«Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση […]. Μπορεί να διαθέτουμε τις πιο προηγμένες δυνάμεις στον πλανήτη, όμως, εάν δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι να τις χρησιμοποιήσουμε, τι αξία έχουν;».
Το απόσπασμα από την ομιλία της προέδρου της Κομισιόν στην Ευρωβουλή, όπου παρουσίασε τις προτεραιότητές της για τη νέα χρονιά, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Πολύ περισσότερο, καθώς η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προανήγγειλε την πραγματοποίηση μιας «πολεμικής» συνόδου κορυφής στη διάρκεια της εξάμηνης γαλλικής προεδρίας, στις αρχές του 2022 και πριν τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου, με το επιχείρημα ότι «είναι ώρα για την Ευρώπη να περάσει στο επόμενο επίπεδο».
Τι σημαίνει αυτό, αλήθεια; Ότι ορισμένες από τις κυβερνήσεις των «27», εκφράζοντας τις επιδιώξεις και τις ανησυχίες του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που θέλει πάση θυσία να στηρίξει και να ενισχύσει την κερδοφορία του σε ένα ολοένα πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον του παγκόσμιου καπιταλισμού, θεωρούν ότι η πιο αποτελεσματική τακτική είναι η ΕΕ να μετατραπεί και σε μια υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη. Που θα επεμβαίνει και θα εισβάλλει όπου θεωρεί ότι διακυβεύονται «τα συμφέροντα της Ευρώπης» και μάλιστα μόνη της, χωρίς να χρειάζεται να στηρίζεται στο… ιππικό των Αμερικανών και στις δομές του ΝΑΤΟ.
Φυσικά, δεν συμφωνούν όλοι με αυτή την προοπτική, αναγνωρίζοντας τους τεράστιους κινδύνους. Προτιμούν τη σιγουριά του οικονομικού επεκτατισμού, έστω κι αν γνωρίζουν ότι ποτέ δεν θα πετύχουν όλα όσα θέλουν παραμένοντας γεωπολιτικοί «νάνοι» και μην μπορώντας να κοιτάξουν στα μάτια τις ΗΠΑ και την Κίνα. Κάλλιο πέντε και στο χέρι, που λέμε.
Ακόμη κι έτσι, όμως, η διαπάλη θα οδηγήσει την ΕΕ σε ακόμη πιο επιθετική στάση και τους λαούς της Ευρώπης σε επικίνδυνους δρόμους.
