Αντώνης Δραγανίγος
▸ Ανατρεπτικό εργατικό κίνημα, ισχυρή μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά, κομμουνιστική στρατηγική απάντηση ενάντια στον καπιταλισμό που σκοτώνει
Οι εξελίξεις παίρνουν ένα όλο και πιο δραματικό χαρακτήρα. Ο πόλεμος που ξεκίνησε σαν μια γρήγορη «στρατιωτική επιχείρηση» διαρκεί, κλιμακώνεται και έχει την τάση να απλωθεί πέρα από τα σύνορα της Ουκρανίας (Υπερδνειστερία), με εκατέρωθεν δηλώσεις που κλιμακώνουν την ένταση και παραπέμπουν σε χρήση πυρηνικών όπλων ακόμα και σε άμεση εμπλοκή των «μεγάλων δυνάμεων».
Ο πόλεμος χαράζει μια βαθιά και αδιαπέραστη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Από την μια, ανάμεσα στον κύκλο του αίματος, της βάρβαρης εκμετάλλευσης και μοιράσματος του κόσμου που οδηγεί ο ανταγωνισμός των καπιταλιστικών κέντρων και ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας, και από την άλλη, στους εργαζόμενους που τα συμφέροντά τους μπορούν να αναπνεύσουν σε ένα περιβάλλον ειρήνης και να ανθίσουν στην πάλη και σε ρήξη με τον καπιταλισμό και τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς.
Μόνο η πολιτική γραμμή και οι δυνάμεις που κατανοούν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι άδικος και αντιδραστικός και από τις δύο πλευρές, πόλεμος αστικών συμφερόντων, μπορούν να δώσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά την μάχη πρώτα και κύρια ενάντια στον δικό μας εχθρό, στο «δικό μας συνασπισμό» τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την κυβέρνηση της ΝΔ που έτρεξε να κάνει το «καλό παιδί» των ΗΠΑ, συμμετέχοντας στον πόλεμο.
Οι δυνάμεις που τάσσονται υπέρ της Ρωσίας, από την ακροδεξιά μέχρι ορισμένες τάσεις στην αριστερά και την αυτονομία, αντικειμενικά ενισχύουν τον πόλεμο, δικαιολογούν τις θηριωδίες της εισβολής. Ειδικά όσοι μιλούν από κομμουνιστική σκοπιά εξευτελίζουν τα κομμουνιστικά ιδεώδη (όταν διαπιστώνουν την οποιαδήποτε σχέση τους με αυτόν τον πόλεμο) και τελικά ανοίγουν τον δρόμο για ακροδεξιές αντιλήψεις που προωθούν τον δικό τους «πόλεμο των πολιτισμών» από την πλευρά του «έθνους», των «παραδοσιακών αξιών», του νέου μεγαλορώσικου εθνικισμού και «πανσλαβισμού» κατά του μπολσεβικισμού.
Ο πόλεμος δεν αποτελεί ένα «ακόμα θέμα» ανάμεσα στα άλλα. Όλη η πολιτική διαπάλη, από τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μέχρι τα ζητήματα που μας «κληρονόμησαν» η κρίση και η πανδημία, συνδέονται με τον πόλεμο και τις επιπτώσεις του και επηρεάζονται από αυτόν. Όσο οι πολεμικές συγκρούσεις συνεχίζονται και τα «κόστη του πολέμου» ανεβαίνουν, όσο οξύνεται ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους και την Κίνα τόσο οι οικονομικές επιπτώσεις από την φρενίτιδα των εξοπλισμών, το εμπάργκο και τη «διατάραξη» των διεθνών «εφοδιαστικών αλυσίδων», οι ελλείψεις αγαθών, η ακρίβεια και η φτώχεια θα δυναμώνουν.
Η καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2008 άνοιξε τον κύκλο. Πάνω στο έδαφος της, την περιβαλλοντική καταστροφή και τη διάλυση των δημόσιων συστημάτων υγείας, «πάτησε» η πανδημία. Πάνω στο έδαφος της κρίσης και της πανδημίας έρχεται ο πόλεμος. Πόλεμος, κρίση, πανδημία σε μια αξεδιάλυτη δολοφονική ενότητα. Ο καπιταλισμός περισσότερο παρά ποτέ σαπίζει και στάζει «αίμα και πύον» απ’ όλους του τους πόρους!
