Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη διάρκεια των προγραμματικών του δηλώσεων, μίλησε για «πολυδιάστατο εκσυγχρονισμό». Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του θέλουν να δώσουν την εικόνα ενός συνεκτικού «στρατηγικού» σχεδίου στη δεύτερη θητεία της κυβέρνησης, θυμίζοντας τον «εκσυγχρονισμό» που ήταν σημαία της διακυβέρνησης Σημίτη. Ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές ονειροφαντασίες και την ατελή προσπάθεια να εμφανιστεί ο Κ. Μητσοτάκης ως κοσμογονικός ηγέτης της αστικής παράταξης(!), το αφήγημα έχει τη σημασία του. Το καθήκον που έχει αναλάβει από το κεφάλαιο η κυβέρνηση της ΝΔ είναι να προχωρήσει αποφασιστικά τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις του συστήματος σε μια σειρά τομείς. Πρόκειται είτε για αλλαγές-τομές που έχουν καθυστερήσει χρόνια τώρα, κυρίως λόγω της αντίστασης του κινήματος, είτε για προσαρμογές στις νέες συνθήκες του εξελισσόμενου ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η κυβέρνηση δεν προωθεί απλώς «μέτρα», αλλά μια συνολική στρατηγικού χαρακτήρα παρέμβαση του κεφαλαίου, όπως είχε κάνει και η κυβέρνηση Σημίτη στην πορεία προς την ευρωζώνη και μετά. Ανάλογου χαρακτήρα πρέπει να είναι και η απάντηση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.
Βεβαίως, υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά. Η πρώτη κυβέρνηση Σημίτη δοξάστηκε και είχε καθολική υποστήριξη από τα ΜΜΕ, ανάλογη αυτής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη είχε μια μικρή άνοδο στις εκλογές του 2000, μετά την πρώτη τετραετία. Δεν απέφυγε όμως τη μεγάλη ήττα στη δεύτερη θητεία του, όπως και τη γενικότερη χλεύη στο άκουσμα «εκσυγχρονιστές». Η αντικαπιταλιστική Αριστερά είχε από νωρίς μιλήσει για «χούντα των εκσυγχρονιστών». Υπουργοί και στελέχη του «εκσυγχρονισμού» καταδικάστηκαν για μίζες από τους τεράστιους εξοπλισμούς (έκρηξη εξοπλιστικών δαπανών έχουμε και τώρα) και κάποιοι μπήκαν φυλακή.
Ο αστικός εκσυγχρονισμός αρχίζει ωραία, αλλά τελειώνει πικρά…
