Κίμων Ρηγόπουλος
Το σχέδιο ματαίωσης του ανθρώπινου ή σχέδιο αμοιβάδα, προχωράει. Για να υλοποιηθεί απαιτείται ο ιδεολογικός αφοπλισμός των εκπαιδευόμενων και η συρρίκνωση των ζωτικών επιθυμιών τους στο τρίπτυχο: Μαμ, κακά και νάνι.
Μας έλαχε να ζήσουμε στην εποχή των επειγόντων ερωτημάτων που δεν ικανοποιούνται με τις συνήθεις απαντήσεις. Αυτό είναι το κυρίως θέμα και συγχρόνως η πρόκληση των καιρών. Η ιστορία πειραματίζεται με τρόπο πρωτόγνωρο κι εμείς καλούμαστε να αρθούμε στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, χωρίς να στοιχηθούμε παθητικά σαν τα επί σφαγήν πειραματόζωά της. Η πραγματικότητα μας βάζει δύσκολα και δεν μπορούμε να παραδώσουμε στον εξεταστή λευκή κόλλα ούτε και να τη γεμίσουμε με γενικόλογες «εξυπνάδες», που ισοδυναμούν με το: απορία ψάλτου βηξ.
Η σύγχρονη μοναξιά έχει ως χαρακτηριστικό της μια τρομώδη ισορροπία. Είναι η προσπάθεια να μην προσκολληθείς στο εφήμερο και το πρόστυχο, χωρίς να αυτονομηθείς σαν ούφο από την πραγματικότητα. Να μην εθιστείς στην κανονικότητα της Φουρθιωτιάδας, χωρίς να καταφύγεις σε «ένα Άρλεκιν για να ξεχνιέσαι». Να μη βυθιστείς με απεγνωσμένες απλωτές στη χυδαιότητα ούτε και να πιστέψεις ότι ξεμπερδεύεις μαζί της ως κάποιος περιούσιος αναχωρητής. Στραβωμένος ο κόσμος από τα φωταγωγημένα σκάνδαλα, σκαλίζει αδέξια μέσα του να βρει το ευγενές μέταλλό του. Τα σκάνδαλα όμως δεν είναι νοσήματα αυτοάνοσα. Είναι τα γεννήματα ενός συστήματος που είναι υποχρεωμένο να αποκαθηλώσει το σημαντικό για να ενθρονίσει το τιποτένιο. Αυτός είναι ο όρος ύπαρξης και διαιώνισής του. Και δεν αρκεί να το ξέρεις για να μη σε καταπιεί. Το χυδαίο αντέχει στον κριτικό λόγο σου μέχρι να υπάρξει αντίπαλο δείγμα. Ο οδοστρωτήρας της αφασίας απειλεί να ισοπεδώσει και εκείνους που αρνούνται να παραδοθούν στον κανόνα της. Τα προϊστορικά όντα στήνουν χορό ανάρμοστο πάνω στα συντρίμμια της πανδημίας. Και από τον έλλογο φόβο του Covid ως τον απόλυτο φόβο για όλους και για όλα, είναι ένα τσιγάρο δρόμος.
Εντωμεταξύ, η κάζουαλ πρώην αριστερά επινοεί το νέο πολυσυλλεκτικό αφήγημά της. Το νέο μακάβριο ανέκδοτο είναι ότι κηρύσσει ανένδοτο αγώνα «ενάντια στη σχολή του Σικάγου». Φαντασιώνεται, δηλαδή, έναν σχιζοειδή καπιταλισμό όπου η φιλική προς τον άνθρωπο πλευρά του θα πολεμά μέχρι θανάτου την άλλη, την εχθρική προς τον άνθρωπο. Τσακίζει έτσι κάθε υπόλοιπο ταξικού κριτηρίου και προετοιμάζει μια νέα στρατιά χειραγωγούμενων από τις ορέξεις και το εναλλακτικό σύστημα επίθεσης του καπιταλιστικού Γαργαντούα. Εδώ, λοιπόν, σαλπίζει. Εδώ με τον πήχη των προσδοκιών ίσαμε το έδαφος, εδώ για να μη διανοηθούμε ποτέ να «σηκωθούμε λίγο ψηλότερα». Εδώ που ο Τσίπρας αλά μπρατσέτα με την Μαριλίζα και τον Τζουμάκα, θα καθοδηγούν την λαϊκή απελπισία με έσχατα όρια την πολιτική του Μπάιντεν. Εδώ που «ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά», όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος, θα τα βρουν πολιτισμένα με κάποιες αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Το σχέδιο ματαίωσης του ανθρώπινου ή σχέδιο αμοιβάδα, προχωράει. Για να υλοποιηθεί απαιτείται ο ιδεολογικός αφοπλισμός των εκπαιδευόμενων και η συρρίκνωση των ζωτικών επιθυμιών τους στο τρίπτυχο: Μαμ, κακά και νάνι. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης από τα μεγάφωνα του στρατοπέδου θα εκπέμπεται το μήνυμα: Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης. Στους εκπαιδευτές συνιστάται η παλιά και δοκιμασμένη μέθοδος του μιθριδατισμού. Στρατηγικός στόχος αυτής της εν εξελίξει εκπαίδευσης είναι η επίτευξη της συναίνεσης των εκπαιδευομένων. Ο ερεθισμός της ευαισθησίας τους πρέπει να ελέγχεται καθημερινά. Γι’ αυτό και οι εκπαιδευτές πρέπει να φέρουν απαραιτήτως μαζί τους τα όργανα του καρότου και του μαστιγίου.
Η κάζουαλ αριστερά φαντασιώνεται έναν σχιζοειδή καπιταλισμό όπου η φιλική στον άνθρωπο πλευρά θα πολεμά μέχρι θανάτου την άλλη
Η δική μας ευθύνη, συλλογική και ατομική, είναι να σαμποτάρουμε αυτό το εξελισσόμενο σχέδιο και, κυρίως, να το αποψιλώσουμε από το άλλοθι της κοινωνικής συναίνεσης. Σε αυτό το αντισχέδιο χρειαζόμαστε οπωσδήποτε την αφύπνιση και τη συμμετοχή των «αναχωρητών». Εκείνων δηλαδή που η αποχή τους από την πολιτική πράξη δεν είναι ανεπανόρθωτη και απολιτίκ ούτε και έχει μεταλλαχθεί σε έναν ισοπεδωτικό κυνισμό. Επιλέγουμε και προκρίνουμε τρόπους σύμπλευσης που κινητοποιούν το εν υπνώσει και την διάχυτη απαισιοδοξία σε στόχους ορατούς. Το υπαρξιακό αμλετικό δίλημμα: να ζει κανείς ή να μη ζει, αναβιώνει με απολύτως υλικούς ιστορικούς όρους. Και η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι μια υπεκφυγή, αλλά η κατάφαση που επωμιζόμαστε.
