Σχολεία: Ανοίγουν ξανά χωρίς μέτρα ασφαλείας, όπως ακριβώς έκλεισαν

Άννα Μπαχτή, Αιμιλία Τσαγκαράτου

Τα σχολεία στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ανοίγουν… όπως έκλεισαν. Χωρίς κανένα απολύτως μέτρο για την ασφαλή επιστροφή μαθητών και εκπαιδευτικών στις αίθουσες. Χωρίς να έχουν ικανοποιηθεί στο ελάχιστο τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος που έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια από την αρχή της πανδημίας για μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, μαζικά και επαναλαμβανόμενα τεστ, προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού και προσωπικού καθαριότητας.

Με μόνη πρόβλεψη τη χρήση πολλών εισόδων στα σχολεία και τη διαφοροποιημένη ώρα προσέλευσης και αναχώρησης των μαθητών, η κυβέρνηση θεωρεί ότι ξεμπέρδεψε. Για αυτό είναι επιτακτική ανάγκη εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς να βγουν να διεκδικήσουν δυναμικά την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Πρέπει να είμαστε καθαροί: η κυβέρνηση είχε όλον τον χρόνο από τον περασμένο Μάρτιο να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα ώστε τα σχολεία να παραμείνουν ανοιχτά με ασφάλεια. Γιατί το παρατεταμένο κλείσιμο των σχολείων έχει ανυπολόγιστες μορφωτικές, κοινωνικές και συναισθηματικές συνέπειες στους μαθητές.

Γιατί η απομόνωση μπροστά από την οθόνη και η διάλυση των συλλογικοτήτων σε επίπεδο σχολείου, σωματείων κλπ διευκολύνει το πέρασμα των πιο ακραίων, συντηρητικών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών που προωθούνται αυτήν την περίοδο. Γιατί όσο τα σχολεία παραμένουν κλειστά, εμπεδώνεται η λογική του παράλληλου ηλεκτρονικού σχολείου ως ισότιμη μορφή εκπαίδευσης με τη δια ζώσης.

Το υπουργείο Παιδείας θέλει να επιβάλει ως κανονικότητα την υποχρεωτική τηλεκπαίδευση. Το Πριν απευθύνθηκε σε μια καθηγήτρια, έναν γονέα και μια μαθήτρια λυκείου, ζητώντας τη γνώμη τους για το πώς βιώνουν τις αλλαγές από τον περασμένο Μάρτιο στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Η τηλεκπαίδευση δεν είναι εκπαιδευτική διαδικασία

Έφη Γανιάρη*

Από τον περασμένο Μάρτη που έκλεισαν για πρώτη φορά τα σχολεία, με πλήρη ευθύνη των κυβερνώντων που δεν έλαβαν κανένα μέτρο για την προστασία μαθητών, εκπαιδευτικών αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, η εξ αποστάσεως εκπαίδευση εμφανίζεται από το υπουργείο Παιδείας σαν η συνέχιση της κανονικότητας της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Από το Νοέμβρη, η απαίτηση του υπουργείου να πάρει χαρακτηριστικά υποχρεωτικότητας (χρήση πλατφόρμας webex, πέρασμα απουσιών, προχώρημα ύλης, αξιολόγηση μαθητών) δείχνει την πρόθεση τους να της δώσουν μόνιμα χαρακτηριστικά και όχι μόνο έκτακτων συνθηκών. Έχουν ήδη προχωρήσει στη ψήφιση της εφαρμογής της σε περίπτωση μαθητικών καταλήψεων, αλλά και στον πρόσφατο νόμο για την ΤΕΕ προβλέπεται να εφαρμόζεται ισότιμα με την δια ζώσης στις Επαγγελματικές Σχολές Κατάρτισης (ΕΣΚ), στις ΕΠΑΣ του ΟΑΕΔ και στα ΙΕΚ.

Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση δεν είναι εκπαιδευτική διαδικασία, οδηγεί στην σοβαρή υπονόμευση των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών, στη διεύρυνση των κοινωνικών-εκπαιδευτικών ανισοτήτων και την ένταση των ταξικών αποκλεισμών αλλά και στην καταπάτηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών: αναπληρωτές με τρίμηνη σύμβαση και καταπάτηση του εργασιακού ωραρίου.

Εξαφανίζεται ο χώρος εργασίας και μάθησης που δημιουργεί τους όρους της ζωντανής δημοκρατικής λειτουργίας. Εκεί που συντελείται η κοινωνικοποίηση, η διδασκαλία, η συζήτηση. Εκεί όπου ο εκπαιδευτικός μπορεί να χρησιμοποιήσει παιδαγωγικές μεθόδους διδασκαλίας, να σκύψει περισσότερο πάνω στον «αδύναμο» μαθητή. Από τις 6 Νοέμβρη, χώρος εργασίας και «εκπαίδευσης» είναι η κατοικία, εργαλεία ο υπολογιστής, το κινητό, το σταθερό ή για αρκετούς το τίποτα. Είναι βέβαιο ότι η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι πολύ μεγαλύτερη και κοπιαστική. Αυτή η διαδικασία όμως, αναμφίβολα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη ζωντανή διδασκαλία και τα αποτελέσματα της, δεν απευθύνεται στο σύνολο της τάξης. Εκπαιδευτικοί και μαθητές είμαστε ολοένα και πιο εξουθενωμένοι. Αυτό που χρειάζεται αυτή την περίοδο είναι η διατήρηση μιας ουσιαστικής επικοινωνίας και επαφής με το σύνολο των μαθητών μας, ανεξάρτητα από το μέσον και βέβαια έξω από πρακτικές παρουσιολογίων, προχωρήματος της ύλης, διαγωνισμάτων και βαθμών. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, σημαντικό ρόλο παίζουν οι αποφάσεις των σωματείων ενάντια στην εφαρμογή των υποχρεωτικών μέτρων και των σχεδίων που επιδιώκουν να μονιμοποιήσουν την εξ αποστάσεως εκπαίδευση.

Κυβέρνηση και κράτος χρησιμοποιούν την πανδημία σαν χρυσή ευκαιρία και προχωρούν στην επιβολή των πιο αντιδραστικών αντιλαϊκών μέτρων. Χρειάζεται λοιπόν να έρθουμε σε ρήξη με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που υποτάσσεται και βολεύεται στην αναγκαιότητα του εφικτού σήμερα, δηλαδή ότι δεν γίνεται τίποτα, αλλά και τις δυνάμεις εκείνες που προτείνουν συμβολικούς αγώνες δι’ αντιπροσώπων, δηλαδή στην προοπτική που φέρνει αναπόφευκτα την ήττα.

Τώρα, και όχι αργότερα, να δώσουμε τους αναγκαίους μαζικούς αγώνες, να πάρουμε απεργιακές αποφάσεις, να βγούμε στους δρόμους με όλα τα μέσα προστασίας, για να διεκδικήσουμε τη δημόσια παιδεία και υγεία, το μέλλον των μαθητών μας, τη ζωή με πλήρη μορφωτικά, εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

