Μπάμπης Συριόπουλος
Στο διάστημα ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, η ελληνική ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Jacobin έθεσε το ερώτημα «γιατί θα πέσει ο καπιταλισμός;», στο οποίο απάντησαν εννιά κόμματα, πολιτικές οργανώσεις και μέτωπα: ο Μάνος Σαριδάκης για το ΚΚΕ, ο Σεραφείμ Σεφεριάδης για το ΜέΡΑ25, η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Δημήτρης Γρηγορόπουλος για το ΝΑΡ, ο Λέανδρος Μπόλαρης για το ΣΕΚ, ο Σωτήρης Λαπιέρης για την ΑΡΑΣ και ΛΑΕ, οι Πάνος Καλαβάνος και Χρίστος Τουλιάτος για ΑΡΑΝ/Κ-Σχέδιο, ο Ηρακλής Χριστοφορίδης για την ΟΚΔΕ και ο Αντώνης Φάρας για την Αναμέτρηση –
Οργάνωση για μια Νέα Κομμουνιστική Αριστερά. Οι απαντήσεις δίνουν μια ενδιαφέρουσα εικόνα, από πρώτο χέρι, του συνολικού στρατηγικού προσανατολισμού των παραπάνω κομμάτων και οργανώσεων.
Πρώτα απ’ όλα, όλες οι απαντήσεις τοποθετούνται στο αρχικό ερώτημα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ενάντια σε μια λογική κατάρρευσης ή πτώσης του καπιταλισμού αυτόματης και αυθόρμητης. Ο καπιταλισμός δεν πέφτει, αν δεν τον ρίξουν. Στο αναγκαίο επακόλουθο ερώτημα, ποιοι και πώς θα τον ρίξουν, ποιες τάξεις, ποιο κίνημα ή κινήματα, ποια κόμματα με ποιο πρόγραμμα, με ποιο τρόπο (επανάσταση;), με ποια στρατηγική και τακτική, οι απαντήσεις, όπως είναι αναμενόμενο, διαφέρουν. Ο Σ. Σεφεριάδης (ΜέΡΑ25), απορρίπτοντας τη «νεορομαντικά αναβλητική» αντίληψη του ΚΚΕ αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προτάσσει την εκδοχή «της Αριστεράς της “μεταβατικής ρήξης”» και ο Σ. Λαπιέρης (ΑΡΑΣ-ΛΑΕ) προτείνει ένα «ενιαίο κέντρο» των αγώνων και των αντιστάσεων, με οδηγό το τρίπτυχο «1) ενότητα της αριστεράς 2) πρόγραμμα σύγκρουσης με τον νεοφιλελευθερισμό, με ορατούς πολιτικούς στόχους 3) μαζική φυσιογνωμία». Οι Π. Καλαβάνος και Χ. Τουλιάτος (ΑΡΑΝ/Κ-Σχέδιο) μιλάνε «για μια σύγχρονη δυαδική εξουσία» και την ανάγκη να τεθούν «τα μεγάλα ζητήματα της εξουσίας και της κυβέρνησης υπό αυτό το πρίσμα». Ο Μ. Σαριδάκης (ΚΚΕ) υπογραμμίζει την ανάγκη για «επαναστατική ταξική πάλη της εργατικής τάξης» που διασφαλίζεται από την οργάνωση στο «Κομμουνιστικό Κόμμα» του Μανιφέστου των Μαρξ-Ένγκελς, στο ΚΚΕ. Ο Α. Φάρας (Αναμέτρηση) προτείνει μια «στρατηγική πολιτική πρόταση» με «Ασκήσεις Ριζοσπαστικής Φαντασίας» στο «σκέλος της κοινωνικής αναπαραγωγής».
Ο Δ. Γρηγορόπουλος (ΝΑΡ), απορρίπτοντας τις θεωρίες για «μετακαπιταλισμό» και οποιαδήποτε «διαδοχή χωρίς ταξική πάλη και επανάσταση», σημειώνει ότι η αντίληψη για «τεχνοφεουδαλισμό» ή «χρεοδουλοπαροικία» παραπέμπει στην αποκατάσταση του «κανονικού, ενάρετου και παραγωγικού καπιταλισμού». Ο Λ. Μπόλαρης (ΣΕΚ) τονίζει τον ρόλο της εργατικής τάξης και του κινήματός της και τη σημασία της «σύγχρονης επαναστατικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς». Η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο κείμενό της βάζει τους άξονες για μια «εργατική αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση» με κατάληξη την «εργατική επανάσταση». Βέβαια, ο αναγνώστης των απαντήσεων δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει την απόσταση πολλών εξ αυτών από την πολιτική τακτική και πρακτική των φορέων τους.
Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 01-07-2023
