Το βιβλίο του Βασίλη Λιόση, (Εκδόσεις ΚΨΜ), αποτελείται από τέσσερις διαλέξεις για καίρια ζητήματα της Ρώσικης Επανάστασης. Η πρώτη αναφέρεται στην επανάσταση του 1905. Για πρώτη φορά ο Λένιν διατύπωσε τη θεωρία της δημοκρατικής επανάστασης στην εποχή του ιμπεριαλισμού, όταν η αστική τάξη είχε μετατραπεί σε αντιδραστική δύναμη· ηγεμονική δύναμη της αστικοδημοκρατικής επανάστασης αναδείχθηκε το προλεταριάτο. Στη δεύτερη διάλεξη εξετάζεται ο χαρακτήρας της επανάστασης του 1917. Στο πρώτο στάδιο της επανάστασης η ηγεμονία στα σοβιέτ των Μενσεβίκων και των Εσέρων οδήγησε στην παράδοση της εξουσίας στην αστική τάξη. Ο Λένιν διατύπωσε τη θεωρία της δυαδικής εξουσίας, που αποτύπωνε το γεγονός ότι παράλληλα με την αστική κυβέρνηση σχηματίστηκαν τα σοβιέτ των εργατών και αγροτών.
Στις Θέσεις του Απρίλη διαπίστωσε την ανάγκη και δυνατότητα ανατροπής της αστικής κυβέρνησης και εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς. Η τρίτη διάλεξη ασχολείται με την ανατροπή του ισχυρισμου ότι δεν υπήρξε επαναστατική κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη του 1917, αλλά πραξικόπημα από μία μειοψηφία Μπολσεβίκων. Ο συγγραφέας αναδεικνύει δύο σημεία: Την εξασφάλιση υπέρτερου συσχετισμού δύναμης των επαναστατών στην αποφασιστική αναμέτρηση στην Πετρούπολη και την αδυσώπητη μάχη ανάμεσα στο επαναστατικό και αντιδραστικό μπλοκ το 1918 ως το 1921, με την ενεργό συμμετοχή του ρώσικου λαού. Στην τέταρτη διάλεξη εξετάζονται οι επιπτώσεις της επανάστασης στην αστική σκέψη και πολιτική. Ο συγγραφέας παραθέτει βασικά μοτίβα της αστικής προπαγάνδας κατά του Οκτώβρη, αλλά και αστικές παρεμβάσεις για την υπονόμευση της ΕΣΣΔ και του κομμουνιστικού κινήματος, ακόμα και μετά την κατάρρευση του 1989.
Δημήτρης Γρηγορόπουλος
