Χρίστος Κρανάκης,
Δύο στιγμιότυπα από τη βρετανική επικαιρότητα είναι ενδεικτικά του μεγάλου –σε διάρκεια και έκταση– εργατικού αγώνα που λαμβάνει χώρα τους τελευταίους μήνες. Το ένα, στην αρχή της εβδομάδας, προέρχεται από τον χώρο της υγείας, όπου την περασμένη Δευτέρα πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη απεργία των τελευταίων 75 ετών. Το πάλαι ποτέ «καμάρι» του Ηνωμένου Βασιλείου, το εθνικό σύστημα υγείας (NHS), πλέον αναδεικνύεται σε «αγκάθι» για όλους: Για τον λαό, που βλέπει τις υπηρεσίες να υποβαθμίζονται διαρκώς. Για τους εργαζόμενους, που την τελευταία δεκαετία οι πενιχροί μισθοί και η υποβάθμιση από πλευράς κράτους ανάγκασαν δεκάδες χιλιάδες από αυτούς να παραιτηθούν. Και φυσικά για την κυβέρνηση, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει ένα σοβαρό μέτωπο. Όσον αφορά τους νοσηλευτές, ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι το γεγονός ότι σε Αγγλία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία έχουν ακυρωθεί και συνεχίζουν να ακυρώνονται, λόγω των ελλείψεων, χιλιάδες ραντεβού ασθενών. Έτσι, βασικό αίτημα των χιλιάδων που ξεχύθηκαν στους δρόμους κεντρικών πόλεων αποτέλεσε τόσο η αύξηση των μισθών κατά 5% πάνω από τον πληθωρισμό (με τις ηγεσίες ορισμένων σωματείων να προτείνουν συμβιβασμό στη «μέση») όσο και η κάλυψη των οργανικών κενών.
Το δεύτερο στιγμιότυπο προέρχεται από τους σιδηρόδρομους, των οποίων οι εργαζόμενοι πέτυχαν μια πρώτη νίκη μετά από εβδομάδες κινητοποιήσεων, καθώς, όπως ανέφεραν τα σωματεία, ήρθαν σε συμφωνία με μία από τις εργοδότριες εταιρείες για την παροχή αναρρωτικής άδειας μετ’ αποδοχών. Φυσικά, η εξέλιξη αυτή δεν συνεπάγεται πλήρη δικαίωση των αιτημάτων τους, αλλά αποτυπώνει την προοπτική νίκης που ενέχουν οι απεργίες διαρκείας.
Συνολικά, η «φλόγα» στη Βρετανία δεν φαίνεται να σβήνει εύκολα, καθώς υπολογίζεται ότι εκατοντάδες χιλιάδες έχουν απεργήσει από το περασμένο καλοκαίρι, εντείνοντας την πίεση προς την κυβέρνηση των Τόρις του Ρίσι Σούνακ.
