Υπεύθυνοι έκδοσης περιοδικού Humba!
▸ Γιατί άραγε η FIFA το έδωσε στο Κατάρ; Τι ήθελε τόσο πολύ να υλοποιήσει;
Κακά τα ψέματα, αν παρακολουθείς ποδόσφαιρο περιμένεις πώς και πώς τη διεξαγωγή ενός Μουντιάλ, ταυτισμένου για τον παγκόσμιο Βορρά με θερινές, σχολικές, διακοπές και την ανάλογη χαλάρωση.
Ανατρέχοντας στο παρελθόν (σύμφωνα με το άρθρο μας στο τρέχον τεύχος 45), υπάρχουν πολλές διοργανώσεις που είχαν προξενήσει διαφωνίες κι αντίλογο, όχι για διαιτητικές αποφάσεις ή ποδοσφαιρικά πεπραγμένα αλλά για τον τόπο ή τρόπο διεξαγωγής τους. Από το 1958 λόγω Ισραήλ (απείχαν οι Αίγυπτος, Ινδονησία, Σουδάν, Τουρκία στα μπαράζ), έως το 1966 που όλη η αφρικανική ήπειρος δεν αγωνίστηκε καν στα προκριματικά, μέχρι το διάσημο μπαράζ του 1974, Χιλή-ΕΣΣΔ. Όσες λίγες τελικά φωνές υπήρξαν για την Αργεντινή το 1978 χάθηκαν στην όλο και πιο αναπτυσσόμενη σημαντικότητα του γεγονότος, τόσο που σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, μιλάμε για προϋπολογισμό 200 δισεκατομμυρίων, ώστε να διεξαχθεί απρόσκοπτα η Μεγάλη Ιδέα της συνταγματικής μοναρχίας («Qatar National Vision 2030»). Η οποία, προβλέποντας πως κάποια στιγμή θα στερέψει το πετρέλαιο, σκέφτηκε ότι κάτι άλλο πρέπει να κάνει για την απρόσκοπτη ροή κερδών και αφάνταστης ευημερίας, μιας χώρας 3 εκατομμυρίων κατοίκων (αυτή τη στιγμή) — που προσοχή όμως, το ποσοστό μεταναστών προς ντόπιους είναι 2,45/1.
Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι πήραν στις πλάτες τους όλη αυτή την προετοιμασία όχι μόνο των επτά νέων γηπέδων, αλλά και των υποδομών που χρειάζονται για να διοργανωθεί μια πελώρια αθλητική διοργάνωση, με τριάντα δύο ομάδες. Κι αν υποθέσουμε πως πράγματι δικαιούται ακόμη και μια χώρα άνευ όχι απλά σοβαρής ποδοσφαιρικής κουλτούρας (θα χαρακτηριζόμασταν από ελιτιστές έως κι οριενταλιστές), αλλά μιας ποδοσφαιρικής εγχώριας πρακτικής, γιατί άραγε η FIFA στις 2 Δεκέμβρη του 2010 έδωσε πέρα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία κι αυτό του 2022 στο Κατάρ; Τι ήθελε τόσο πολύ να υλοποιήσει; Το περιβόητο άνοιγμα στην ποδοσφαιρική αγορά της Μέσης Ανατολής;
Σοβαρά τώρα, 12 χρόνια έπειτα από τη ψηφοφορία για την ανάληψη της συγκεκριμένης διοργάνωσης, έχουμε αντιληφθεί μήπως κάποια φοβερή άνοδο του ποδοσφαίρου είτε σαν συλλόγους είτε σαν εθνικές ομάδες; Με μια ελάχιστη αναζήτηση, σε διασυλλογικές ή ηπειρωτικές διοργανώσεις εθνικών ομάδων, λέμε πως όχι. Τότε, λοιπόν, τι μπορεί να προκάλεσε την προσοχή των 22 μεγαλοστελεχών της FIFA που ήταν τότε, στις αρχές Δεκέμβρη 2010, στο σώμα των εκλεκτόρων; Ας παραθέσουμε μια σειρά από γεγονότα, που έλαβαν χώρα κατά την τετραετία έως το 2015.
Από τους είκοσι δύο, λοιπόν, που αποφάσισαν για τη διεξαγωγή του 22ου Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ (πόσος συμβολισμός πια…), οι Μπλάτερ (τέως πρόεδρος της FIFA) και Πλατινί (τέως πρόεδρος της UEFA) είναι αποκλεισμένοι από κάθε δραστηριότητα γύρω από το ποδόσφαιρο, με χρονικό ορίζοντα πάνω από τα πέντε ερχόμενα έτη. Παράλληλα, μόνο οι δύο εξ αυτών (σύμφωνα με τον Guardian), δεν στιγματίστηκαν από κάποια κατηγορία ή από κάποια έρευνα (δημοσιο-
γραφική ή μη). Ενώ στην περιβόητη επιχείρηση του FBI τον Μάη του 2015 για τη διαφθορά αξιωματούχων της FIFA, δέκα τέσσερα άτομα (μέλη και των ηπειρωτικών ομοσπονδιών) ελέγχθηκαν για ηλεκτρονική εξαπάτηση, εκβιασμό και ξέπλυμα χρήματος.
