Αντώνης Δραγανίγος
▸ Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα στον λαό, το μέλλον θα κριθεί όμως στο κίνημα και τους αγώνες
Μετά από τις καταστροφικές καλοκαιρινές πυρκαγιές, τη σφαγή δεκάδων χιλιάδων μαθητών από την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, την αποτυχία στη διαχείριση της πανδημίας και το φιάσκο του «δομικού ανασχηματισμού», η κυβέρνηση της ΝΔ είναι και δείχνει πιο αδύναμη από κάθε άλλη φορά. Το ίδιο το κόμμα και η πολιτική του έχουν πληγεί σοβαρά στα λαϊκά στρώματα, ακόμη και σε κόσμο που τους έχει ψηφίσει.
Τα κύματα δυσαρέσκειας πολλαπλασιάζονται, καθώς οι εξελίξεις στην οικονομία δυσκολεύουν τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων. Η επιταχυνόμενη ακρίβεια, που προβλέπεται να γίνει αφόρητη με την προγραμματιζόμενη αύξηση της χοντρικής τιμής του ρεύματος, την επίμονη ανεργία, τη μόνιμη και σταθερή λιτότητα, και τα επερχόμενα «γραμμάτια» της περιόδου του lockdown για τους μικρομεσαίους φτιάχνουν ένα πολύ δύσκολο οικονομικό περιβάλλον για τα λαϊκά στρώματα.
Η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζει την αντεπίθεσή της και διαμορφώνει την τακτική της. Σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα κλίμα ευφορίας, «ανάπτυξης» και «αισιοδοξίας» με το μοίρασμα των κονδυλίων του «Ταμείου Ανάκαμψης» και του νέου ΕΣΠΑ. Όμως, η εκταμίευση των κονδυλίων αυτών συνδέεται με δρακόντειες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις (όπως ήταν το εργασιακό και το πρόσφατο ασφαλιστικό) έτσι που στον λαό δεν θα φτάσουν «λεφτά», αλλά ιδιωτικοποιήσεις και αυξήσεις, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των χρημάτων θα μοιραστεί σε λίγους καπιταλιστές επιλεγμένων τομέων.
Παράλληλα, η κυβέρνηση επενδύει στην πολύπλευρη διάσπαση ανάμεσα στους εργαζόμενους και στον κοινωνικό αυτοματισμό, ξεκινώντας από τον διασυρμό και την στοχοποίηση των «ανεμβολίαστων». Σε τελική ανάλυση, δημιουργεί ένα νέου τύπου απαρτχάιντ. Το «χαρτί της βίας» δεν έχει φυσικά αποσυρθεί. Αντίθετα. Η εξειδίκευση του κατάπτυστου νομοσχέδιου Χατζηδάκη κατά των απεργιών και η επιμονή στην είσοδο της πανεπιστημιακής αστυνομίας δείχνουν ότι η στυγνή καταστολή αποτελεί καταφύγιο για κάθε αντιδραστική κυβέρνηση — και τη σημερινή. Σταθερή είναι και η επιδίωξη για τη διαμόρφωση κλίματος συναίνεσης. Εκεί στόχευε η τοποθέτηση Αποστολάκη, άσχετα με το φιάσκο που ακολούθησε.
Όμως ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση, η απόστασή της από την εργαζόμενη πλειονότητα θα διευρύνεται αντικειμενικά. Ωστόσο το πού θα «συγκεντρωθούν» τα ενισχυόμενα αντικυβερνητικά ρεύματα, σε ποια κοίτη τελικά θα πέσουν, δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε εύκολο να απαντηθεί.
Καταρχάς, η αντικυβερνητική διάθεση όσο μένει στο επίπεδο της αντιδεξιάς και ακόμα χειρότερο της «αντιμητσοτακικής» αντιπαράθεσης είναι αδιέξοδη και κατά βάση ενισχύει την ψοφοδεή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγοντας σε μια πολύ χειρότερη εκδοχή τα αδιέξοδα της περιόδου 2010-15. Αντίθετα, μια λογική που αναδεικνύει το «Κάτω η κυβέρνηση και το σύστημα τους – Όχι στην εναλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ – Να επιβάλλει ο λαός με την πάλη του τα αιτήματα του», καλεί σε πολιτική και κινηματική σύγκρουση για την επιβολή των λαϊκών διεκδικήσεων ενάντια στην κυβέρνηση και τη συναίνεση των ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, μπορεί να δώσει έμπνευση και προοπτική. Η άρνηση να διατυπωθεί και να οργανωθεί η πάλη με στόχο την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής θα ισοδυναμούσε με αθέλητη ενίσχυση της κοινοβουλευτικής «διεξόδου» και αναμονής ως το μοναδικό μέσο για να σταματήσει η βίαιη επίθεση της ΝΔ.
