως «ο αγαπημένος μου κομμουνιστής», για να λάβει την απάντηση από τον ίδιο: «Πρώην κομμουνιστής, παρακαλώ».
Δικαίως, λοιπόν, αναγνωρίζοντας την τεράστια προσφορά του στη δυσφήμιση του κομμουνισμού και την εδραίωση της αστικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, στην κηδεία του παραβρέθηκαν τόσο ο Όλαφ Σολτς όσο και ο Εμανουέλ Μακρόν. Στο πλευρό, φυσικά, της Μελόνι, η οποία μοιάζει να διαγράφει μια ανάλογη (τηρουμένων των αναλογιών) πορεία, αν και με αντίστροφη φορά.
Ο «αγαπημένος κομμουνιστής» του Χένρι Κίσινγκερ και η ακροδεξιά «λύκαινα» που έγινε αρνάκι
Πράγματι, η πολιτικός η οποία ξεκίνησε τη διαδρομή της από τη νεοφασιστική νεολαία, πήρε το κυβερνητικό βάπτισμα του πυρός από τον Μπερλουσκόνι και ίδρυσε ένα κόμμα –τα Αδέλφια της Ιταλίας– που τα πρώτα χρόνια δεν έκρυβε τον ακροδεξιό προσανατολισμό του, έχει φτάσει σήμερα στο σημείο να διαψεύδει πανηγυρικά όσους την χαρακτήριζαν ως απειλή για τη «δημοκρατία» και την «ενωμένη Ευρώπη». Κι αυτό διότι είναι οι ίδιοι που σήμερα την αντιμετωπίζουν ως αξιόπιστο εταίρο, η οποία έχει πάρει όρκο πίστης και στην ΕΕ και το ευρώ, αλλά και στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, ενώ ακολουθεί ουσιαστικά τον δρόμο που χάραξε στην οικονομική πολιτική ο προκάτοχός της και τέως επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι.
Ειδικά στο θέμα του προσφυγικού-μεταναστευτικού, απάντησε στη ρετσινιά της «ξενόφοβης» και ρατσίστριας, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική της ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με εκείνη των Βρυξελλών στο συγκεκριμένο θέμα. Κάπως έτσι, δε, το μόνο μέτωπο που της έμεινε για να θυμίζει την «παλιά Μελόνι» είναι το ταυτοτικό, που έχει να κάνει με την υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών της οικογένειας και της θρησκείας.
Συμπερασματικά: Όπως ο Ναπολιτάνο είχε καθοριστική συμβολή στην πλήρη ενσωμάτωση στο κυρίαρχο σύστημα του πάλαι ποτέ απειλητικού γι’ αυτό ΚΚΙ, έτσι και η Μελόνι είναι αυτή που νομιμοποιεί τη σύγχρονη –ιταλική και ευρωπαϊκή– ακροδεξιά στη διακυβέρνηση και μάλιστα όχι στη θέση του εταίρου, αλλά του οδηγού. Αμφότεροι, έτσι, συγκαταλέγονται στα σύμβολα του αποκαλούμενου πολιτικού «Κέντρου».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (30.9.23)
