Βίκη Χαρχαρίδη
▸Από τη μία η δημοτική αρχή Μπακογιάννη, οι επενδυτές και τα ΜΑΤ. Από την άλλη οι κάτοικοι, οι οποίοι με τους αγώνες τους, υπερασπίζονται κάθε σπιθαμή πράσινου και δημόσιου χώρου. Ο αγώνας για μια αξιοβίωτη Αθήνα συνεχίζεται…
Αστυνομία παντού. Αστυνομία σε κάθε σπιθαμή δημόσιου ελεύθερου χώρου που θα συναντήσει κανείς στην πόλη των Αθηνών. Αστυνομία-εγγυητής και προστάτης του μεγαλεπίβολου επενδυτικού project που έχει θέσει σε εφαρμογή τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Αθηναίων, ο οποίος αναλαμβάνοντας χρέη μεσάζοντα, επιδιώκει να μετατρέψει το κέντρο της Αθήνας σε ένα τουριστικό πάρκο. Αστυνομία-φρουρός για τη δημιουργία μιας πόλης-αποστειρωμένης βιτρίνας, ξένης και μέρα με τη μέρα όλο και λιγότερο προσβάσιμης και προσιτής στα πιο ταξικά κομμάτια της κοινωνίας, στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους μετανάστες και τις μετανάστριες, τα φτωχά λαϊκά νοικοκυριά, τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, τους/ις κατοίκους που ζουν και μάχονται καθημερινά να επιβιώσουν σ’ αυτήν.
Αστυνομία που αυτή τη φορά, έκανε την εμφάνισή της ξημερώματα της Δευτέρας 17/7 στο πάρκο Δρακόπουλου, μαζί με συνεργεία του δήμου, προκαλώντας ταραχή και πανικό στους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι παρά τις διαμαρτυρίες και τις απαιτήσεις τους να τους προσκομιστεί κάποιο επίσημο έγγραφο που να δικαιολογεί την «εισβολή» αυτή, έλαβαν μόνο υποτιμητικές συμπεριφορές και σχόλια από τα σώματα ασφαλείας. Ο λόγος; Με τις πλάτες των δυνάμεων καταστολής, να προχωρήσει το έργο ανάπλασης του πάρκου το οποίο, αν και εδώ και 12 χρόνια είχε μπει στον «πάγο» χάρη στον διαρκή αγώνα των κατοίκων να υπερασπιστούν το δημόσιο χώρο τους, αυτή τη στιγμή επανατίθεται σε εφαρμογή, στα πλαίσια της ευρύτερης ανάπλασης του κέντρου της Αθήνας, το οποίο εγγυάται ότι θα εκπονήσει η δημαρχία Μπακογιάννη.
Η αξιοποίηση των ΜΑΤ, όπως στο πάρκο Δρακόπουλου, δεν αποτελεί πρωτόγνωρη εικόνα
Η συγκεκριμένη ανάπλαση του πάρκου προβλέπει τσιμεντοποίηση, κόψιμο 90 ώριμων δέντρων και όσων φυτεύτηκαν από τη συνέλευση κατοίκων τα τελευταία χρόνια, ξήλωμα της αυτοσχέδιας παιδικής χαράς που τοποθέτησαν οι πολίτες με δική τους δουλειά και προσωπικά έξοδα, αποψίλωση υφιστάμενων θάμνων και την τοποθέτηση βιομηχανικών υλικών. Όλα αυτά για να προσφέρει στο τέλος στον Ερυθρό Σταυρό, άλλο ένα «φιλέτο» προς εμπορική εκμετάλλευση, αναμορφωμένο με λεφτά του δήμου.
Η αξιοποίηση «στρατιωτικών» μεθόδων από το τοπικό κράτος, δεν αποτελεί πρωτόγνωρη εικόνα στο συλλογικό νου των ανθρώπων που ζουν και κινούνται στο κέντρο της Αθήνας. Η στοχοποίηση μιας σειράς δημόσιων χώρων από την περίοδο της καραντίνας, ως χώροι παραβατικότητας και ανομίας, στους οποίους η νεολαία έβρισκε διαφυγή και «έσπαγε» τη καραντίνα (βλ. πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη, Πεδίον του Άρεως κοκ), άνοιξε την πόρτα ώστε η δημοτική αρχή να εκμεταλλευτεί τις ιδιαίτερες συνθήκες της κατάστασης εξαίρεσης που επέβαλλε εκείνη την περίοδο, καθιερώνοντας παντού την αστυνομοκρατία, και διατηρώντας αυτό το μέτρο και στην μετά-covid περίοδο στα πλαίσια του δόγματος «Νόμος-Τάξη-Κέρδη» που επιδιώκει να υπηρετήσει, θέλοντας να εξευγενίσει τις γειτονιές, να ιδιωτικοποιήσει κάθε τι δημόσιο, να μετατρέψει σε εμπόρευμα προς οικονομική εκμετάλλευση και κερδοφορία και το τελευταίο τετραγωνικό μέτρο δημόσιου χώρου στην Αθήνα.
