Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Θέσεις που θεωρούνταν ακροδεξιές πριν χρόνια, όπως στο προσφυγικό, έχουν γίνει mainstream τώρα, είπε ο Μ. Βορίδης για να αποδείξει πως οι θέσεις της Αριστεράς δεν πείθουν σήμερα. Το πρώτο που απέδειξε, βέβαια, είναι πόσο ολοκληρωτικός και απάνθρωπος έχει γίνει ο καπιταλισμός.
Για την ήττα των ιδεών της Αριστεράς σε εγχώριο, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, έκανε λόγο ο υπουργός Επικρατείας, Μάκης Βορίδης, στην ομιλία του στο συνέδριο του Εconomist, παραδεχόμενος ότι η διάκριση και η αντίθεση ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά παραμένει ισχυρή και ότι δεν έχει ατονήσει. O Βορίδης τεκμηρίωσε την άποψή του, αναφερόμενος κυρίως, στις θέσεις της Δεξιάς για το μεταναστευτικό, για την οικονομία, για τη φορολογία των επιχειρήσεων, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τις αντιεγκληματικές πολιτικές, αναφέροντας πως τα τελευταία χρόνια στα θέματα αυτά έχει αλλάξει η οπτική των πολιτών και έχει υποχωρήσει η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς.
O Μ. Βορίδης επικέντρωσε μάλιστα το βάρος της αποδεικτικής του στην ηγεμονία της Δεξιάς, φέρνοντας παραδείγματα από το θέμα του μεταναστευτικού: «Αν έλεγες πριν από 20 χρόνια ότι πρέπει να υπάρξουν περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές, ήσουν φασίστας, ακροδεξιός και τα λοιπά. Σήμερα, αυτές οι περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές είναι το mainstream στην Ευρώπη. Είναι αυτό που συζητούν ο Μακρόν, ο Μητσοτάκης, η Ιταλίδα πρωθυπουργός», είπε ο υπουργός Βορίδης και πρόσθεσε ως κατακλείδα: «Άρα, αυτό το οποίο ήταν απολύτως αποδεκτό πριν από 15 και 20 χρόνια και ήταν ταυτισμένο με τις ιδέες της Αριστεράς, σήμερα σ’ όλη την Ευρώπη είναι απόλυτα μειοψηφικό και γίνεται μειοψηφία και στην Ελλάδα».
Ο υπουργός Βορίδης συμπεραίνει ότι η Αριστερά αντιμετωπίζει στρατηγικό πρόβλημα, με την έννοια ότι δεν αρέσουν πια οι ιδέες της. Βέβαια, παραδέχτηκε ότι δεν πρόκειται για οριστική νίκη της Δεξιάς αλλά για διαλεκτική πάλη που θα διεξάγεται επ’ αόριστον. Μάλιστα, ο Βορίδης και εν γένει οι θεωρητικοί της Δεξιάς φρονούν ότι στον τρέχοντα χρόνο, μη προβλεπόμενης διάρκειας, η Αριστερά θα αντιμετωπίσει στρατηγικό πρόβλημα, αφού δεν αρέσουν πια οι ιδέες της. Η λύση, όμως, δεν εξαρτάται από επιμέρους αλλαγές στην τακτική της, από την αντικατάσταση του αρχηγού, από νέα συνθήματα κ.ο.κ. Απεναντίας, φρονούν ότι αναγκαία για την Αριστερά είναι η υιοθέτηση μιας νέας, διαφορετικής στρατηγικής, ελκυστικής στις μάζες που επηρεάζονται από αριστερές ιδέες.
Όμως η επαναστατική Αριστερά δεν έχει ανάγκη ασφαλώς από τις όποιες αναλύσεις, παροτρύνσεις και συμβουλές ακροδεξιών, όπως αυτές που εκφράζει ο Βορίδης και οι όμοιοί του. Στρατηγική της αναπότρεπτη είναι η επαναστατική ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας και η εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας προσαρμοσμένης ασφαλώς στις τρέχουσες αντικειμενικές συνθήκες. Η στρατηγική αυτή απορρέει από τη βασική αντίθεση του καπιταλιστικού συστήματος, την αντίθεση αστικής και εργατικής τάξης, η οποία θα λυθεί από την επαναστατική ανατροπή της αστικής εξουσίας από την εργατική τάξη και την ανάδειξή της σε κυρίαρχη και ηγεμονική δύναμη, πού θα εγκαθιδρύσει τον σοσιαλισμό. Αυτή η στρατηγική της εργατικής τάξης δεν είναι απλώς ιδεολογική σύλληψη ή και φαντασιακό εύρημα στρατηγικής και τακτικής, όπως φαντάζεται ο Βορίδης. Είναι αναγκαιότητα που απορρέει από την αντικειμενική βασική αντίθεση της καπιταλιστικής κοινωνίας που λύνεται με την επαναστατική πάλη και τη νίκη της, η οποία οδηγεί στην εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.
