Ο Κώστας Καζάκος ήταν ένας από τους τελευταίους κρίκους σε μια μακριά αλυσίδα μεγάλων πρωταγωνιστών που η καλλιτεχνική πορεία τους σφραγίστηκε από τις περιπέτειες της Αριστεράς. Στην ίδια αλυσίδα συναντάμε τους Τζαβαλά Καρούσο, Ασπασία Παπαθανασίου, Μάνο Κατράκη, Ολυμπία Παπαδούκα, Λυκούργο Καλλέργη, Αλέκα Παϊζη και άλλους.
Η φωνή του Καζάκου δεν ακουγόταν μόνο σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση, αλλά και στους δρόμους, στις πολιτικές συγκεντρώσεις και τις πορείες. Ήταν ένας λαϊκός καλλιτέχνης, από την άποψη της απήχησης όχι μόνο σε σινεφίλ και θεατρόφιλους αλλά και στον «βαθύ λαό» που διέκρινε σ’ αυτόν κάτι από τον εαυτό του, κάτι τίμιο και φωτεινό.
«Ο σύντροφος Κώστας θα μείνει στις καρδιές μας, δεν θα ξεχαστεί, γιατί ήταν ένας γεμάτος δύναμη πρωταγωνιστής, όχι απλά στη σκηνή αλλά τελικά στην Ιστορία», τονίζει το ΚΚΕ, στο οποίο πολιτικά άνηκε ο ηθοποιός.
Το ΝΑΡ, σε ανακοίνωσή του, αποχαιρετά τον Κώστα Καζάκο τον οποίο χαρακτηρίζει «από τους πιο σημαντικούς εργάτες του θεάτρου, με βαθιά συνείδηση της κοινωνικής αποστολής της τέχνης. αφιέρωσε τη ζωή του στη δημιουργική απελευθερωτική της δυναμική, σε οργανική σύνδεση με τη συνειδητή ένταξή του στην υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος. Με βαθιά πεποίθηση ότι το θέατρο σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί όμως να αλλάζει τους ανθρώπους».
Όπως είχε τονίσει ο ίδιος ο καλλιτέχνης και στο Πριν, στο οποίο μας είχε παραχωρήσει δύο φορές συνέντευξη, σε αυτές τις περιόδους, κανένα κόμμα και καμία ηγεσία δεν μπορεί να κάνει κάτι, αν ο ίδιος ο λαός δεν ξυπνήσει και δεν επιθυμήσει την αλλαγή. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να παλέψουμε, ώστε να πείσουμε τον κόσμο με όσες δυνατότητες υπάρχουν.
