Γιάννης Πανάκιας
▸Ενώ δεν έχει καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι του νόμου Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη κι ενώ η επίθεση σε νεολαία κι εργατική τάξη εντείνεται (πόλεμος, ακρίβεια, πανδημία), το υπουργείο Παιδείας, μέσω των δηλώσεων Κεραμέως και Συρίγου και της συμμετοχής τους στην πρόσφατη σύνοδο των πρυτάνεων, προωθεί έναν νέο νόμο-πλαίσιο, που έρχεται να καταστρέψει ό,τι έχει μείνει όρθιο από τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Συγκεκριμένα, προωθείται μια επίπλαστη «διεπιστημονικότητα», με φοιτητές να διαλέγουν μαθήματα διαφορετικών σχολών (π.χ. μεταξύ Ιατρικής και Φιλοσοφικής). Αυτή η «διεπιστημονικότητα» όχι μόνο δεν εξυπηρετεί τη σφαιρική, ολόπλευρη μόρφωση αλλά πετσοκόβει ακόμα παραπάνω την ήδη στείρα και αποσπασματική γνώση που λαμβάνουν οι φοιτητές, καθώς θα δέχονται σκόρπιες, ασύνδετες γνώσεις από δεξιά και αριστερά, χωρίς καμία μεταξύ τους σύνδεση. Ακόμη, προωθείται η απελευθέρωση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, πετώντας έξω από αυτά το πιο πληττόμενο κομμάτι της νεολαίας, βάζοντας παραπάνω ταξικούς φραγμούς από τους ήδη υπάρχοντες (με πιο χαρακτηριστική την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής που άφησε 40.000 μαθητές έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση).
Με πρόσφατες δηλώσεις της Ν. Κεραμέως, μαθαίνουμε και τα σχέδια για δημιουργία σχολών «εφαρμοσμένων επιστημών» με ενισχυμένη πρακτική, τριετούς φοίτησης, που θα παρέχουν μόνο δεξιότητες και υπερεξειδικευμένες γνώσεις και θα παράγουν αμόρφωτους, ευέλικτους εργαζόμενους που καλούνται εφ’ όρου ζωής να επανακαταρτίζονται μέσα από επί πληρωμή σεμινάρια για να βρουν δουλειά, έχοντας λάβει ένα πτυχίο-κουρελόχαρτο. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η πρόβλεψη για δημιουργία διαφορετικών προγραμμάτων σπουδών στο ίδιο τμήμα, που θα επηρεάζει άμεσα τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων.
Επίπλαστη «διεπιστημονικότητα», απελευθέρωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και έρευνα με προσέλκυση χορηγών
Ταυτόχρονα, με εμφατικό τρόπο η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει μέσω των προωθούμενων ρυθμίσεων ότι η έρευνα θα γίνεται για το συμφέρον των πολυεθνικών και των τοπικών επιχειρήσεων και όχι για τις ανάγκες του λαού, καθώς θα στηρίζεται με κάθε επισημότητα σε εξωτερική χρηματοδότηση και η διεξαγωγή της θα κρίνεται με βάση την προσέλκυση χορηγών και το κατά πόσο καθηγητές κι ερευνητές πληρούν κριτήρια «αριστείας» και «εξωστρέφειας» (π.χ. ίδρυση και συμμετοχή σε εταιρείες spin off). Στα ίδια κριτήρια θα στηρίζεται και η πρόσληψη των μελών ΔΕΠ. Άλλες πτυχές του νόμου-πλαίσιο περιλαμβάνουν την «προώθηση της σύνδεσης με την τοπική κοινωνία» (φυσικά με την άμεση εμπλοκή των τοπικών επιχειρήσεων, όπως ήδη γίνεται σε αρκετά περιφερειακά τμήματα) και τη μονιμοποίηση της τηλεκπαίδευσης.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν απλά αιχμές που φέρνει μια κακή δεξιά κυβέρνηση, αλλά έκφραση της συνολικής στρατηγικής στόχευσης κυβερνήσεων και ΕΕ για ολοκλήρωση της δημιουργίας ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου για λίγους κι εκλεκτούς, που θα πετάει έξω το πιο ταξικά πληττόμενο κομμάτι της νεολαίας, με σχολές πολλών ταχυτήτων και διασπασμένων έως ανύπαρκτων δικαιωμάτων. Άλλωστε, μεγάλο μέρος του νόμου στηρίζεται στο σχέδιο δράσης του ιδρύματος Μποδοσάκη για το «πανεπιστήμιο του 2030». Απροκάλυπτα, κυβέρνηση και υπουργείο (όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως η τελευταία με τον νόμο Γαβρόγλου) γίνονται τα «παιδιά για τα θελήματα» του ΣΕΒ, των μεγαλοεπιχειρηματιών, των think tank της αστικής τάξης, που θα λύνουν και θα δένουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εναρμονίζοντας πλήρως τα ελληνικά πανεπιστήμια –και επιχειρώντας να διαλύσουν κεκτημένα δεκαετιών του φοιτητικού κινήματος και της νεολαίας– με τις επιταγές ΕΕ-Μπολόνια.
Να γίνει η παιδεία ο σπασμένος κρίκος της επίθεσής τους!
Είναι βαθιά νυχτωμένοι, αν νομίζουν ότι η θέσπιση αυτών των αντιδραστικών αλλαγών θα είναι περίπατος γι’ αυτούς. Το φοιτητικό κίνημα θα πει ξανά την τελευταία λέξη, όπως και παλαιότερα με τους νόμους Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου κ.λπ., όπως και την περασμένη χρονιά με τον νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη…
Με ένα πολιτικά επικίνδυνο φοιτητικό κίνημα, που οργανώνεται μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις, με πολιτικά αιτήματα και στόχο, για να υπερασπιστεί τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας! Από κοινού με εκπαιδευτικούς και μαθητές σε έναν δυναμικό πανεκπαιδευτικό αγώνα. Η ΕΑΑΚ και οι μαχόμενες δυνάμεις και αγωνιστές θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του κινήματος και της ριζοσπαστικής, μετωπικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια. Το μεγάλο στοίχημα για εμάς δεν είναι μόνο να μπλοκάρουμε τον νέο νόμο, αλλά να ανατρέψουμε συνολικά την πολιτική του κεφαλαίου στον χώρο της εκπαίδευσης, ώστε να γίνει πραγματικά η παιδεία ο σπασμένος κρίκος της επίθεσής τους!
