Παναγιώτης Σιούλας
Το κίνημα των πλατειών βρήκε τους φοιτητικούς συλλόγους, το πιο οργανωμένο κομμάτι της νεολαίας, σε αναβρασμό. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2011, οι σχολές ήδη βρίσκονταν εν αναμονή κατάθεσης του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου για το «νέο πανεπιστήμιο» της αγοράς. Με το ξέσπασμα του κινήματος, οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ προχωρούν σε στήριξη και συμμετοχή στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες πανελλαδικά.
Το φοιτητικό κίνημα που έδωσε τις μάχες του ’06-’07 και που συμμετείχε στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 καλούνταν στις νέες συνθήκες να σηκώσει το γάντι και να πάρει θέση μάχης στα μαζικότατα συλλαλητήρια της μνημονιακής εποχής. Σε επίπεδο περιεχομένου, επιχειρείται η σύνδεση της μάχης ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο με τον αγώνα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Στόχος να αναδειχθεί η σύνδεση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και της διάλυσης εργατικών-επαγγελματικών δικαιωμάτων με τη στρατηγική πλευρά της αστικής πολιτικής για το ξεπέρασμα της κρίσης. Την ίδια στιγμή, η ΕΑΑΚ προσπαθεί και οργανωτικά να ανασυγκροτήσει τους φοιτητικούς συλλόγους ως μάχιμους θεσμούς που δεν προασπίζονται μόνο τα «φοιτητικά ζητήματα», αλλά αναζητούν δρόμους για την αλληλοτροφοδότηση των γενικών συνελεύσεων και του Συντονιστικού τους με τις μορφές οργάνωσης και τις συνελεύσεις των πλατειών.
Αυτή η επιδίωξη σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με το «κίνημα των πλατειών» παρότι δεν επετεύχθη οργανωτικά, κατάφερε να μπολιάσει το περιεχόμενο των φοιτητικών πλαισίων με την αντικυβερνητική και αντι-ΕΕ πάλη
Αυτή η επιδίωξη σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με το «κίνημα των πλατειών» παρότι δεν επετεύχθη οργανωτικά, κατάφερε να μπολιάσει το περιεχόμενο των φοιτητικών πλαισίων με την αντικυβερνητική και αντι-ΕΕ πάλη, αμφισβητώντας το χρέος και το μονόδρομο της παραμονής στην ΕΕ και το ευρώ, ενώ σε μεγάλα κομμάτια των φοιτητών έγινε συνείδηση ότι η διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς ζωής αντικειμενικά συνδέεται με την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Ως εκ τούτου, για δεύτερη φορά σε σύντομο χρονικό διάστημα το φοιτητικό κίνημα ξεφεύγει από τα αμιγώς φοιτητικά ζητήματα και αποκτά πανκοινωνικό λόγο. Αν κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη του 2008, το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να αναδείξει μέσα στους συλλόγους το δημοκρατικό ζήτημα, μέσα από τις καταλήψεις των πλατειών, η φοιτητική καθημερινότητα έρχεται να δεθεί με το ζήτημα της εργασιακής προοπτικής και της επιβίωσης, ενώ οι προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή δένονται με την ανάγκη για μία αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση.
Μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια συγκροτείται και η αντικειμενική βάση για μια εργατική στροφή του φοιτητικού κινήματος, τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε μορφές. Μια στροφή που συνέβαλε στη συγκρότηση ενός μαζικού γύρου συνελεύσεων και καταλήψεων από εκατοντάδες σχολές πανελλαδικά το Σεπτέμβρη και Οκτώβρη του 2011 και που βοήθησε στη συγκρότηση μετώπου φοιτητών-εργαζομένων μέσα στα πανεπιστήμια και ευρύτερα με τη βαθύτερη σύνδεση φοιτητικού κινήματος με το εργατικό κίνημα.
Και αν κανείς κοιτώντας όλα τα παραπάνω μετά από μια δεκαετία θεωρεί ότι ήταν ένα κύμα που σίγασε, ας παρατηρήσει καλύτερα τη σπορά εκείνων των κινημάτων στο «Όχι» της νεολαίας στο δημοψήφισμα, στην οργάνωση της νέας εργατικής βάρδιας σε νέα σωματεία, στην οργάνωση των επισφαλώς εργαζομένων και των ανέργων, στο φοιτητικό κίνημα του 2021 εν μέσω καραντίνας και τελικά στην άσβεστη επιθυμία όλων αυτών των νέων για μια αξιοπρεπή ζωή, που ασφυκτιεί και δεν χωρά στα όρια του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος.