Δεν πρέπει να υποτιμηθεί και η προσπάθεια της ακροδεξιάς να συγκροτήσει τη δική της εκδοχή αντικυβερνητικής πάλης. Οι παρεμβάσεις της στο ζήτημα του εμβολιασμού είναι χαρακτηριστικές, όπως και στο προσφυγικό και τα «εθνικά θέματα»… Απαιτείται ολοκληρωμένη αντιπαράθεση με το αντιδραστικό αυτό ρεύμα, χωρίς όμως να στιγματίζεται λαϊκός κόσμος σαν «ακροδεξιός» ή «ψεκασμένος» και να χαρίζεται σε εχθρικές απόψεις.
Η μάχη για την ανατροπή της κυβέρνησης και της συναίνεσης του ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί πρώτα απ’ όλα στο κίνημα και τους αγώνες. Όμως οι όροι για την ανάπτυξη του κινήματος αλλάζουν ριζικά. Αρχικά, με βάση το δρακόντειο θεσμικό πλαίσιο οι νόμιμες απεργίες θα αποτελούν εξαίρεση. Το κάλεσμα για απεργίες και αγώνες σε αντίθεση και με παραβίαση του νόμου θα γίνει καθημερινότητα. Στο εξής, κίνημα με «σεβασμό του νόμου» δεν θα υπάρχει. Έπειτα, το ζήτημα της ενότητας των εργαζόμενων, της αποφυγής της πλαστής διαχωριστικής γραμμής (εμβολιασμένοι και μη) γίνεται καθοριστικό. Προϋπόθεση η πάλη ενάντια σε κάθε κατασταλτικό μέτρο μαζί με την σύγκρουση με τις αντιδραστικές και ανορθολογικές απόψεις. Η «από τα κάτω» ανατρεπτική ενότητα των αγωνιζόμενων τμημάτων και ο συντονισμός τους έξω και ενάντια στη ΓΣΕΕ είναι μονόδρομος. Ακόμα, η διευρυνόμενη φτώχια (ενεργειακή και… κανονική), η ανεργία, οι αναστολές, η κατάσταση χιλιάδων πυρόπληκτων δείχνουν πως ο αγώνας για επιβίωση και η οργανωμένη αλληλεγγύη θα είναι όρος ζωής για χιλιάδες εργαζόμενους.
Ολέθρια η αντιδεξιά γραμμή, απαιτείται αντισυστημική λογική
Σε αυτές τις συνθήκες, η αντιπολίτευση στα «σημεία» δεν μπορεί να απαντήσει. Το σύνολο των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων είναι «δεμένο» στο Ταμείο Ανάκαμψης και στο νέο ΕΣΠΑ. Χωρίς αμφισβήτηση συνολικά της ΕΕ και πάλη εναντίον της, όλα θα εμφανίζονται σαν «αντικειμενικά» και «αναπόφευκτα». Η διάλυση των δημόσιων αγαθών στην εκπαίδευση, την υγεία, το περιβάλλον και αλλού βρίσκεται στο βαθύ DNA του σημερινού καπιταλισμού, που ή το δέχεσαι σαν αναπόφευκτο ή το αντιπαλεύεις μέχρι την ανατροπή του.
Έτσι η συσπείρωση των δυνάμεων που παλεύουν πάνω στην κατεύθυνση ενός συνολικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος είναι καθοριστική για το μέλλον του κινήματος, για το «πού θα γείρει» η απάντηση στην επίθεση. Οι δυνάμεις που παλεύουν σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, που απορρίπτουν τον αριστερό κυβερνητισμό και τη διαχείριση του συστήματος μπορεί και πρέπει να βρεθούν σε πρωτοβουλίες διαλόγου και κοινής δράσης, ώστε να γίνονται βήματα στη συγκέντρωση δυνάμεων στο αντικαπιταλιστικό μέτωπο που απαιτεί η εποχή μας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ οφείλουν να αναλάβουν τέτοιες πρωτοβουλίες.
Κόκκινο ιστό και στήριγμα όλων των παραπάνω θέλουμε να αποτελέσει η πορεία για το σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα. Μετά και την πετυχημένη πανελλαδική διαδικασία του καλοκαιριού, με μεγαλύτερη συσπείρωση και αυτοπεποίθηση, βαδίζουμε προς τα επόμενα βήματα. Βαθαίνουμε τις επεξεργασίες μας, αγωνιζόμενοι. Απευθυνόμαστε πλατιά στις μαχόμενες δυνάμεις· εκεί είναι η δύναμη για το κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα και το αντικαπιταλιστικό μέτωπο που απαιτεί η εποχή μας.
