Γιάννης Ελαφρός
Είναι τρομερά όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ξέρουμε πως είναι οι εκφράσεις ενός βάρβαρου συστήματος, δομημένου στη λογική του κέρδους, όπου κάθε ζωή είναι αναλώσιμη. Δεν παύει όμως να μας παγώνει αυτή η εισβολή του θανάτου και της καταστροφής σε όλες τις παραλλαγές της. Κι όμως, είναι η ώρα να πάρουμε πάλι «το μονοπάτι του πολέμου». Μας έχουν τελειωμένους εάν δεν αντισταθούμε κι εάν δεν τους ανατρέψουμε. Όχι μόνο τους διαχειριστές, αλλά και το σύστημα.
Ζητούμενο όμως δεν είναι η διαμαρτυρία ή απλά η αντίδραση, αλλά ένα νέο κίνημα ανατροπής, με τη σημαία του δίκιου και των αναγκών μας, με πολιτικούς στόχους και νικηφόρες-αποφασιστικές μορφές πάλης. Η ζωή έχει δείξει πως δεν μπορεί να υπάρχει ένα τέτοιο κίνημα, χωρίς την έμπνευση, το πολιτικό νεύρο και την πρωτοπόρα έμπρακτη συμβολή μιας Αριστεράς αντικαπιταλιστικής και ανατρεπτικής. Η μάχη για την ανασυγκρότησή της στη νέα φάση είναι κρίσιμη. Ας γνωρίζουμε πως η σελίδα γυρίζει. Δεν είμαστε στον Ιούνη του 41% και στη δήθεν «σταθερή κυβέρνηση». Δεν άλλαξαν ακόμα οι πολιτικοί συσχετισμοί αλλά η δυσαρέσκεια αυξάνεται κι αναζητούνται απαντήσεις. Η αντιπολίτευση δεν θα σχηματιστεί στο κτίριο της βουλής, ούτε θα προκύψει από τη νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ· θα αναδειχθεί από τους δρόμους του αγώνα.
Το μέγεθος της καταστροφής και της βαρβαρότητας φέρνουν στην επιφάνεια την ανάγκη ριζικών τομών
Το μέγεθος της καταστροφής και η ποιότητα των προβλημάτων, η κλίμακα της βαρβαρότητας φέρνουν στην επιφάνεια την ανάγκη ριζικών απαντήσεων, αντικαπιταλιστικών και σύγχρονα κομμουνιστικών. Δεν αρκούν πλέον μπαλώματα, ούτε διαχείριση. Για παράδειγμα δεν αρκούν ορισμένα τεχνικά έργα, όσο αναγκαία κι αν είναι πολλά απ’ αυτά, στα οποία θα πλιατσικολογήσει το τεχνικό κεφάλαιο, όταν συνεχίζεται απρόσκοπτα η αδηφάγα καπιταλιστική ανάπτυξη, που εξαντλεί τη φύση και τον εργαζόμενο. Αυτή πρέπει να αμφισβητηθεί.
Όλα αυτά συνδέονται με τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και την μάχη που δίνουν οι αριστερές αντικαπιταλιστικές κινήσεις. Οι κινήσεις της ανατρεπτικής Αριστεράς έχουν μεγάλη εμπειρία από παρόμοια παρέμβαση, συνενώνουν το τοπικό με το συνολικό, το ταξικό με το περιβάλλον. Αποτελούν ένα ρεύμα ενιαίο, παρά την πολυμορφία τους, καθώς κινούνται στην ίδια κατεύθυνση: Με ανατρεπτικό αντικαπιταλιστικό πολιτικό περιεχόμενο, μετωπική λογική και αντιδιαχειριστική φυσιογνωμία, με αμεσοδημοκρατικό χαρακτήρα αντίδοτο σε παραγοντισμούς. Συγκροτούν ένα ρεύμα για μια άλλη μαχόμενη και ανατρεπτική Αριστερά, που δεν μπορούν να εκφράσουν το ΚΚΕ της διαμαρτυρίας και η συμμαχία ΜέΡΑ25-ΛΑΕ της ρεαλιστικής διαχείρισης. Οι αριστερές αντικαπιταλιστικές κινήσεις συγκροτούνται κι αναπτύσσονται με την ίδια λογική, ανεξάρτητα από το εύρος των δυνάμεων που συσπειρώνουν ανά περιοχή. Ζητούμενα είναι ένα άλλο νικηφόρο κίνημα και μια άλλη ανατρεπτική Αριστερά, σε τοπικό και συνολικό επίπεδο. Και όχι μια θολή ενότητα «δοχείο παραπόνων» ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε γενικά μια παναριστερά της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς χωρίς πλαίσιο και μέλλον, που μοιάζει σα σανίδα σωτηρίας. Στόχος είναι βεβαίως το κέρδισμα κόσμου που διαφοροποιείται προς τα αριστερά, σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων. Γι΄αυτό οι αριστερές αντικαπιταλιστικές κινήσεις προχωρούν σε πρωτοβουλίες συνεργασίας με άλλες μαχόμενες δυνάμεις σε ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική και σε διάκριση από τις διαχειριστικές λογικές (όπως το θετικό παράδειγμα της Ανατρεπτικής Συμμαχίας για την Αθήνα), αλλά και σε συσπείρωση πρωτοπόρων αγωνιστών/στριών σε πραγματικά μαζικά ψηφοδέλτια, όπως για παράδειγμα της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αττική.
