Οι σύγχρονες αντιθέσεις σε ένα χωριό της Ρουμανίας
Εστιάζοντας σε ένα μικρό ορεινό χωριό στην Τρανσυλβανία ο βραβευμένος Ρουμάνος σκηνοθέτης Κριστιάν Μουνγκίου (Χρυσός Φοίνικας Καννών το 2007 για το 4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες, βραβείο σκηνοθεσίας το 2016 για το Αποφοίτηση κ.α.) στήνει ένα ρεαλιστικό κινηματογραφικό καμβά, αποτυπώνοντας σε μια μικρογραφία μια Ευρώπη σε κρίση.
Η Τρανσυλβανία, που ανήκει στη Ρουμανία αλλά έχει ισχυρή ουγγρική (κυρίως) και γερμανική μειονότητα, αλλά και Ρομά-Τσιγγάνους, που είναι κι εκεί αποσυνάγωγοι. Η μετανάστευση από τη Ρουμανία στις χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου για δουλειά, που δεν μειώνει όμως καθόλου την αντίθεση του ντόπιου πληθυσμού στην άφιξη τριών ασιατών μεταναστών για να δουλέψουν σε τοπική μονάδα αρτοποιΐας. Οι μετανάστες έρχονται νόμιμα (μέσω γραφείου… ενοικίασης εργασίας) κι αφού η εργοδοσία δεν βρήκε προσωπικό από τα γύρω χωριά. «Λεπτομέρεια»: Έδινε τον (άθλιο) κατώτατο μισθό, ενώ παλιότερα δεν πλήρωνε τις υπερωρίες (τώρα λέει θα τις δίνει διπλές). Ο σκηνοθέτης δεν καταφεύγει σε (αντιρατσιστικές ή άλλες) ευκολίες, ενώ στην υπέροχη σκηνή του μονοπλάνου της συνέλευσης των κατοίκων ακούγονται (σχεδόν) όλα τα ρατσιστικά αντιμεταναστευτικά κλισέ που ακούμε και στην Ελλάδα, με την εκκλησία να τα σιγοντάρει. Εντός σχολιασμού και η ίδια η ΕΕ, με μια επιδοτούμενη γαλλική ΜΚΟ να μετρά… αρκούδες στο δάσος και τα κονδύλια να πηγαίνουν μόνο σε συγκεκριμένα έργα.
Με διάρκεια άνω των δύο ωρών, η ταινία κρατά τον θεατή σε εγρήγορση. Ένα κλίμα φόβου διαχέεται, αναμένοντας μια έκρηξη βίας, ενώ το γειτονικό δάσος ανήκει σε μια αφιλόξενη φύση, που έχει πολλαπλά βιαστεί. Τελικά η βία έρχεται από «μέσα», αλλά η ταινία μένει μετέωρη, με ένα αρκετά εντυπωσιακό όσο και αμήχανο φινάλε.
