Στις εκλογές της 19 Φλεβάρη 1956, η ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή – πρόγονος της ΝΔ – ήρθε δεύτερο κόμμα σε ψήφους με 47,38%, αλλά πρώτο σε βουλευτικές έδρες με 165! Αντίθετα το πρώτο κόμμα σε ψήφους, ο συνασπισμός της «Δημοκρατικής Ένωσης» με 48,15% (με 26.000 ψήφους περισσότερους) ήρθε δεύτερο σε έδρες (!), πήρε 33 έδρες λιγότερες, δηλαδή μόνο 132! Το εκλογικό αυτό «θαύμα» – παγκόσμια πρωτοτυπία – που μετέτρεψε βιαίως τη μειοψηφία σε πλειοψηφία και τον χαμένο σε εκλογικό «νικητή», έγινε με το έκτρωμα του «τριφασικού» εκλογικού συστήματος που ήταν ένας συνδυασμός πλειοψηφικού, ενισχυμένης και ολίγον απλής αναλογικής (εκεί που ήταν ισχυρή η Αριστερά).
Τις εκλογικές αυτές αθλιότητες νοσταλγεί τώρα ο Κ. Μητσοτάκης, γιατί βλέπει ότι «δεν του βγαίνουν τα κουκιά». Βαφτίζει «βόμβα και καταστροφή» την ανύπαρκτη – μαϊμού αναλογική του κ. Τσίπρα (Νόμος 4406/16) που έχει εκλογικό «κόφτη» 3% για τα μικρά κόμματα και με τον οποίο θα γίνουν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές.
Λόγω της λαϊκής αγανάκτησης και νεολαιίστικης οργής ο κ. Μητσοτάκης βλέπει ότι δεν του φτάνει τώρα ούτε ο δικός του εκλογικός νόμος (αριθ. 4654/29-1-20) με τον οποίο θα γίνουν οι δεύτερες εκλογές. Τον θεωρεί ανεπαρκή, γιατί δίνει «κλιμακωτό μπόνους» στο πρώτο κόμμα μόνο 30 έως 50 έδρες. Δηλαδή 30 έδρες στο πρώτο κόμμα αν αυτό πάρει 30%, 40 έδρες με 35% και 50 έδρες με 40%! Γι’ αυτό ετοιμάζεται τώρα, όπως διαδίδουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, να τροποποιήσει τον δικό του εκλογικό νόμο «επί το ληστρικότερον». Με πλήρη διακωμώδηση κάθε έννοιας δημοκρατίας και ισοτιμίας της λαϊκής ψήφου.
Η πάλη ενάντια στις επερχόμενες νέες καλπονοθείες και τα ληστρικά εκλογικά συστήματα, για την καθιέρωση της καθαρής αναλογικής, αποτελεί άμεσο καθήκον και ζήτημα αρχής για το μαζικό λαϊκό κίνημα και για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες.