Πολλά πάρκα και πλατείες στις οποίες προβλέπεται να προχωρήσουν αναπλάσεις, «περιφρουρούνται» από αστυνομικές δυνάμεις, είτε συστηματικά είτε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Αποτέλεσμα αυτού, η επιπλέον στέρηση του ελάχιστου εναπομείναντος δημόσιου χώρου στο κέντρο της πόλης, η τρομοκρατία των κατοίκων και η προσπάθεια για ριζική αλλαγή της φυσιογνωμίας χαρακτήρα των συγκεκριμένων δημόσιων χώρων: Λόφος Στρέφη, πλατεία Εξαρχείων, πλατεία Πρωτομαγιάς, πάρκο Κύπρου και Πατησίων, καμπ Ελαιώνα, μια λίστα που σίγουρα επιδιώκεται να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο με μια σειρά αναπλάσεων που πρόκειται να εκκινήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα (βλ. Ακαδημία Πλάτωνα, Προσφυγικά στην Αλεξάνδρας κα).
Καμία δράση όμως δεν μένει χωρίς αντίδραση. Έτσι λοιπόν, και καμία αστυνομική επέμβαση δεν έμεινε αναπάντητη χωρίς την παρέμβαση και αντίδραση των κατοίκων, των συλλογικοτήτων και συνελεύσεων γειτονιάς, των πολιτικών οργανώσεων, των συλλογικών φορέων που μπροστά στις αυθαιρεσίες της δημαρχίας Μπακογιάννη δε δίστασαν και δεν διστάζουν και τώρα να βάλουν τα σώματα τους μπροστά, υπερασπίζοντας με αγώνες, πορείες, γιορτές και κάθε μέσο που διαθέτουν τις πλατείες και τα πάρκα τους. Σε αυτούς τους αγώνες συνέβαλαν και τα μέλη της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αθήνα.
Η φωνή αυτή είναι ηχηρή και υπαρκτή και είναι η μόνη εγγύηση από λαϊκή σκοπιά που μπορεί να βάλει φραγμό στις επιχειρηματικές σκοπιμότητες των funds και του κεφαλαίου. Είναι το μέσο αυτό που εδώ και ένα χρόνο μπλοκάρει στην πράξη, το εργοτάξιο της γραμμής 4 του μετρό στην πλατεία Εξαρχείων, είναι αυτή η φωνή που υπερασπίζεται εδώ και δυο και πλέον χρόνια τον ελεύθερο δημόσιο χαρακτήρα του λόφου Στρέφη, είναι αυτή η δύναμη που διαφύλαξε εδώ και 12 χρόνια το πάρκο Δρακόπουλου και θα συνεχίσει να το κάνει.
Για μια πόλη των κατοίκων της «πίσω αυλής»
Σε μια Αθήνα με δεντροκάλυψη της τάξης μόλις του 10,8% (όταν ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι στο 30,2 %), όπου ακόμα και οι πράσινες περιοχές είναι άνισα κατανεμημένες μέσα σε αυτή και το δικαίωμα στο πράσινο έχει καταλήξει να αποκτά ταξικό πρόσημο και να διακυβεύεται διαρκώς ολοένα και περισσότερο, κάθε δένδρο, κάθε λουλούδι, κάθε δημόσια αυλή, κάθε ανοιχτός ελεύθερος χώρος διάδρασης, κοινωνικοποίησης, άθλησης, κοινωνικής ζύμωσης και συζητήσεων είναι ανεκτίμητος. Δε θα χαρίσουμε λοιπόν την πόλη μας, την Αθήνα, στην αστυνομοκρατία και τους επενδυτές. Οι φωνές μας θα ενωθούν και θα δυναμώσουν ακόμα περισσότερο για να διεκδικήσουν μια πόλη με ελεύθερους δημόσιους χώρους και πλατείες, μια πόλη ζωής και όχι απλά επιβίωσης. Οφείλουμε –και αυτό θα κάνουμε συλλογικά και αποφασιστικά– να παλέψουμε για μια πόλη με δημόσια κοινωνικά αγαθά, μια πόλη χωρίς ταξικούς φραγμούς, μια πόλη των κατοίκων της «πίσω αυλής».
