Αν κάτι αξίζει να θυμόμαστε από την Ειρήνη Παπά, πέρα από την εντυπωσιακή διεθνή της καριέρα, είναι ότι αυτή η σπουδαία ηθοποιός δεν ήταν προϊόν του σταρ σίστεμ. Πολύ νέα βγήκε στο θεατρικό κλαρί και πολύ σύντομα επιβλήθηκε χάρη στο ταλέντο της, την προσωπικότητά της και ασφαλώς τη συγκλονιστική ομορφιά της, μια ομορφιά φυσική και ανεπεξέργαστη χωρίς τη βοήθεια στάιλιστ, μακιγιέρ, κομμωτών, personal trainers κ.λπ. Μια ομορφιά ιερατική που παρέπεμπε στη χάρη και τη μεγαλοπρέπεια των αρχαίων αγαλμάτων.
Στα απομνημονεύματά του ο Αλέκος Σακελλάριος αναφέρει ότι το 1948, όταν ετοίμαζε την ταινία Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν, με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη, αναγκάστηκε να απορρίψει τη νεαρή τότε Ειρήνη Παπά γιατί οι απαιτήσεις του ρόλου της την ήθελαν να εμφανίζεται με μαγιό ή σορτς, «κάτι που δεν κολάκευε καθόλου την Ειρήνη». Όμως ένα χρόνο αργότερα, η Παπά έλαμψε στον «Αργαλειό», στο νούμερο μιας επιθεώρησης γραμμένης από το Σακελλάριο. Εδώ η Παπά, ντυμένη χωριατοπούλα με πλεξούδες και τσεμπέρι, ύφαινε επί σκηνής και τραγουδούσε «Τάκου-τάκου ο αργαλειός μου, τάκου κι έρχεται ο καλός μου». Και το κοινό την αποθέωσε.
Η Ειρήνη Παπά δεν ήταν ναζιάρα, δεν ήταν «γατούλα του σεξ». Δεν είχε λογαριασμό στο Ίνσταγκραμ με εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθους. Όμως όσοι την είχαν δει στο σινεμά ή στο θέατρο δεν την ξεχνούσαν, δεν μπορούσαν να την ξεχάσουν.
Σκέφτεται κανείς πόσες άγνωστες ωραίες γυναίκες, συνομήλικες της Ειρήνης Παπά, υπήρχαν στη φτωχή Ελλάδα των μεταπολεμικών χρόνων και η ομορφιά τους σύντομα μαράθηκε εξαιτίας της σκληρής δουλειάς στα χωράφια και τις φάμπρικες, από τις πολλές γέννες και το μόχθο του νοικοκυριού. Η ομορφιά και το ταλέντο της Ειρήνης βρήκαν τη θέση που τους άξιζε στην Ελλάδα και τον κόσμο. Πέθανε σε βαθιά γεράματα, σε ηλικία 96 χρονών, βιολογικά καταβεβλημένη, όμως, σε αντίθεση με τον Ντόριαν Γκρέι, το κινηματογραφικό της «πορτρέτο» παραμένει άφθαρτο, ζωντανό. Μια «Ηλέκτρα» που θα ζει παντοτινά.
Μαριάννα Τζιαντζή
