Γιώργος Τσαντίκος
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ήταν έμμισθος αντί 5.000 ευρώ τον μήνα για τη συμμετοχή του σε ΜΚΟ που ελέγχεται για τον ρόλο της και κλυδωνίζει την, όχι και τόσο συμπαγή, αξιοπιστία του ευρωκοινοβουλίου. Η Εύα Καϊλή ήταν το πιο πετυχημένο αποτέλεσμα της «Σημιτικής ΠΑΣΠ». Κι εδώ πιάνουν δουλειά τα πλυντήρια…
Ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος είναι αναμφίβολα ο πιο στυλάτος άνθρωπος που κράτησε στρατιωτικό τυφέκιο εφόδου, φορώντας two piece κοστούμι εκστρατείας στο Flickr και το Instagram. Είναι συχνές, αλλά και απέλπιδες ταυτόχρονα, οι προσπάθειες του Νίκου του Χαρδαλιά να τον μιμηθεί με αποφασιστικές, πλην στυλιστικά «Δαλιανίδης 80s», πόζες στον ίδιο λογαριασμό του υπουργείου Άμυνας. Επίσης, ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος ήταν έμμισθος αντί 5.000 ευρώ τον μήνα για τη συμμετοχή του σε ΜΚΟ που ελέγχεται μέχρι μυελού για τον ρόλο της και κλυδωνίζει την, όχι και τόσο συμπαγή έτσι και αλλιώς, αξιοπιστία του ευρωκοινοβουλίου.
Την αντιμισθία δεν την αρνήθηκε ο piece de mode πρώην υπουργός, δήμαρχος και επίτροπος. Χτύπησε όμως την τοξικότητα, την άρνηση (όχι του Σεφέρη), τον οχιδενθελισμό που κρατάει την Ελλάδα δέσμια, με μια απίθανη δήλωση: «Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity ήταν εξαρχής απολύτως χωρίς εκτελεστικές ή διαχειριστικές αρμοδιότητες». Εντάξει ρε μαν. Αφού δεν ήσουν επιτελικός, αλλά στην καλύτερη περίπτωση ένα 6άρι που παίζει «σύρτης» για να ξεκουράσει τα χαφ στα τελευταία λεπτά, κανένα πρόβλημα με τα 60 χιλιάρικα μεικτά τον χρόνο. Όλα κομπλέ.
Η Εύα η Καϊλή ήταν αναμφίβολα το πιο πετυχημένο αποτέλεσμα της «Σημιτικής ΠΑΣΠ». Άνθρωποι που έκαναν εργόχειρο και προίκα τη σχέση, τη συνδιαλλαγή, το κονέ, την επαφή, το βύσμα και ό,τι άλλο συνδέεται ενσύρματα ή wifi, είχαν το δημιουργικό τους πρότυπο. Από το πουθενά στο ευρωκοινοβούλιο, από το δελτίο ειδήσεων στην αντιπολίτευση του Ανδρουλάκη, από το ΠΑΣΟΚ στον εισαγγελέα. Τίποτα παράξενο, για τα ελληνικά δεδομένα. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχει ακόμα κάποια επίσημη δημόσια εξήγηση, δια στόματος της ιδίας τουλάχιστον, εάν ήταν επιτελική, αναπληρωματική ή θύμα των περιστάσεων.
Όλα τα προγράμματα πλύσης μπήκαν σε φουλ ρυθμούς, γιατί τίθεται υπό αμφισβήτηση η ίδια η πεμπτουσία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, η Ευρωπαϊκή Ένωση
Ευτυχώς, έσπευσαν τα, αυτόματα σε αυτές τις περιπτώσεις, πλυντήρια: «Και εσείς τι θα κάνατε δηλαδή;», «σταματήστε να κάνετε κριτική από τον καναπέ», «όλη η Ελλάδα τα κάνει αυτά, σκάστε» και «μια χαρά εισαγγελείς έχουμε, φταίει το ελληνικό αφήγημα για τα σκάνδαλα». Όλα τα προγράμματα πλύσης μπήκανε σε φουλ ρυθμούς, γιατί τίθεται υπό αμφισβήτηση η ίδια η πεμπτουσία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πώς θα αποδεχτούμε δηλαδή ότι «η πατρίδα μας η Ευρώπη» μπορεί να διοικείται από ανθρώπους οι οποίοι θα κάνουν τα πάντα και για τον προσωπικό τους πλουτισμό, αλλά και για να «σπινάρουν» την κοινή γνώμη, ώστε να αποδεχθεί πιο άνετα π.χ. το γεγονός ότι οι Καταριανοί πρέπει να έχουν ελεύθερη πρόσβαση, ανεξάρτητα αν χτίζουν προκάτ γήπεδα ποδοσφαίρου πάνω σε αναλώσιμους εργάτες. Δεν αρκεί μόνο ο Μέσι, χρειάζεται και κάτι παραπάνω, γιατί τα πλουσιότερα έρχονται. Δίπλα στο υψηλό lobbying δουλεύουν και οι γραφιάδες, για να κρατήσουν χαμηλά τα γράδα των κάκιστων εντυπώσεων.
Προσεχώς, αναμένεται να κληθεί στα όπλα και ο «λαϊκισμός», σε όλες τις πτώσεις και κλίσεις, γιατί σύντομα έρχονται οι αδυσώπητες συγκρίσεις: 5.000 ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος για να μην κάνει τίποτα, 22 ευρώ ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά για να πάει σούπερ μάρκετ. Εκατοντάδες χιλιάδες στο σπίτι της Καϊλή, 62 ευρώ επιδότηση στον λογαριασμό του ρεύματος, για να είναι τόσο ακριβός όσο πέρυσι. Δημόσια δικαιολογία «δεν ήμουν επιτελικός» από έναν τύπο που πληρωνόταν από μια εταιρεία που είναι στο «κάδρο» μαύρου χρήματος, χρόνια φυλακή χωρίς δίκη, αν έχεις πάει ταξίδι στη Βαρκελώνη. «Καλάθια νοικοκυριού», προϊόντα ετικέτας και ενοχές για τους πολλούς και τις πολλές, εύκολες δικαιολογίες και αγιογραφίες για τους λίγους και τις λίγες, μην και διαταραχτεί το ευαίσθητο καπιταλιστικό οικοσύστημα.
Το πλυντήριο δουλεύει σε πολλά προγράμματα. Από το απόλυτο, ευθύ και καθολικό ξέπλυμα μέχρι τη σκιώδη δικαιολόγηση, το «ναι μεν, αλλά» και το «know your position». Κάπου πρέπει να σταματήσει αυτή η αντίστροφη ψυχαναλυτική συνεδρία και μάλιστα σύντομα. Τουλάχιστον, ας διαλέγουμε εμείς τις ενοχές μας, από τις δικές μας εμπειρίες στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις φιλίες, στον έρωτα ή στο άνοιγμα του ψυγείου αργά τη νύχτα. Όχι αυτές που επιβάλλει το μέσο πρόγραμμα κοινωνικού πλυντηρίου.
