[Σκίτσο του Βασίλη Παπαγεωργίου]
Ελαστικά ωράρια, μετακινήσεις από τμήμα σε τμήμα και από κατάστημα σε κατάστημα, ακόμα και από πόλη σε πόλη, παρατηρήσεις, επιπλήξεις και πρόστιμα σε «παραβάτες» εργαζόμενους, καθώς και «φακέλωμα» υπαλλήλων, καταναλωτών και προμηθευτών.
Είναι κάποιες μόνο από τις ρυθμίσεις του εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας των Jumbo, που πρόσφατα επικυρώθηκε από την Επιθεώρηση Εργασίας. Το καθεστώς σκλαβιάς που διαμορφώνουν τα Jumbo μπορεί να είναι εξοργιστικό, είναι όμως –τουλάχιστον σε αδρές γραμμές– νομότυπο: Πρόκειται για ενσάρκωση των διατάξεων που περιλαμβάνει ο διαβόητος «νόμος Χατζηδάκη», ο οποίος ψηφίστηκε στις αρχές του καλοκαιριού. Είναι χαρακτηριστικό το πώς ορίζεται ο «εργάσιμος χρόνος»: Πρόκειται για το διάστημα κατά το οποίο οι εργαζόμενοι παρέχουν «πραγματική υπηρεσία». Εξαιρούνται, δηλαδή, τυχόν διαλείμματα ή άλλες «παύσεις», ακόμα και ο χρόνος που απαιτείται για να φορέσει ένας εργαζόμενος τη στολή της εταιρείας.
Μπορεί τα Jumbo να αποτελούν ένα… αναγνωρίσιμο brand στις αντεργατικές ανατροπές, οι εργαζόμενοι όμως βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με χιλιάδες αντίστοιχες μικρότερες ή μεγαλύτερες «γαλέρες», στον δυσώδη βάλτο που ονομάζεται «αγορά εργασίας». Προ ημερών σε μία από αυτές, στην Planet Fruits στο Μοσχάτο, τεχνολόγος τροφίμων απολύθηκε επειδή δεν απάντησε έγκαιρα σε εταιρική διαδικτυακή συνομιλία την ημέρα του ρεπό του! Στη Θεσσαλονίκη, εργαζόμενος επί χρόνια σε ιδιωτικό ΙΕΚ απολύθηκε, όταν επέστρεψε από αναρρωτική άδεια μετά από σοβαρή νόσηση.
Με την εορταστική περίοδο να πλησιάζει στην κορύφωσή της, ο εργασιακός βάλτος επιχειρείται να διακοσμηθεί με λουσάτες βιτρίνες, ακριβούς στολισμούς και σχιζοφρενική επανάληψη χριστουγεννιάτικων soundtrack.
Η οργή όμως κοχλάζει.
