Μάριος Λώλος | φωτορεπόρτερ, πρώην πρόεδρος ΕΦΕ
Ανάγκη επανεκκίνησης, κόντρα στην απογοήτευση
Τι θυμάμαι από το 2013 και την εξέγερση που πυροδότησε το «μαύρο» στην ΕΡΤ; Θυμάμαι το διασωματειακό που συνεδρίαζε στο Μέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Το κέντρο αγώνα που είχε δημιουργηθεί μέσα σε αυτό. Εκεί όπου η ΠΟΣΠΕΡΤ έδινε τον τόνο και το διασωματειακό καθόριζε το πλαίσιο. Θυμάμαι τον συγκλονιστικό λαό, που πλημμύριζε καθημερινά το προαύλιο και τη Μεσογείων.
Θυμάμαι και το απεργιακό φύλλο που βγήκε. Το έγραψαν δημοσιογράφοι και μοιράστηκε με δικά μας μέσα. Είναι το μόνο φύλλο στο οποίο οι δημοσιογράφοι γράφουν ό,τι θέλουν. Αποδείχθηκε ότι μπορούμε να το κάνουμε. Θυμάμαι το δελτίο ειδήσεων σε δημόσιο χώρο, με φόντο μια διμοιρία ΜΑΤ.
Γιατί ο αγώνας δεν νίκησε; Καταρχάς, διότι καλές είναι οι συναυλίες συμπαράστασης, αλλά δεν δόθηκε βήμα, κάμερα και μικρόφωνο στην κοινωνία. Έπρεπε να φωνάξουμε τους κλάδους που δεν είχαν ποτέ λόγο και να τους τον δώσουμε. Όχι να μείνουμε μόνο ή κυρίως στα προβλήματα της ΕΡΤ. Η δε απεργία έσπασε, όταν δώσαμε στα ιδιωτικά κανάλια τον αέρα να παίξουν δήθεν τα της ΕΡΤ.
Επίσης, αυτό που συνέβη είναι ότι υπήρξε «ανάθεση». Είπαν αρκετοί «θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ να μας λύσει τα προβλήματα». Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε, αλλά δεν τα έλυσε. Ξανάνοιξε την ΕΡΤ με άλλη λογική, αλλά επίσης προβληματική. Και τελικά ήρθε ο Μητσοτάκης και έκανε κάτι πιο έξυπνο — αντί να την κλείσει, την μετέφερε στο Μαξίμου!
Φυσικά, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Και αν έμπαινα σε χρονομηχανή και γυρνούσα πίσω, θα έκανα τα ίδια — ή σχεδόν τα ίδια. Πίστευα και προσωπικά πως με τον αγώνα στην ΕΡΤ θα πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά, κάτι που δεν έγινε. Όμως, ο αγώνας είναι παρακαταθήκη για τους επόμενους, αν και είναι απολύτως αναγκαία η αυτοκριτική για το τι κάναμε λάθος.
Το σημερινό χάλι των ΜΜΕ δεν το έχω ξαναδεί στα 32 χρόνια που δουλεύω. Τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη θέση 107 στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα διεθνώς την έχουμε εργαζόμενοι και σωματεία. Οι εργοδότες και κυβέρνηση μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν σωματεία να διεκδικούν τα αυτονόητα, συλλογικές συμβάσεις, ανάκληση απολύσεων κ.λπ. Όταν είσαι φοβισμένος και δεν διεκδικείς, δεν μπορείς να θέτεις ούτε κανόνες δεοντολογίας.
Ο αγώνας για την ΕΡΤ ήταν ένας φάρος μαζικότητας και αμεσοδημοκρατίας. Θέλουμε μια ΕΡΤ που να δίνει φωνή στους πολίτες, στους εργαζόμενους. Ποιοτικές εκπομπές που να μην είναι γραφείο Τύπου οποιουδήποτε Μαξίμου. Θέλουμε, επίσης, ένα συνδικάτο Τύπου, που να ενώνει τους πάντες, όπως συνέβη στην ΕΡΤ. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν χώρα, αλλά έχουν συνδικάτο Τύπου. Δεν γίνεται γιατί δεν συμφέρει κάποιους που θέλουν να μένουν στις καρέκλες τους. Όλο αυτό το γραφειοκρατικό μόρφωμα, που φοβάται ότι θα χαλάσει η σούπα.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε χάσει τη μάχη εδώ και πολλά χρόνια. Υπάρχει τεράστια απογοήτευση. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν στα κάτεργα. Με αλυσίδα και μπάλα στα πόδια. Πρέπει να γίνει επανεκκίνηση, με συνδικάτο Τύπου πρωτοβάθμιο. Με σωματεία σε κάθε μαγαζί. Γενικές συνελεύσεις τακτικές, βραχυπρόθεσμους στόχους, αυτοκριτική του τι πήγε λάθος. Ιδού η Ρόδος!
Δημοσιεύτηκε στο Πριν 26.6.23
