Τα αγριολούλουδα μιας εργατικής άνοιξης
Το Πριν επιστρέφει στο «μέλλον» της εργατικής δημοκρατίας, που πρωτοχάραξε η Παρισινή Κομμούνα πριν από 150 χρόνια. Η πρώτη φορά που το προλεταριάτο πήρε την εξουσία και έριξε τα σπέρματα μιας νέας, μιας πραγματικής δημοκρατίας. Οι χιλιάδες εκτελέσεις Κομμουνάρων από τις δυνάμεις της αντίδρασης δεν μπόρεσαν να σβήσουν το πρωτοπόρο μήνυμα της κόκκινης άνοιξης του 1871 στο Παρίσι. Με ένα ενδελεχές αφιέρωμα το Πριν ανοίγει τη συζήτηση, φωτίζει αθέατες πλευρές, πέρα από εξιδανικεύσεις.
Τι μπορεί να σημαίνει η Κομμούνα για τη σημερινή προσπάθεια κομμουνιστικής απελευθέρωσης, γράφει ο Κώστας Τριχιάς.
Η άνοδος και η καταστολή της Κομμούνας στο φόντο της ταξικής πάλης και του γαλλοπρωσικού πολέμου, γράφει ο Κώστας Παλούκης.
Πως γεννήθηκε ο ύμνος της «Διεθνούς» μέσα από την «Μασσαλιώτιδα», γράφει ο Αλέξανδρος Γουργουλιός.
Τι ήταν τελικά η Κομμούνα; – γράφει ο Μπάμπης Συριόπουλος, o ρόλος της Διεθνούς των Εργατών (1η Διεθνής).
Παρισινή Κομμούνα: Δημοκρατία, πατριωτισμός και σοσιαλισμός σε δρόμους που καίνε
Σχετικά με το βιβλίο της Κριστίν Ρος «Κοινοτική πολυτέλεια, Το πολιτικό φαντασιακό της Παρισινής Κομμούνας»
Για τις τομές στο κράτος, γράφει ο Δημήτρης Γρηγορόπουλος.
Το δίπολο Λασάλ-Μπλανκί και τα ιδεολογικά-πολιτικά ρεύματα της Κομμούνας στη δοκιμασία της πράξης, γράφει ο Διονύσης Τζαρέλλας.
Οι εξόριστοι Κομμουνάροι στη Νέα Καληδονία και η στάση τους απέναντι στους αυτόχθονες – η ιστορικός Ξένια Μαρίνου, που έχει μελετήσει την Παρισινή Κομμούνα, γράφει για μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας.
«Ένας συνασπισμός όλων των ξεπεσμένων,των ανίκανων, των φθονερών, των δολοφόνων και κλεφτών — άνθρωποι χαμηλότερης υποστάθμης», Έτσι περιέγραψαν ορισμένοι επιφανείς Γάλλοι λογοτέχνες την Παρισινή Κομμούνα, γράφει ο Βασίλης Τσιράκης
Η πρόσληψη στον ελληνικό χώρο της εξέγερσης στο Παρίσι, γράφει ο Νϊκος Πελεκούδας
Η Κομμούνα ως πραγματική κατάσταση εξαίρεσης, γράφει ο Χρίστος Μιάμης
