Έφη Καραχάλιου
▸ Το άκουσμα της διπλής δολοφονίας μιας νεαρής γυναίκας, της Κωνσταντίνας, καθώς και του αδερφού της από τον πρώην σύζυγό της συγκλόνισε για άλλη μια φορά την ελληνική κοινωνία.
Τα Μέσα πρόφτασαν να δημιουργήσουν το δικό τους «δικαστήριο», σπεύδοντας πάντα να δικαιολογήσουν τον θύτη ως «ψυχολογικά ασταθή» και το ίδιο το γεγονός ως ένα στυγνό «φονικό». Έτσι για άλλη μια φορά αποσιωπάται ο όρος της γυναικοκτονίας και το ζήτημα αποπροσανατολίζεται από τον πολιτικό του πυρήνα, που δεν είναι άλλος από τη (φυσική πια) εξόντωση των θηλυκοτήτων στα πλαίσια της πατριαρχίας.
Παράλληλα στιγματίζονται τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας ως θύτες και παρερμηνεύεται η κατ’ εξοχήν κακοποιητική συμπεριφορά που φαίνεται να είχε ο γυναικοκτόνος.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Κωνσταντίνα είχε ζητήσει περιοριστικά μέτρα εναντίον του πρώην συζύγου της και ενώ καλέστηκε για διευκρινίσεις, αφέθηκε ελεύθερος και λίγο αργότερα δολοφόνησε αυτήν και τον αδερφό της που προσπάθησε να την προστατεύσει. Το κράτος «στρέφει το βλέμμα» μακριά από τις περιπτώσεις έμφυλης βίας, είτε εθελοτυφλώντας είτε μην χρηματοδοτώντας σχετικές δομές υποστήριξης και προστασίας των θυμάτων.
Το ίδιο το περιστατικό είναι ένα ακόμη τραγικό παράδειγμα της λανθασμένης οπτικής που έρχεται να επικυρώσει η αλλαγή του οικογενειακού δικαίου με την υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 13 προβλέπει ότι ο αποκλεισμός ή περιορισμός της επικοινωνίας ενός γονέα με το τέκνο του είναι δυνατός μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους, ιδίως όταν ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για ενδοοικογενειακή βία ή για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής.
Το κράτος «στρέφει το βλέμμα» μακριά από τις περιπτώσεις έμφυλης βίας
Προκειμένου όμως να επέλθει μια καταδικαστική απόφαση, πρέπει να προηγηθούν χρόνιες δικαστικές διαμάχες και στο ενδιάμεσο το τέκνο ενδέχεται να βρίσκεται στα χέρια ενός πιθανά επικίνδυνου ενήλικα και τα θύματα να ζουν με αισθήματα ανασφάλειας και μη προστασίας.
Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: Η Κωνσταντίνα είναι άλλη μια δολοφονημένη στον μακρύ κατάλογο θυμάτων του καπιταλισμού και της πατριαρχίας, μαζί με την Ελένη Τοπαλούδη, τον Ζακ Κωστόπουλο, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και τόσα ακόμα.
