Ηθοποιός και συν-σκηνοθέτιδα της παράστασης Αλμυρή Έρημος
Η Ναταλία Γεωργοσοπούλου είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας «Άλας», που με τη Σταύρια Νικολάου και τον Γιάννη Ισμυρνιόγλου συν-δημιούργησε την παράσταση Αλμυρή Έρημος. Την περίοδο αυτή παρουσιάζεται στο θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη, 168, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 μ.μ. μέχρι τις 8 Δεκέμβρη.
Για 4 τελευταίες παραστάσεις στο Θέατρο Φούρνος , Μαυρομιχάλη 168
Συνέντευξη στη Λίτσα Φρυδά
▶ Θα θέλατε να μας συστήσετε την ομάδα «Άλας»;
H ομάδα «Άλας» δημιουργήθηκε τον χειμώνα του 2022 με σκοπό την υλοποίηση της παράστασης Αλμυρή Έρημος. Το όνομα της παράστασης με αυτό της ομάδας ταυτίζονται, τόσο επειδή αποτελεί την πρώτη ανεξάρτητη δουλειά της ομάδας όσο και γιατί το αλάτι, το άλας, παραπέμπει σε μια μνήμη βαθιά-αρχέγονη. Συναντάται πρώτη φορά ως «Αλς» στον Όμηρο, αναφορικά με τη θάλασσα. Στην παράστασή μας δημιουργούμε μια σπείρα από αλάτι, μια αλμυρά οδό ως τόπο αφήγησης και δράσης.
▶ Η παράστασή σας Αλμυρή έρημος αναφέρεται σε ένα πολύ οδυνηρό κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του λαού μας, τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ποιο ήταν το κίνητρό σας να ασχοληθείτε με αυτό;
Η σπίθα για τη σύλληψη της παράστασης Αλμυρή Έρημος ήταν η επέτειος των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πρόκειται για μια πρωτότυπη σκηνική σύνθεση για τον ξεριζωμό και την προσφυγιά, με την οποία αναζητούμε την ταυτότητά μας μέσα στον χρόνο. Τα ερωτήματα γύρω από τα πολιτικά-ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στον αιματοκύλισμα του 1922, δεν απαντήθηκαν ποτέ στην πραγματικότητα, αποσιωπήθηκαν όπως και οι ευθύνες των ιθυνόντων. Η Μικρασιατική Καταστροφή όμως δεν σταμάτησε να αναδίδει τις αναθυμιάσεις της στις μεταγενέστερες πολιτικές εξελίξεις και ιστορικά συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με τραγικές εσωτερικές περιπέτειες και εμφύλιες συγκρούσεις. Αυτό το νήμα επιχειρούμε να πιάσουμε και να συνδέσουμε το τότε με το τώρα. Γνωρίζοντας το παρελθόν, υπάρχει ελπίδα να αφουγκραστούμε το παρόν.
▶ Σε τι παραπέμπει ο τίτλος της παράστασης;
Η Αλμυρά Έρημος είναι πραγματική περιοχή της Τουρκίας κοντά στον Σαγγάριο ποταμό. Είναι ένας τόπος άνυδρος, κακοτράχαλος, αφιλόξενος, στον οποίο οι στρατιώτες αναγκάστηκαν να μείνουν έναν χρόνο χωρίς τροφή, στέγη, χρήματα, πολεμοφόδια. Περισσότεροι στρατιώτες πέθαναν εκεί από τις κακουχίες παρά στο πραγματικό πεδίο μάχης. Η Αλμυρά Έρημος για εμάς είναι η αλμυρά οδός από και προς τη θάλασσα. Είναι ο δρόμος που πήραν οι στρατιώτες για να φτάσουν στη Μικρά Ασία και ο δρόμος που πήραν οι πρόσφυγες, ώστε να φύγουν από τη Μικρά Ασία.
Το σκηνικό της παράστασης είναι εμπνευσμένο από τη φιλοσοφία του εικαστικού Γιάννη Κουνέλη, εκφραστή του κινήματος της Αrte Povera, και αποτελείται από σακιά γεμάτα με αλάτι. Στην πορεία της δραματικής πλοκής το αλάτι δημιουργεί τον δρόμο των δύο κεντρικών προσώπων, του Στρατιώτη και της Γυναίκας. Έναν δρόμος που αυτοδιαλύεται κατά τη διάρκεια της παράστασης, δημιουργώντας μια αλμυρή έρημο. Έναν τόπο σκληρό να πατήσεις όσο και να αφηγηθείς.
▶ Η μουσική της παράστασης συντέθηκε ειδικά για αυτήν. Πώς υπηρετεί η μουσική την αφήγηση;
Ο μουσικός της παράστασης Γιάννης Ισμυρνιόγλου ήταν μαζί μας από το πρώτο στάδιο των προβών. Αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα η δραματουργική και μουσική επεξεργασία του υλικού να εξελίσσονται μαζί, αποκτώντας κοινή ρίζα. Η μουσική στην παράσταση μοιάζει με ένα δίχτυ που παρασέρνει τους ερμηνευτές σε ένα ταξίδι μνήμης και συναισθημάτων. Από τη χαρά και το γλέντι στον χαμό και το πένθος. Η μουσική περνά από πολλά στάδια για να έρθει τελικά η κάθαρση και να λύσει τη βία, συγκινώντας θεατές και ερμηνευτές.
«Στην ιστορική αυτή στιγμή ο λαός θα γυρέψει τις ελευθεριακές του ρίζες για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας»
▶ Ζούμε σε μια εποχή που οι ιαχές του πολέμου ηχούν όλο και πιο κοντά στη γειτονιά μας. Ποια είναι η σημασία της παράστασης αυτής σήμερα;
Η παράσταση αυτή δημιουργήθηκε από την ανάγκη μας να κατανοήσουμε την εποχή αυτή ακριβώς που ζούμε. Από την ανάγκη μας να απαντήσουμε στο ερώτημα «πόσος άνθρωπος υπάρχει μέσα στον άνθρωπο;». Να αναζητήσουμε χαραμάδες αέρα που η πνοή του θα δια-
λύσει τον φόβο και θα σπείρει την ελπίδα, την ελευθερία. Η εποχή που ζούμε είναι εποχή μετάβασης. Ιαχές πολέμου ηχούν σε όλον τον κόσμο, φόβος για πυρηνικό πόλεμο, περιβαλλοντική καταστροφή, ακρίβεια. Είμαστε μόλις στην αρχή, όπου το χρόνια αποσταθεροποιημένο σύστημα της
παγκόσμιας οικονομίας ραγίζει. Στη ρωγμή αυτή οφείλουμε να βρεθούμε, σπάζοντας τον τρόμο που καλλιεργείται, και να διεκδικήσουμε τη θέση μας στον χρόνο. Στην ιστορική αυτή στιγμή, όπου ο λαός θα γυρέψει τις ελευθεριακές του ρίζες για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει, ο νέος πασχίζει να γεννηθεί» (Γκράμσι).
Σκηνοθεσία, Ερμηνεία: Nαταλία Γεωργοσοπούλου, Σταύρια Νικολάου
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση, μουσικός επί σκηνής: Γιάννης Ισμυρνιόγλου
Σκηνική εγκατάσταση, κοστούμια, φωτισμοί: η ομάδα
Φωτογραφίες: Πέτρος Καλφαμανώλης
Σελίδα της παράστασης στο Facebook