Η νέα εποχή της FIFA, ήταν ήδη γεγονός. Γεγονός που πέρασε από εδώ ξυστά, λόγω εκείνης της περιόδου της ανάλογης «βλαχομπαρόκ» κατάστασης ύστερα από το «Κοριόπολις» και το «σκάνδαλο με τα στημένα». Αυτά δε τα γράφουμε για να δείξουμε την ασημαντότητα της Ελλάδας, αλλά είναι κι η βασική εξήγηση για τον λόγο που η εγχώρια οπαδική σκηνή (μαθημένη, όπως εξάλλου είναι η φύση όλης της οπαδικής κουλτούρας, να αντιγράφει από το εξωτερικό) δεν αναπαρήγαγε παρά ελάχιστα πανό, όπως αυτά σε αγώνες των ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και ΟΦΗ. Αντίθετα, με επίκεντρο τη Γερμανία, αλλά και κάποιες προσπάθειες από Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία και Νορβηγία, οι οργανωμένοι οπαδοί με ένα τρίπτυχο «Διαφθορά – Καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων – Ποινικοποίηση ομοφυλοφιλικών σχέσεων», προσπαθούν να καλέσουν ορθά και δίκαια για «μποϋκοτάζ στο Κατάρ 2022, για το καλό του παιχνιδιού». Δεν έχουν άδικο…
Η Γερμανία είναι η μοναδική οπαδική σκηνή στην Ευρώπη που συνεχίζει και βάζει φραγμούς σε κάθε κουβέντα για υπέρβαση του κανόνα «50+1», καθώς οι φίλαθλοι μιας ομάδας πρέπει να κατέχουν τουλάχιστον το 51% στην επιτροπή που ψηφίζει και παίρνει αποφάσεις. Σύμφωνα με τους κανόνες της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Λίγκας, οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι δεν θα επιτρέπεται να παίζουν στην Μπουντεσλίγκα εάν οι εμπορικοί επενδυτές έχουν ποσοστό μεγαλύτερο από 49%. Κάθε σύγκριση με τη δική μας πραγματικότητα, λειτουργεί σίγουρα αποτρεπτικά.
Βέβαια πέρα από τους ποδοσφαιρόφιλους κάθε χώρας, που δεν είναι σώνει και καλά βέβαιο πως υποστηρίζουν ενεργά τις εθνικές τους ομάδες για διάφορους… ιστορικούς, ιδεολογικούς και άλλους λόγους, σημαντικό κομμάτι της όλης διαδικασίας είναι κι οι ποδοσφαιριστές. Σε μια ανοιχτή επιστολή του ο Φινλανδός, τέως ποδοσφαιριστής στην ΑΕΛ Τιμ Σπαρβ έγραφε: «Δεν γνώριζα τι πραγματικά συνέβαινε στο Κατάρ. Είχα την τάση να κοιτάζω τους μεγάλους οργανισμούς, όπως η FIFA, και απλά να υποθέτω ότι ξέρουν τι κάνουν. Όταν λοιπόν το πήρε το Κατάρ, ήμουν σίγουρος ότι είχαν κάνει την έρευνά τους. Σίγουρα φάνηκε λίγο περίεργο να επιλέξουν μία μικρή χώρα στην έρημο για το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό τουρνουά στον κόσμο. Αλλά να, πιθανότατα είχαν ένα πλάνο για να βελτιώσουν την κοινωνία εκεί κάτω με κάποιο τρόπο… σωστά; Αλλά τότε άρχισα να διαβάζω για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εκμετάλλευση των μεταναστών εργατών. Ξαφνιάστηκα»…
Είναι σαφές πως όποιο κάλεσμα για αποχή τηλεθέασης, αγοράς υλικών συνδεδεμένων είτε με τη διοργάνωση ή με τους χορηγούς της θα βρίσκει τοίχο, εφόσον οι άνθρωποι που καλούνται υπό αντίξοες –πολλές φορές– συνθήκες χάρη στα παρά πολλά εκατομμύρια που παίρνουν, δεν παίρνουν θέση. Ιδίως τώρα με την εξάπλωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν υπάρχει αιτιολογία. Σίγουρα, επίσης, αιτιολογία υπάρχει για την ελάχιστη ενασχόληση των εγχώριων mainstream μέσων ενημέρωσης με την ισχνή σχετική ειδησεογραφία. Σε πιάνει όχι απλά παράπονο, αλλά κι εκνευρισμός με τη διασύνδεση με τον στοιχηματισμό.
Ωστόσο, όλα τα παραπάνω θα πρέπει να μην μας αποτρέψουν για τίποτα. Αν γλιτώσαμε –ουφ– από τη διεξαγωγή του Final Four της Ευρωλίγκας στο Ντουμπάι, φαίνεται πως δεν θα γλιτώσουμε την επικείμενη υποψηφιότητα συνδιοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2030 από Ελλάδα, Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία. Ελπίζουμε να κλωτσήσουμε αυτή την καυτή μπάλα πετυχημένα και να μην φάμε γκολ δίχως καν άμυνα…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (19.11.22)
Κατάρ 2022: Ειδεχθή εγκλήματα στο όνομα της «στρογγυλής θεάς»
