Μάκης Γεωργιάδης
▸Σε πρωτόγνωρες συνθήκες πανδημίας διεξάγεται από την προηγούμενη Παρασκευή 11 Ιουνίου –και μέχρι τις 11 Ιουλίου– το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων, γνωστό και ως Euro 2020.
Θα πει κάποιος δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η πανδημία έχει επηρεάσει όλες τις ανθρώπινες και φυσικά τις εμπορικές δραστηριότητες.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τη…λεπτομέρεια: το Euro είναι 2020 και όχι 2021 γιατί πρόκειται για εμπορικά σήματα και ως τέτοια εάν είχαν ακυρωθεί ή αλλάξει, η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία (UEFA) διέτρεχε πολύ σοβαρό κίνδυνο να καταβάλει αποζημιώσεις σε πολλές θιγόμενες επιχειρήσεις και χορηγούς, οι οποίοι φυσικά αλλιώς υπολόγιζαν και αλλιώς πλήρωναν πριν την εκδήλωση της πανδημίας.
Το γεγονός αυτό δίνει μια αποκαλυπτική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο οι μάνατζερ και οι τεχνοκράτες της UEFA αντιλαμβάνονται ένα κατά βάση αθλητικό γεγονός. Ως μια αποστολή διαφύλαξης της κερδοφορίας πάση θυσία και μάλιστα με εμπλεκόμενους όχι απλές ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες, αλλά εθνικές ομάδες. Μιας και η πλειονότητα αυτών των εθνικών ομάδων ανήκουν γεωπολιτικά στην ΕΕ, η απόλυτη ξεφτίλα ανήκει στην ίδια την ΕΕ καθώς για ακόμη μια φορά το μόνο που έπραξε ήταν να παραστήσει τον ντίλερ της UEFA.
Στα 2,1 δισ. ευρώ τα προσδοκώμενα κέρδη προ κορονοϊού
Ας τα δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα τα πράγματα. Η πλήρως διεφθαρμένη και πανταχόθεν δωροδοκούμενη ηγεσία της UEFA υπό τον Μισέλ Πλατινί, Γάλλο περιωπής και όχι κάποιον… τριτοκοσμικό δικτάτορα, εν έτη 2012 βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο. Εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δεν μπορεί να βρει αξιόπιστο ανάδοχο για τη διοργάνωση του 2020 καθώς όλες οι χώρες ατενίζουν το μέλλον υπό το πρίσμα του… ΔΝΤ! Ακόμη και η Τουρκία η οποία είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον, το αποσύρει.
Έτσι γεννιέται η ιδέα, η οποία πλασάρεται αργότερα ως αποθέωση και τιμή για το… ευρωπαϊκό ιδεώδες, της διοργάνωσης σε 11 διαφορετικές χώρες. Περιττό να πούμε ότι στο μεσοδιάστημα το ευρωπαϊκό ιδεώδες πανηγυρίστηκε με ένα… Brexit και κάμποσους ακόμη κλυδωνισμούς του ευρωπαϊκού οικοδομήματος για να φτάσουμε στην εποχή της πανδημίας. Φυσικά ο Πλατινί και οι συν αυτώ έχουν εγκαταλείψει, διωκόμενοι, το σκάφος και νέα ηγεσία υπό τον Σλοβένο Αλεξάντερ Τσέφεριν έχει αναλάβει τα ηνία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Το πρώτο πράγμα, σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, που φροντίζει μετά τη διατήρηση των εμπορικών σημάτων, είναι η πίεση στις αναδόχους πόλεις να γίνουν οι 51 αγώνες και ο τελικός με κόσμο στις εξέδρες. Αυτά ήδη από τον Ιανουάριο του 2021, με την ασθένεια να βρίσκεται στο αποκορύφωμά της και τους εμβολιασμούς να μην έχουν καλά-καλά ξεκινήσει.