Σε αυτές τις συνθήκες χρειάζεται ανάπτυξη του κομμουνιστικού προγράμματος, ριζικές άμεσες αντικαπιταλιστικές απαντήσεις, προβολή του επαναστατικού δρόμου, σύνδεση του σήμερα με το αύριο. Μόνο μια πολιτική που αμφισβητεί ριζικά το πλαίσιο της αστικής πολιτικής μπορεί να σώσει τον λαό από τον πόλεμο και τη φτώχεια.
Για να εξασφαλιστεί η ειρήνη πρέπει να σπάσουν τα δεσμά και οι δεσμοί που έχει διαμορφώσει η αστική τάξη στην Ελλάδα με τους «εμπόρους των εθνών» και του πολέμου. Με άμεση αιχμή την έξοδο από το ΝΑΤΟ και την απομάκρυνση των αμερικάνικων βάσεων, την έξοδο από ευρωστρατό και ΕΕ, την αντίθεση στα θηριώδη εξοπλιστικά προγράμματα, την πάλη ενάντια στον αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και τον εθνικισμό.
Για να εξασφαλιστεί το ψωμί χρειάζονται μέτρα ενάντια στο κεφάλαιο, την «ελεύθερη αγορά» και την ΕΕ, απαιτείται διεκδίκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που καταπατούνται από τους καπιταλιστές και όλους τους εμπλεκόμενους στον πόλεμο. Μέτρα όπως επιβολή διατίμησης στις τιμές ενέργειας και στα βασικά είδη διατροφής και κατάργηση της έμμεσης φορολογίας σε αυτά, γενναίες αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση των χρηματιστηρίων ενέργειας και τροφίμων, ενίσχυση των δημόσιων αγαθών, εθνικοποιήσεις τραπεζών και βασικών επιχειρήσεων (σε πρώτη γραμμή των εταιρειών ενέργειας), αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας και τροφίμων από τον εθνικοποιημένο ενεργειακό τομέα και τους πρωτοβάθμιους γεωργικούς συνεταιρισμούς με σεβασμό στο περιβάλλον, απειθαρχία στη δημοσιονομική φυλακή της ΕΕ και στην εξυπηρέτηση του χιλιοπληρωμένου χρέους.
Η Αντιπολεμική Δήλωση αριστερών οργανώσεων είναι ελπιδοφόρο γεγονός που ανοίγει δρόμους
Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν θα το υλοποιήσει καμία «προοδευτική κυβέρνηση». Μόνο ένα ανεξάρτητο, πολιτικό εργατικό κίνημα, και μια ισχυρή, μετωπική αντικαπιταλιστική αριστερά μπορούν να μπουν μπροστά σε ένα τέτοιο μεγάλο αγώνα, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και της καπιταλιστικής επίθεσης, την δημιουργία ρηγμάτων στην κυρίαρχη πολιτική. Όπως μας έχει δείξει και η ιστορική πείρα ο επαναστατικός αγώνας μέχρι το τέλος, ως τον κλονισμό της αστικής κυριαρχίας, και η επαναστατική αλλαγή ήταν αυτή που σταμάτησε την μηχανή του πολέμου.
Οι διεργασίες του τελευταίου διαστήματος, με την ελπιδοφόρα συσπείρωση αριστερών δυνάμεων γύρω από την «Κοινή Αντιπολεμική Δήλωση» δείχνει ότι τέτοιες δυνατότητες υπάρχουν και πρέπει να αξιοποιηθούν. Με πλατύ άνοιγμα στη νεολαία και τον λαό, με διεύρυνση των δυνάμεων που συμμετέχουν και σταθεροποίηση της συνεργασίας, με προχώρημα του περιεχομένου. Αντικειμενικά οι μεσοβέζικες απαντήσεις και οι σαθρές συμμαχίες δεν χωρούν στη σκληρή εποχή που ζούμε. Τα «στρατόπεδα» έχουν χαραχτεί.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να ταχθεί, να παλέψει και να επιδιώξει να εκφράσει το μεγάλο «κοινωνικό στρατόπεδο» όσων είναι ενάντια στον πόλεμο και την φτώχεια. Για το αναφαίρετο δικαίωμα στον αγώνα για να αλλάξει τη ζωή και τον κόσμο. Να ανασυγκροτηθεί, για να το εκφράσει πολιτικά, προγραμματικά, αγωνιστικά. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για το ΝΑΡ, την προσπάθεια για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την αντικαπιταλιστική αριστερά συνολικά.
