Στις 15 Οκτώβρη έκλεισε ένας χρόνος από την ημέρα που ο Γιώργος Δελαστίκ, ο ιστορικός διευθυντής του Πριν, έφυγε από τη ζωή. Μας άφησε όμως πίσω του όχι μόνο ένα πλούσιο έργο αλλά και μια μοναδική στάση ζωής, που αποτελεί οδηγό δράσης και βαριά κληρονομιά στις δύσκολες μάχες του σήμερα
Μεγάλο και όμορφο το «ταξίδι» του Γιώργου με το Πριν
Χθες, Παρασκευή 15 Οκτωβρίου, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τον θάνατο του δημοσιογράφου Γιώργου Δελαστίκ, του ιστορικού διευθυντή του Πριν. Η απώλειά του εξακολουθεί να είναι αισθητή, τόσο στους ανθρώπους που πορευτήκαμε και εργαστήκαμε μαζί όσο και γενικότερα στη μαχόμενη δημοσιογραφία. Λείπει η αιχμηρή του προσέγγιση των διεθνών εξελίξεων στην εκρηκτική περίοδο που διανύουμε, με νωπή την ταπεινωτική αποχώρηση-ήττα των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, την αναδιάταξη του αμερικανικού ενδιαφέροντος προς την περιοχή του Ειρηνικού και την επέκταση της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας για τις βάσεις.
Η αλήθεια είναι, όπως γράφει ο Γ. Δελαστίκ, ότι τότε που σαλπάραμε για «τ’ ωραίο ταξείδι» του Πριν ούτε πιστεύαμε ούτε ευχόμασταν «να ‘ναι μακρύς ο δρόμος». Το ταξίδι του Πριν ξεκίνησε τον Μάη του 1989 (όταν κυκλοφόρησε το μηνιαίο περιοδικό, με την εβδομαδιαία εφημερίδα να ακολουθεί τον Μάρτιο του 1990, με τον Γιώργο πάντα στο τιμόνι), τελικά ξεπέρασε σε διάρκεια την Οδύσσεια. Σαν να την κάναμε τρεις φορές και τώρα ετοιμαζόμαστε να την αρχίσουμε και τέταρτη. Ωστόσο, όσο μακρύ και δύσκολο αν ήταν αυτό το ταξίδι, ο Δελαστίκ ήταν πάντα εκεί, καρδιά της εφημερίδας. Για 27 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το τέλος του 2016, που για προσωπικούς λόγους ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη θέση του διευθυντή του Πριν, υπέγραφε αδιαλείπτως το κεντρικό άρθρο του περιοδικού αρχικά και της εφημερίδας στη συνέχεια. Ακόμα και όταν ήταν αδιάθετος ή σε διακοπές φρόντιζε πάντα να είναι συνεπής στο ραντεβού του με το αναγνωστικό κοινό. Εξίσου συνεπής ήταν και με τα καθήκοντά του ως διευθυντής. Πολλοί ήταν αυτοί που αγόραζαν την εφημερίδα μόνο και μόνο για να διαβάσουν τη στήλη του Δελαστίκ, ακόμα και όσοι διαφωνούσαν με αρκετές από τις απόψεις που εξέφραζε. Παρά το γεγονός ότι ο Γιώργος Δελαστίκ δούλευε στον αστικό τύπο έξι μέρες τη βδομάδα, ήταν εξαιρετικά σπάνιο να μην παραβρεθεί εγκαίρως στη σύσκεψη της εφημερίδας ή στη δουλειά επί του πιεστηρίου τα Σάββατα στο ατελιέ όπου στήνονταν οι σελίδες της εφημερίδας, την μοναδική μέρα που μπορούσε να ξεκουραστεί.
Ακόμα και τα τελευταία χρόνια της δημοσιογραφικής του πορείας ο Δελαστίκ – χωρίς να είναι αλάθητος– δικαιώθηκε στις περισσότερες προβλέψεις του, μέσα από τη στήλη του, όσον αφορά το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2015, την εκλογή Τραμπ, το Brexit και την πορεία συνθηκολόγησης και μνημονιακής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ, που στη συνέχεια έστρωσε τον δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όσο αμείλικτος και καυστικός ήταν ο Γιώργος απέναντι στην αστική τάξη και τους εκπροσώπους της, τόσο βαθιά ευγενικός, υπομονετικός και γενναιόδωρος ήταν στις σχέσεις του με τους ανθρώπους, τους συναδέλφους και τους συντρόφους του.
Ο Καβάφης γράφει πως «η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι». Ο Γιώργος στον αποχαιρετισμό του ευχαριστεί το Πριν για τα ωραία ταξίδια που έκανε μεταφορικά και κυριολεκτικά: «Πρώτα απ’ όλα, είχα πάντα το μέτωπο ψηλά — πράγμα ανεκτίμητης αξίας σε ένα τόσο βρόμικο επάγγελμα όπως η δημοσιογραφία. Έπειτα, συνδυάζοντας τη δημοσιογραφική μου καριέρα με το Πριν, ταξίδεψα σχεδόν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, σε 78 χώρες. Θα ήμουν ανάξιος του εαυτού μου, αν δεν λάτρευα το Πριν!» Και σαν Πριν θα ήμασταν επιεικώς ανάξιοι αν δεν κάναμε ως ελάχιστο φόρο τιμής αυτό το αφιέρωμα και μια πρώτη ανοιχτή εκδήλωση στον άνθρωπο που σφράγισε τη διαδρομή της εφημερίδας όσο κανείς. Η σκέψη μας τέτοιες ώρες πηγαίνει και σε άλλους αξέχαστους συντρόφους που ήταν από την αρχή και για μεγάλο διάστημα στο ταξίδι του Πριν και δεν βρίσκονται πια στη ζωή, όπως ο Φώτης Βαρουξής και ο Στέφανος Παπαγεωργίου.