Πόλεις οι οποίες δεν υπέκυψαν στις απαιτήσεις της UEFA, όπως το Δουβλίνο ή το Μπιλμπάο, πετάχτηκαν έξω εν μια νυκτί και αντικαταστάθηκαν από τη Γλασκόβη και τη Σεβίλλη. Έτσι, στο Euro του παραλόγου κάθε χώρα και κάθε πόλη η οποία φιλοξενεί αγώνες, έχει τα δικά της πρωτόκολλα και τις δικές της πολιτικές. Η Βουδαπέστη θα έχει γεμάτο με 61.500 θεατές το στάδιο Φέρεντς Πούσκας. Το Μόναχο, στο οποίο επίσης θα φιλοξενηθούν αγώνες, δεν προβλέπεται οι θεατές να ξεπερνάνε τις 14.000 ενώ στο Γουέμπλεϊ… Covid Arena των 90.000 θέσεων, όπου θα διεξαχθεί ο τελικός, η πληρότητα δεν θα είναι μεγαλύτερη από 25%.
Όλα αυτά, με την ΕΕ να μην έχει κεντρική πολιτική για ένα ζήτημα το οποίο αφορά χιλιάδες ή ακόμη και εκατομμύρια ζωές επειδή η UEFA θέλει να χάσει όσο το δυνατόν λιγότερα από τα 500 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία αρχικά προβλέπονταν ως έσοδα από εισιτήρια!
Το τραγικό συμβάν με τον ποδοσφαιριστή της εθνικής Δανίας Κρίστιαν Έρικσεν στον αγώνα με τη Φιλανδία, ο οποίος έχασε τις αισθήσεις του και σώθηκε χάρη στην έγκαιρη επέμβαση γιατρών και συμπαικτών του, έρχεται να υπογραμμίσει το πόσο αδίστακτη και πωρωμένη είναι η ηγεσία της UEFA. Αν η ΕΕ και οι αρμόδιες αρχές κάθε κράτους ρισκάρουν με τα υγειονομικά πρωτόκολλα και τις μαζικές αεροπορικές μετακινήσεις οπαδών από χώρα σε χώρα, η συνομοσπονδία ρισκάρει με τις ζωές των ποδοσφαιριστών.
Το τραγικό συμβάν με τον ποδοσφαιριστή της εθνικής Δανίας Κρίστιαν Έρικσεν υπογραμμίζει το πόσο αδίστακτη και πωρωμένη είναι η ηγεσία της UEFA
Αφενός έχει επιβαρύνει μέχρις εξαντλήσεως το καλεντάρι με αγώνες όλων των ειδών και πληθώρα προκριματικών και τελικών φάσεων, είτε σε διασυλλογικό είτε σε εθνικό επίπεδο. Ήδη αυτή η διοργάνωση είναι η δεύτερη η οποία διεξάγεται με 24 ομάδες και προ πανδημίας η UEFA προσδοκούσε κέρδη 2,1 δισεκατομμυρίων ευρώ!
Για να έχει κανείς ένα μέτρο σύγκρισης στο Euro 2016, που έγινε στην Γαλλία, τα κέρδη ήταν 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ και στο Euro της Αγγλίας, το πρώτο με τελική φάση 16 ομάδων το… μακρινό 1996, τα κέρδη ήταν περίπου 145 εκατομμύρια!
Για να λύσει το θέμα, η UEFA τροποποίησε τους κανονισμούς των αποστολών και των αλλαγών και έτσι μια ομάδα μπορεί να έχει 26 παίχτες και πέντε αλλαγές σε κάθε παιχνίδι υπό το φόβο του Covid-19. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος αν, πότε και σε ποιο βαθμό θα χτυπήσει ο κορονοϊός και η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σε αντίστοιχες διοργανώσεις άλλων ηπείρων υπάρχουν πολύ σοβαρά προβλήματα.
Όταν μπροστά στα κέρδη οι χρυσοπληρωμένοι μάνατζερ της UEFA αδιαφορούν για τη ζωή οπαδών και παιχτών επιβεβαιώνεται, όπως θα έλεγαν οι πρωταγωνιστές σε μια παλιά ελληνική ταινία, ότι: «Είναι πολλά τα λεφτά!»… Και με τα λεφτά δεν κάνουμε αστεία…