Αυτή η αντίληψη δεν έχει απλώς θεωρητικό-υποθετικό χαρακτήρα. Είναι αντικειμενική ιστορική αλήθεια, που έχει επιβεβαιωθεί στην πράξη με την εγκαθίδρυση σοσιαλιστικών καθεστώτων σε διάφορες παραλλαγές ανάλογα με τις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες, που ανατράπηκαν όμως από λάθη και στρεβλώσεις, αλλά και από την αμείλικτη ταξική πάλη με τον κυρίαρχο καπιταλισμό.
Η αστική τάξη έχει ανάγκη από μία προοδευτική «αριστερή» πτέρυγα στο κομματικό σύστημά της, ως εφεδρεία για το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή συμβουλεύει ο Βορίδης
Την αλφαβήτα της ταξικής πάλης την γνωρίζει βέβαια η πολιτική και θεωρητική ηγεσία της αστικής τάξης. Με οξυδέρκεια μάλιστα ο Βορίδης θεωρεί αναπότρεπτη και διαρκή τη διαλεκτική πάλη αστικής και εργατικής τάξης και αναγνωρίζει ότι η σύγχρονη υπερτέρηση της αστικής πολιτικής δεν είναι οριστική. Παραδέχεται, δηλαδή, χωρίς να το ομολογεί ρητά, ότι η προλεταριακή στρατηγική μπορεί να νικήσει την αστική. Γι’ αυτό, άλλωστε, όπως ο λύκος, μεταμφιέζεται σε αγαθό πρόβατο και «νουθετεί» τους αριστερούς να αλλάξουν στρατηγική, ώστε επιτέλους να ελκύσουν την κοινωνία, για να επιβάλουν τις ιδέες τους…
Φυσικά, ο Βορίδης δεν παραφρόνησε ούτε μετεξελίχθηκε σε φίλο και συμβουλάτορα της Αριστεράς, ώστε να υλοποιήσει αυτή τις ιδέες της και να πραγματώσει τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Στην πραγματικότητα, συμβουλεύει τη ρεφορμιστική αριστερά άμεσα, και κατ’ επέκταση και δυνητικά μόνο, την κομμουνιστική αριστερά, να υιοθετήσει κάποια παραλλαγή της αστικής θεωρίας και πολιτικής μεταμφιεσμένη βέβαια σε αριστερή, για να προσελκύσει και να ενσωματώσει στο σύστημα προοδευτικές μάζες.
Η αστική τάξη έχει ανάγκη από μία προοδευτική «αριστερή» πτέρυγα στο κομματικό σύστημά της, ως εφεδρεία στις δύσκολες καταστάσεις για το καπιταλιστικό σύστημα, όπως συνέβη με τα μνημόνια, που στη διάρκειά τους, άριστα υπηρέτησαν την αστική τάξη, το ΠΑΣΟΚ ως σοσιαλδημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό κόμμα. Γι’ αυτό, ο Βορίδης ως διανοούμενος και πολιτικός της αστικής τάξης απευθύνεται κυρίως στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και την νουθετεί, για να απορρίψει και τα ελάχιστα ψήγματα αριστερής ιδεολογίας και πολιτικής και να υιοθετήσει την κεντρώα σοσιαλδημοκρατική πρόταση ταξικής συνεργασίας εργατικής τάξης- κεφαλαίου, που έσπευσε να εξαγγείλει ο αμερικανοτραφής Κασσελάκης, προσφέροντας γην και ύδωρ στο κεφάλαιο με την εξαγγελία για τη σύμπραξη εργασίας και κεφαλαίου. Αυτή τη στρατηγική συνιστά στην Αριστερά ο Βορίδης και πάντες οι πεφωτισμένοι δεξιοί, για να γίνουν δήθεν οι ιδέες τους ελκυστικές. Για αυτό αριστεροί ηγέτες τύπου Κασσελάκη τους «έρχονται κουτί». Η αλήθεια είναι ότι προτείνουν μια αστικοποιημένη Αριστερά που να εξασφαλίζει την υποταγή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στο κεφάλαιο, ιδίως σε συνθήκες δυσχερείς για το σύστημα, προβάλλοντας τη στρατηγική της ταξικής συνεργασίας εργατικής τάξης και κεφαλαίου. Οι δήθεν μέντορες της Αριστεράς, τύπου Βορίδη και ΣΙΑ, προωθούν μια στρατηγική, που δήθεν θα δώσει αέρα στα πανιά μιας σύγχρονης και ελκυστικής Αριστεράς. Η αλήθεια όμως είναι, ότι μια τέτοια στρατηγική θα βυθίσει ολοκληρωτικά την Αριστερά στον βάλτο του αστισμού…
Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 21-10-2023
