«Χωρίς σύμβαση, δεν έχει καφέ». Αυτό είναι το σύνθημα χιλιάδων εργαζομένων σε περίπου 100 καταστήματα της αλυσίδας Starbucks στις ΗΠΑ, που απεργούν διεκδικώντας αυξήσεις, προσλήψεις και καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Μάλιστα, η απεργία τους έχει και όνομα –«Η επανάσταση του κόκκινου κυπέλλου»– ενώ έχουν κερδίσει τη συμπαράσταση πολλών άλλων κλάδων και των φοιτητών.
Σε αναβρασμό οι εργάτες της υγείας
Δεν είναι μόνο στην Ισπανία που οι εργαζόμενοι στην υγεία βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό. Την ίδια στιγμή στη Βρετανία το εθνικό συνδικάτο των νοσηλευτών ανακοίνωσε ότι προγραμματίζει μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις πριν το τέλος του έτους, καθώς οι μαζικές αποχωρήσεις, εξαιτίας των άθλιων συνθηκών και αμοιβών, έχουν δημιουργήσει τεράστια κενά σε οργανικές θέσεις, που πλησιάζουν τα 50.000. Αλλά και στην Αργεντινή οι υγειονομικοί βρίσκονται σε περίοδο μεγάλων κινητοποιήσεων με ανάλογα αιτήματα: Αυξήσεις, προσλήψεις, καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ένταξη του επαγγέλματός τους στα βαρέα και ανθυγιεινά. Θα έλεγε κανείς ότι μετά τον πόλεμο με τον Covid-19 (που συνεχίζεται…), στον οποίο οι εργάτες της υγείας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, έχει έρθει η ώρα να διεκδικήσουν δυναμικά αυτό που δικαιούνται, απέναντι στις κυβερνήσεις, δεξιές και σοσιαλιστικές, που διαλύουν τα εθνικά συστήματα υγείας.
Διχασμένο το Κογκρέσο και οι ΗΠΑ
Έστω και πιο δύσκολα από ό,τι αναμενόταν, οι Ρεπουμπλικάνοι κέρδισαν την πλειοψηφία στη Βουλή των ΗΠΑ. Έτσι, το Κογκρέσο είναι μοιρασμένο, καθώς οι Δημοκρατικοί διατήρησαν, εξίσου δύσκολα, τον έλεγχο της Γερουσίας. Κι αυτό, με τη σειρά του, προδιαγράφει μια διετία μεγάλων συγκρούσεων, που θα κορυφωθεί με τις προεδρικές εκλογές του 2024, στις οποίες ο Τραμπ δήλωσε ήδη ότι θα επιδιώξει να είναι υποψήφιος. Παραμένει δε το φαβορί, παρά την απειλή του κυβερνήτη της Φλόριντα, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ένας «σοβαρός Τραμπ» και έχει τη στήριξη μεγάλων συγκροτημάτων ΜΜΕ, όπως του ομίλου Μέρντοχ. Παρά τα όσα λέγονται και γράφονται, λοιπόν, δύσκολα στέκει η εκτίμηση ότι ο Τραμπ ηττήθηκε στις ενδιάμεσες. Ακόμη και ο ίδιος να μην είναι υποψήφιος, άλλωστε, ο «τραμπισμός» ζει και βασιλεύει στη μισή χώρα.
G20 και «απομόνωση» της Ρωσίας
Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε η σύνοδος της G20, στο Μπαλί της Ινδονησίας. Όχι τόσο γιατί οι ηγέτες των 20 ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη συμφώνησαν σε κάτι, αλλά εξαιτίας των πολλών διμερών συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν στο περιθώριό της. Με πρώτη και καλύτερη, φυσικά, εκείνη ανάμεσα στους προέδρους της Κίνας και των ΗΠΑ, η πρώτη δια ζώσης από τη στιγμή που ο Μπάιντεν ανέλαβε την προεδρία, καθώς Ουάσιγκτον και Πεκίνο συμπεριφέρονται σαν να «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη». Όσο για τη Ρωσία, η απουσία του Πούτιν από τη σύνοδο (εκπροσωπήθηκε από τον Λαβρόφ) έκανε αρκετούς να ισχυριστούν πως η Ρωσία απομονώθηκε περαιτέρω, χάνοντας και τους φίλους της. Μια ματιά, ωστόσο, στο τελικό ανακοινωθέν θα δείξει πως καταγγελία σε βάρος της Μόσχας για την Ουκρανία δεν υπάρχει. Τυχαία;
