Μπάμπης Συριόπουλος
Η 9η Μάη και η κόκκινη σημαία
Στη στρατιωτική παρέλαση της 9ης Μάη στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας κυμάτιζε η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, ακολουθώντας τη ρωσική σημαία της τσαρικής αυτοκρατορίας. Η κόκκινη σημαία της Οκτωβριανής Επανάστασης, που ανέτρεψε αυτή την αυτοκρατορία στο όνομα της εργατικής εξουσίας και του διεθνισμού, μετατράπηκε από την κυβέρνηση Πούτιν σε σύμβολο του μεγαλορωσικού εθνικισμού και του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Μόνο θλίψη και αγανάκτηση μπορεί να προκαλεί στους κομμουνιστές και αριστερούς ανθρώπους αυτή η πλήρης αντιστροφή του νοήματός της.
Αυτή η καπήλευση των θυσιών του σοβιετικού λαού και των κομμουνιστών και αντιφασιστών απ’ όλο τον κόσμο κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο παραπέμπουν στην 6η από τις Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας που έγραψε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν το 1940: «[…] Ο κίνδυνος απειλεί τόσο το περιεχόμενο της παράδοσης όσο και τους παραλήπτες του. Και για τους δύο είναι ο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης τάξης. […] Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόvο ο ιστορικός που είναι απόλυτα πεισμένος ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα ‘ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά».
Το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα έχει το καθήκον να νικήσει τον εχθρό που «δεν έχει πάψει να νικά» στο όνομα της ζωντανής πάσχουσας ανθρωπότητας, ξαναπαίρνοντας τα σύμβολά του και αποτρέποντας τη σκύλευση των νεκρών του παρελθόντος από τις κυρίαρχες τάξεις.