*Πρόεδρος Β΄ ΕΛΜΕ Αθήνας

Τα παιδιά ζουν εκτός πραγματικότητας

Μάκης Βάσιλας*

Δύο μήνες εφαρμογής της λεγόμενης τηλεκπαίδευσης είναι υπεραρκετοί για να επιβεβαιωθούν οι φόβοι και οι ανησυχίες που τόσο οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές αλλά και οι γονείς εξέφραζαν για το όλο εγχείρημα. Η εφαρμογή της έκανε φανερά –ίσως μάλιστα να τα μεγάλωσε– τα σοβαρά προβλήματα που έτσι κι αλλιώς προϋπήρχαν στην εκπαιδευτική διαδικασία και πριν το κλείσιμο, ενέτεινε τις κοινωνικές ανισότητες ενώ αλλάζει δραστικά τον τρόπο που τα παιδιά μας αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα καθώς βρίσκονται διαρκώς πίσω από μια οθόνη. Αλλάζει η αίσθηση του πραγματικού ενώ ας μην μιλήσουμε καλύτερα για την ιδιωτικότητα που οφείλει να προστατεύεται καθώς και την ευκολία δημόσιας έκθεσης της προσωπικής τους εικόνας. Τα παιδιά μας ζουν σε έναν χώρο που κοντεύει να απολέσει τα χαρακτηριστικά του και ο οποίος, από προσωπικός χώρος οικογενειακό καταφύγιο, μετατρέπεται σε σχολική τάξη και αίθουσα εργασίας.

Ταυτόχρονα, είναι πολύ σοβαρά τα εκπαιδευτικά ζητήματα που προκύπτουν αφού, ειδικά στις μικρές τάξεις και το νηπιαγωγείο, είναι σχεδόν «υποχρεωτική» η ύπαρξη ενηλίκου ο οποίος θα βοηθάει το παιδί στην σύνδεσή του στην λεγόμενη ηλεκτρονική τάξη. Όσο για το κόστος όλης αυτής της ιστορίας, έχει πλήρως μετακυλήσει στις οικογένειες που πρέπει με δικά τους έξοδα να φροντίσουν να υπάρχει αξιόπιστη σύνδεση ίντερνετ, όπως επίσης και εξοπλισμός και αναλώσιμα που απαιτούνται για την διεκπεραίωση των σχολικών εργασιών.

*Μέλος ΔΣ Ένωσης Γονέων Ν. Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας

Δικαίωμά μας η δια ζώσης μόρφωση

Μαρίνα Παναγιωτοπούλου*

Είναι φανερό πως η ανεύθυνη διαχείριση της πανδημίας και η πενιχρή χρηματοδότηση στην Υγεία και τη Παιδεία, θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό και τα αντιλαϊκά μέτρα θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Μέσα σε αυτά είναι και η τηλεκπαίδευση, η οποία δεν είναι ουσιαστική εκπαίδευση!

Η δια ζώσης μαθησιακή διαδικασία είναι αναντικατάστατη και αναφαίρετο δικαίωμά μας. Οι συνθήκες υπό τις οποίες βρισκόμαστε είναι απαράδεκτες, καθώς πολλοί από μας δεν έχουμε τον κατάλληλο εξοπλισμό για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, παρά τις υποσχέσεις της κυβέρνηση για καθολική εξασφάλισή του. Ωστόσο, η αξιολόγησή μας θα γίνει κανονικά, αποδεικνύοντας ότι σημασία δεν έχει η σφαιρική γνώση, αλλά οι βαθμοί και ο ανταγωνισμός. Επιπλέον, τα δυο μηχανογραφικά και η τράπεζα θεμάτων επανέρχονται στην κουβέντα, κάνοντας τη μόρφωση αγώνα που ο «καλύτερος» νικάει στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το σχολείο μετατρέπεται σε εξεταστικό κάτεργο και γίνεται ακόμα πιο απωθητικό. Φυσικά, η κυβέρνηση και η αστική πολιτική που ασκεί, επιλέγει τον δρόμο ο οποίος θα εισάγει όλο και λιγότερους στα δημόσια πανεπιστήμια. Και όλα αυτά βέβαια εν μέσω καραντίνας, όπου οι κινητοποιήσεις είναι «παράνομες» και το μαθητικό κίνημα δυσκολεύεται να αντιδράσει λόγω της καταστολής.

Όμως δεν πτοούμαστε και δεν υποτασσόμαστε! Τα νομοσχέδια περί δια ζώσης και εξ αποστάσεως εκπαίδευση θα ανατραπούν. Θα συνεχίσουμε τους αγώνες μέχρι να έχουμε Παιδεία και Υγεία στο ύψος των αναγκών μας.

*Μαθήτρια 1ου ΓΕΛ Καισαριανής