Νίκος Σακαλής, Ιάσονας Μαρκάτος | στελέχη της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση
▸ Οι αγώνες συνεχίζονται για μη εφαρμογή του νόμου-έκτρωμα, για τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα των φοιτητών
Με την ψήφιση του νομοσχεδίου την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου στη Βουλή, κλείνει ένας πρώτος κύκλος αγώνων για το φοιτητικό κίνημα και τη μαχόμενη εκπαίδευση. Ένας πρώτος κύκλος, που μπορεί να μην απέτρεψε την ψήφιση του νόμου αλλά σίγουρα προκάλεσε τη φθορά της κυβέρνησης, τσαλάκωσε την εικόνα της παντοκρατορίας που με τόσο επιμονή παρουσιάζουν τα επικοινωνιακά της επιτελεία. Παρά την προσπάθεια της ΝΔ (από την προεκλογική περίοδο) να φανεί ως δύναμη εκσυγχρονισμού, οι ξαναζεσταμένες συνταγές που προωθεί, που δοκιμάστηκαν σε μια σειρά χώρες και διέλυσαν τη δημόσια εκπαίδευση, απορρίφθηκαν από τη νεολαία που κινητοποιήθηκε.
Μεγάλης σημασίας σε αυτή τη φάση είναι και το γεγονός ότι η μεγαλειώδης κινητοποίηση των φοιτητών έγινε τη στιγμή που παρά τις κοινοβουλευτικές κορώνες και τις διαφορές τους, όλα τα συστημικά κόμματα συμφωνούν στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό έγινε έκδηλο στην κοινοβουλευτική συζήτηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποβάθμισε τελείως την πανεπιστημιακή αστυνομία, πρότεινε ουσιαστικά την εμπλοκή της ασφάλειας και όποια διαφοροποίησή του ήταν στα πλαίσια του «εξευρωπαϊσμού» του πανεπιστημίου. Παράλληλα, το ΜΕΡΑ 25 επέμεινε στις προτάσεις του για δημιουργία «ειδικού σώματος» φύλαξης, ενώ η θέση του για την Ενιαία Βάση Εισαγωγής δεν ήταν η κατάργησή της αλλά ότι πρέπει να τεθεί και στα ιδιωτικά κολλέγια.
Και αυτή η κινητοποίηση των χιλιάδων φοιτητών πανελλαδικά, σε κάθε ίδρυμα, σε κάθε πόλη δεν είναι μια στιγμή από τα παλιά, δεν είναι μία από τα ίδια. Συντελείται σε μία πολύ δύσκολη περίοδο, σε συνθήκες πανδημίας, με απαγόρευση κυκλοφορίας και συγκεντρώσεων, με τα ιδρύματα έναν χρόνο κλειστά. Δίνει έμπνευση και ελπίδα ευρύτερα στον λαό, η νεολαία που βιώνει την ταξική και άδικη διαχείριση της πανδημίας και αναζητά τρόπους να αντιδράσει και να διεκδικήσει. Είναι το πέρασμα από τις πολύ σημαντικές κινητοποιήσεις της πρωτοπορίας του κινήματος σε όλη την προηγούμενη φάση, σε μαζικά γεγονότα.
Ενώ η κυβέρνηση εμφανιζόταν χωρίς αντίπαλο και με συναινετική αστική αντιπολίτευση, ήρθε το κίνημα για να χαλάσει τα πλάνα
του συστήματος
Το αντιδραστικό νομοσχέδιο και το βαρύ χτύπημα στα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας μπήκαν στην προμετωπίδα του αγώνα. Ο πήχης, όμως, μπαίνει ψηλότερα. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί και θα παίξει τον ρόλο του πυροδότη ευρύτερων εξελίξεων. Ακριβώς γιατί αυτό που κινητοποιεί με τόσο τσαμπουκά και θάρρος σε τόσους νέους, είναι η ευρύτερη ανησυχία για το παρόν τους στις σπουδές αλλά και για το εργασιακό μέλλον που διαμορφώνεται όλο και πιο δυσοίωνο. Σαφώς, ρόλο παίζει και ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί την πανδημία η κυβέρνηση για να εφαρμόσει τις κατευθύνσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης-ΟΟΣΑ, με ακραία καταστολή.
