Σχολεία: «Ακορντεόν» οι ζωές μαθητών και εκπαιδευτικών

Αιμιλία Τσαγκαράτου

Από την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου έκλεισαν για μια ακόμα φορά τα σχολεία όλων των βαθμίδων στην Αττική, μετά από έναν μήνα επαναλειτουργίας της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και μόλις οκτώ μέρες των Γυμνασίων, ενώ τα Λύκεια δεν έχουν λειτουργήσει καθόλου δια ζώσης από τον Νοέμβριο. Κλειστά σχολεία και σε Αχαΐα, Θήβα, Χαλκίδα και Σητεία, ενώ παρόμοια μέτρα αναμένονται για τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική.

Εκατοντάδες τμήματα ή και ολόκληρα σχολεία κλειστά σε όλη τη χώρα. Με τη λογική, λοιπόν, του «ακορντεόν» και με τα επιδημιολογικά στοιχεία να χρησιμοποιούνται κάθε φορά κατά το δοκούν, η αλλοπρόσαλλη τακτική της κυβέρνησης αλλά κυρίως το γεγονός ότι ένα χρόνο τώρα δεν έχει πάρει κανένα απολύτως μέτρο για την ασφαλή λειτουργία των σχολείων, οδηγεί ξανά χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικούς μπροστά στις οθόνες της τηλε-«εκπαίδευσης» — με ό,τι αυτό σημαίνει για τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών αλλά και τις ψυχολογικές τους αντοχές.

Πριν από λίγες μέρες, η ίδια η υπουργός Παιδείας διατυμπάνιζε ότι τα κρούσματα στα σχολεία είναι λίγα κι ότι δεν φαίνεται να επηρεάζει το άνοιγμα των σχολείων την αύξηση των κρουσμάτων. Την Τετάρτη, μια μέρα πριν από το κλείσιμο των σχολείων στην Αττική, γέμισαν τα ΜΜΕ με «αναλύσεις» για την υψηλή μεταδοτικότητα και στα παιδιά, την κατακόρυφη αύξηση των κρουσμάτων στα παιδιά σχολικής ηλικίας και τον αυξημένο κίνδυνο που προκύπτει από τα ανοιχτά σχολεία!

Να μην συζητήσουμε για το αλαλούμ με τα ουσιαστικά ανύπαρκτα πρωτόκολλα για τα σχολεία που εμφανίζουν κρούσματα είτε παιδιών και γονιών είτε εκπαιδευτικών και τις αντιφατικές οδηγίες του ΕΟΔΥ… Για όλα φταίει η «κινητικότητα» γονιών και παιδιών και η έλλειψη «ατομικής ευθύνης».

Θα το πούμε για μια ακόμα φορά: όσο δεν ικανοποιούνται τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος για την ασφαλή λειτουργία των σχολείων, μια ολόκληρη γενιά μαθητών θα κουβαλάει για καιρό τα αποτελέσματα αυτής της ολέθριας πολιτικής.