Κίμων Ρηγόπουλος
Δεν είμαστε τα θύματα μιας παγκόσμιας συνωμοσίας που επιδιώκει μέσω του εμβολιασμού μας τον αφανισμό μας. Είμαστε εκείνοι που πρέπει να υπάρχουμε για να μας ξεζουμίζουν όσο διεκπεραιώνουμε αγόγγυστα τον ρόλο μας και δεν έχουμε λόγο στο ρεπερτόριο.
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Από την αιτιολογημένη δυσπιστία στην πολιτική εξουσία, στην καχυποψία για κάθε συνεκτική κοινωνική βεβαιότητα ; Από τις δικαιολογημένες ενστάσεις και τους φόβους σχετικά με τις πιθανές παρενέργειες ενός εμβολίου express, στην αποθέωση των δεισιδαιμονιών που αποσβολώνουν την σκέψη και τη δυνατότητα ενός διαλόγου χωρίς μάγισσες;
Οι διάφοροι γκουρού του διαδικτύου ενθρονίζουν την απιθανότητα ως τη μόνη λατρευτική αλήθεια και οι χιλιάδες παραλοϊσμένοι πιστοί σπεύδουν να την προσκυνήσουν.
Ο ανορθολογισμός τείνει να επιβληθεί ως το μόνο ταυτοτικό στοιχείο της κοινωνίας μας. Παραπαίουμε από έναν ζαλισμένο αγνωστικισμό σε έναν παραληρηματικό ξερολισμό. Ή, μήπως, αυτές οι φαινομενικά αντίθετες καταστάσεις κοσμούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Εκείνος που γνωρίζει σίγουρα ότι ο αυνανισμός τυφλώνει και πότε ακριβώς θα γίνει η συντέλεια του κόσμου, στοιχηματίζει τα ρέστα του και για την δρομολογημένη επίσκεψη των Νεφελίμ ως λυτρωτών ή τιμωρών.
Η φυγή προς τον παραλογισμό που γεννάει τέρατα και εσχατολογίες της δεκάρας είναι σημείο των καιρών. Είναι ένα ρεύμα «σκέψης» τροχοπέδη στην όποια σκέψη. Ένα φαινόμενο δηλωτικό μιας βαθιάς κρίσης, φαινόμενο που σοβεί δεκαετίες και παροξύνθηκε από την εμπέδωση της ΤΙΝΑ. «Έντεκα χρόνια σκάβω τον πάτο του άπατου μνημονιακού βαρελιού», λέει ο καταδικασμένος στην ειρκτή του καπιταλισμού. «Έντεκα χρόνια που αλλάζω την ψήφο μου και αλλαγή δεν βλέπω. Θα σας δείξω εγώ λοιπόν. Αυτονομούμαι από την πραγματικότητα που με πληγώνει και με αφανίζει και αφήνομαι στην παραμυθία του αδιανόητου. Εδώ τουλάχιστον τα τετραγωνικά της φυλακής μου διευρύνονται».
Είναι το μεταμοντέρνο μειδίαμα του χαμένου, που διαχέεται και εμπαίζει το συλλογικό. Η παρωδία που δεν εμποδίζει την επιδείνωση του δράματος αλλά απαγορεύει τη δυνατότητα της εμπλοκής στη λύση του προβλήματος. Είναι ένας τρόπος σκέψης που αδυνατεί να κεντράρει στον στόχο και κάνει δυσδιάκριτα τα όρια του σοβαρού με το γελοίο, του αυθεντικού με το κίβδηλο.
Αντί να σκιαμαχούμε σαν κινούμενα σχέδια -ανεμβολίαστοι εναντίον εμβολιασμένων και αντίστροφα- ας φωτίσουμε το πεδίο της κοινής μοίρας μας χωρίς εκβιασμένα και χειραγωγούμενα μέτωπα. Αυτή η μοίρα θα αλλάξει από αλλαγμένους και όχι μεταλλαγμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που θα εννοούν και δεν θα παρανοούν, θα ερμηνεύουν και δεν θα παρερμηνεύουν την πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση συνεχίζει να σπέρνει μεθοδικά τον πανικό, ώστε αυτός να αποτελέσει την άτυπη και καθολική υποχρεωτικότητα
Δεν είμαστε τα θύματα μιας παγκόσμιας συνωμοσίας που επιδιώκει μέσω του εμβολιασμού μας τον αφανισμό μας. Είμαστε εκείνοι που πρέπει να υπάρχουμε για να μας ξεζουμίζουν όσο διεκπεραιώνουμε αγόγγυστα τον ρόλο μας και δεν έχουμε λόγο στο ρεπερτόριο. Η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι η αυτοθυματοποίηση, λες και είμαστε κάποια απελπισμένα ορφανά, αλλά η άρση μας σε τάξη. Δύσκολη πράξη, αλλά πράξη αναγκαία.
Στο μεταξύ η κυβέρνηση συνεχίζει να σπέρνει μεθοδικά τον πανικό, ώστε αυτός να αποτελέσει την άτυπη και καθολική υποχρεωτικότητα. Γνωρίζει από το ιστορικό κεκτημένο της αστικής παράδοσης ότι η διαίρεση των αμνών είναι η δοκιμασμένη πράξη της επιβίωσής της. Προσπαθεί να συγκαλύψει με την κτηνώδη υποκρισία της την αφαίμαξη της δημόσιας υγείας και μας καθιστά υπεύθυνους για όλους τους λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς. Είμαστε υπεύθυνοι που καιγόμαστε, που μολύνουμε απερίσκεπτα ο ένας τον άλλον στα ΜΜΜ, εμείς ευθυνόμαστε για την στενότητα των σχολικών αιθουσών, για τη βίαιη μετατροπή μας σε μη μου άπτου homo online με αχρηστευμένο το sapiens.
Και η αποκατάσταση του ορθού λόγου σε αυτό το δυστοπικό σκηνικό δεν είναι μια πολυτελής περιδιαγραμμάτου υπόθεση. Γίνεται η σωστική δυνατότητα για να μη σαλτάρουμε και να «μη φαγωθούμε μεταξύ μας».
Το επεξεργασμένο σχέδιο της παραίτησής μας από τις αξιώσεις μας για ζωή, επιστρέφεται στους συντάκτες του ως απαράδεκτο. «Είμαστε αμαρτωλοί όχι επειδή φάγαμε από το δέντρο της γνώσης, αλλά επειδή δεν φάγαμε ακόμα από το δέντρο της ζωής», έγραψε ο Κάφκα. Είναι μια αφετηριακή σκέψη για την απαλλαγή μας από τις φορεμένες ενοχές. Ενοχές που φυλάνε τα έρμα και καταντούν τη ζωή ένα δρομολόγιο από το τίποτα στο πουθενά.