Οι φοιτητικοί σύλλογοι οργανώθηκαν μέσα από τα όργανά τους και προχώρησαν σε συσκέψεις συντονισμού που ενοποιούσαν την πάλη τους σε όλες τις πόλεις. Πραγματοποιήθηκαν γενικές συνελεύσεις σε μια σειρά συλλόγους πανελλαδικά και συγκροτήθηκαν πρωτοβουλίες αγώνα, σε ανοιχτούς χώρους με όλα τα μέτρα προστασίας. Οι δυνάμεις της νΚΑ και της ΕΑΑΚ έπαιξαν από την πρώτη στιγμή καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Στο επόμενο βήμα βασική πλευρά είναι το ζωντάνεμα των μαζικών διαδικασιών και των συντονιστικών συλλόγων και γενικών συνελεύσεων.
Σημαντικό στοιχείο που συνέβαλε στην υπέρβαση του κατακερματισμού ήταν η ανατρεπτική κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος. Παίρνοντας τη σκυτάλη από την περσινή χρονιά, οι δυνάμεις της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση πρόβαλλαν την ανάγκη της κοινής δράσης των ευρύτερων δυνάμεων πάνω σε μια γραμμή μαζικού αγώνα (όχι συμβολικών κινητοποιήσεων), συνολικής αντιπαράθεσης στην εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης (υπερβαίνοντας τη μάχη στα «σημεία»), διαχωρισμού από την αστική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, μαζικών διαδικασιών μπροστά στους φοιτητές. Παρά τις αδυναμίες μας, εκτιμάμε ότι αυτή η κατεύθυνση έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των αγώνων αυτής της φάσης, αποτελεί κατάκτηση και σε αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε. Κι αυτό γιατί η ανατρεπτική κοινή δράση μπορεί να αποτελέσει προωθητικό στοιχείο για το κίνημα όταν γίνεται στη βάση ουσιαστικής διαπάλης, στο αναγκαίο πρόγραμμα πάλης και κρίνεται από τους φοιτητές που αγωνίζονται.
Τέλος, αναδείχθηκε και η τάση ο αγώνας των φοιτητών να γίνει ευρύτερα υπόθεση όλης της εκπαίδευσης αλλά και της κοινωνίας, αν κι αυτό εκφράστηκε αναντίστοιχα με τις αναγκαιότητες της περιόδου. Χαρακτηριστικά στις δύο τελευταίες ημέρες της ψήφισης δεν υπήρξε η αναγκαία ευρύτερη στήριξη στον αγώνα των φοιτητών, πράγμα για το οποίο έχουν ευθύνη και οι δυνάμεις του ΚΚΕ, που δεν συνέβαλαν σε μια ευρύτερη λαϊκή κινητοποίηση, αν και με δική τους πρόταση υιοθετήθηκε το κάλεσμα στην απόφαση των 26 φοιτητικών συλλόγων. Παρόλα αυτά, εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες αλλά και πρωτοβάθμια σωματεία, στάθηκαν στο πλάι της νεολαίας, παρά την προσπάθεια των καθεστωτικών δυνάμεων να αποσιωπήσουν το θέμα. Οι μαθητές, που κινητοποιήθηκαν στην αρχή της χρονιάς, επίσης είδαν τα κοινά αιτήματα που τους ενώνουν με τους φοιτητές.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν τελείωσε. Το φοιτητικό κίνημα δήλωσε βροντερό παρόν και δεν θα σταματήσει εδώ. Οι φοιτητικοί σύλλογοι θα μπουν μπροστά για να μην εφαρμοστεί το νομοσχέδιο, για να μην έχουν θέση στα πανεπιστήμια η αστυνομία, τα πειθαρχικά και οι κάμερες. Για να ανοίξει ξανά με όλα τα μέτρα προστασίας η τριτοβάθμια εκπαίδευση και να ενισχυθούν οι πιο πληττόμενοι φοιτητές. Για να μπει στην πρώτη γραμμή ο αγώνας για τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα της νεολαίας, η μάχη ενάντια στο πέταγμα των φτωχών φοιτητών έξω από τις σχολές και στον αποκλεισμό των παιδιών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από τα πανεπιστήμια, συνολικά η μάχη ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, ενοποιώντας τα κομμάτια της εκπαίδευσης σε ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο που θα τσακίσει την αντιδραστική καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Για να βαθύνει η σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου συνολικά, έτσι ώστε να είναι η γνώση, η επιστήμη και η εκπαίδευση στην υπηρεσία του λαού (με αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης) και όχι της «αγοράς», της επιχειρηματικότητας, του κεφαλαίου, ζήτημα που βγήκε δραματικά στην επικαιρότητα με αφορμή τα εμβόλια το τελευταίο διάστημα και αφορά όλη την κοινωνία.
