Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Η αποτυχία της παγκοσμιοποίησης να εδραιώσει σταθερά και ισότιμα τη διεθνή συνεργασία και ειρήνη δεν οφείλεται πρώτιστα στην ανικανότητα, στις υπερφίαλες αξιώσεις και φιλοδοξίες πολιτικών ηγετών των κυρίαρχων χωρών και στις πολιτικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις τους.
Η βαθύτερη αιτία είναι ο αμείλικτος ανταγωνισμός των αστικών τάξεων που οξύνει τις πολιτικές, εθνικές και διεθνείς αντιθέσεις και στον παροξυσμό τους τις λύνει με πόλεμο.
Για να υπάρξει μια παγκόσμια συνεργασία με ορθολογική και ειρηνική διαχείριση των όποιων διαφορών απαιτείται σύγκλιση σ’ ένα παγκόσμιο όργανο δίκαιης και δημοκρατικής διακυβέρνησης. Χωρίς αυτό, η όποια παγκόσμια συνεργασία, μ’ αυτούς τους όρους θα διαταράσσεται από αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις, πολέμους, ενδεχομένως και παγκόσμιους, άμεσα ή έμμεσα, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Η παγκόσμια ειρήνη και συνεργασία μπορεί να είναι μόνο σοσιαλιστική
Έκφραση ελλιπή και αντιφατική της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης αποτελούν διεθνή όργανα όπως οι G7, G20, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εγγενές μειονέκτημα αυτών των οργάνων είναι ότι περιλαμβάνουν χώρες ανειρήνευτα ανταγωνιστικές, ενώ αποκλείουν την τεράστια πλειοψηφία των λοιπών χωρών. Οι συγκρούσεις μεταξύ των κρατών είναι αναπόφευκτες απ’ τον ανταγωνιστικό τους χαρακτήρα, όπως αποδεικνύει ο πόλεμος της Ουκρανίας.
Η παγκοσμιοποίηση, που υπαγορεύεται απ’ τις οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις, μόνο σ’ ένα παγκόσμιο σύστημα προλεταριακού σοσιαλιστικού διεθνισμού μπορεί να υπάρξει χωρίς εξοντωτικούς πλέον ανταγωνισμούς, αλλά με αμοιβαία επωφελή συνεργασία και φιλική διευθέτηση των όποιων διαφορών.
Οι υπερφίαλες αντιλήψεις για τις δυνατότητες της παγκοσμιοποίησης στην εδραίωση παγκόσμιας ειρήνης και αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, που προβλήθηκαν και από αριστερές δυνάμεις αποδείχτηκαν αναμφισβήτητα φρούδες.
