Δικός τους ο φόβος, δική μας η ελπίδα – θα νικήσουμε

Γιάννης Ελαφρός

Το τρομερό έτος 2020 έμεινε πίσω μας, κουβαλάμε όμως τις πληγές του. Πέρασε ένα έτος, που ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος, με ένα πέπλο φόβου να σκεπάζει τα πάντα και να οδηγεί σε μια ανέπαφη και ανέραστη ζωή, με τον κόσμο στα σπίτια (αμέσως μετά τη δουλειά ή χωρίς δουλειά) και τη συλλογικότητα υπό αναστολή. Το 2021 θα είναι διαφορετικό · όχι δεν πρόκειται για τις πλαστικές ευχές των πολιτικών ή την τυποποιημένη αισιοδοξία των ημερών. Το αν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο θα κριθεί από την πάλη των εκατομμυρίων, με τη δική μας συμβολή. Μέσα από τη ζωή θα απελευθερωθούν οι τάσεις, που τώρα έχουν φυλακιστεί. Ας είμαστε προετοιμασμένοι· θα είναι χρονιά μεγάλων συγκρούσεων και ίσως ανακατατάξεων.

Ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του αρέσκονται να επαναλαμβάνουν πως «είμαστε σε πόλεμο»: από τους πρόσφυγες στα σύνορα μέχρι τον κορονοϊό «αόρατο εχθρό» και από την «τουρκική απειλή» μέχρι τους «ακραίους της Αριστεράς». Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως πρόκειται για μια κυβέρνηση κοινωνικού πολέμου. «Δεν στρέφεται ενάντια μόνο στους ‘’φωνακλάδες’’ (όπως είπε ο Χρυσοχοΐδης), αλλά ενάντια στην πλειοψηφία. Χτυπάνε τους λίγους τώρα για να σωπάσουν οι πολλοί, ώστε να προωθούν ανενόχλητοι καταιγισμό από αντιλαϊκούς νόμους, αντεργατικές αποφάσεις και ρυθμίσεις που ευνοούν το κεφάλαιο», σημειώνει εύστοχα η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ. Κι εκεί είναι το «μυστικό». Η ΝΔ, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, πατώντας πάνω στο έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να ολοκληρώσει τον μεγάλο αντιδραστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας για να υπερβεί την παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση, ρίχνοντας όλα τα βάρη στην εργατική τάξη και τον λαό, διαμορφώνοντας ένα δυστοπικό περιβάλλον.

Κι όμως, ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διήνυσε μια παρατεταμένη «περίοδο χάριτος», καθώς η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση είναι ανύπαρκτη. Αξιοποιεί κατάλληλα το ναυάγιο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμα παράγει βαθιά αρνητικά αποτελέσματα. Με το ξέσπασμα της πανδημίας προέβαλε την απαράδεκτη πολιτική της ως το απαύγασμα της σοφίας των «ειδικών», εξασφαλίζοντας τη συναίνεση όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά –ειδικά στο πρώτο κύμα– και μεγάλου μέρους της κοινοβουλευτικής και μη Αριστεράς. Με την υποτιθέμενη επιτυχία της άνοιξης, νανουρίζει ακόμα τον κόσμο, ενώ η εγκληματική της πολιτική (επιδημιολογική και υγειονομική) προκάλεσε καθημερινές εκατόμβες νεκρών και εκτίναξε την Ελλάδα στις πρώτες θέσεις της μακάβριας λίστας των απωλειών λόγω κορονοϊού.

Η κυβέρνηση κυβερνά με τον φόβο. Τον φόβο του θανάτου, τον φόβο του ιού αλλά και τον φόβο της καταστολής. Σε συνθήκες μεγάλης απειλής (όπως η πανδημία) υπάρχει η τάση σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού να συντάσσεται με τους κυβερνώντες, να μπαίνει υπό την «προστασία» τους. Η ΝΔ αξιοποιεί τη δική της αποτυχία για να νεκρώσει τον κόσμο: «Αφού δεν έχουμε ισχυρό ΕΣΥ και καθώς δεν το έφτιαξα, καθίστε στα σπίτια σας»! Αλλά όπως και τα ψέματα, έτσι και ο φόβος έχει ημερομηνία λήξης. Τι γίνεται όταν ο «προστάτης» οδηγεί σε περισσότερους θανάτους, σε μια «πεθαμένη» ζωή για τους πολλούς, σε φτώχεια για όλο και περισσότερους, σε ανελευθερία για όλους; Όταν η κοινωνική ασφυξία απλώνεται αθόρυβα στην εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, συσσωρεύοντας εκρηκτικό υλικό;

Εδώ είμαστε. Η κυβερνητική φθορά έχει αρχίσει, οι παλινωδίες πληθαίνουν. Η κοινωνική χιονοστιβάδα μπορεί να ξεκινήσει από μικρές μετατοπίσεις. Η κυβέρνηση κρατά βεβαίως ακόμα γιατί δεν υπάρχει αντιπολίτευση και γιατί παρά την αυξανόμενη δυσαρέσκεια έχει διαμορφώσει ένα υγειονομικό και κοινωνικό ΤΙΝΑ. «Τι άλλο να κάνουμε; Σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο τα ίδια γίνονται. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική», λένε τα κυβερνητικά παπαγαλάκια. Κι εδώ είναι ο ρόλος της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Δεν αρκεί η αντίσταση, απαιτείται γραμμή και σχέδιο ανατροπής.

Τι γίνεται όταν ο «προστάτης» οδηγεί σε τόσους θανάτους και σε μια «πεθαμένη» ζωή;

Το 2020 δεν σημαδεύτηκε μόνο από την επίθεση του συστήματος, αλλά και από την ανάδυση δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος που στάθηκαν όρθιες απέναντι στον αστικό οδοστρωτήρα από το προσφυγικό μέχρι τα εργασιακά και από την πανδημία μέχρι τα ελληνοτουρκικά. Κι αυτό όταν άλλες δυνάμεις, από το ΚΚΕ μέχρι αριστερές οργανώσεις ή αναρχικές ομάδες, ενσωματώνονταν στην κυρίαρχη αφήγηση ή αρνούνταν να συγκρουστούν μετωπικά με αυτή. Το ΝΑΡ και η νΚΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στην καρδιά αυτού του ευρύτερου δυναμικού ανυπακοής, που ήδη αναζητά δρόμους κοινής δράσης, πρωτοβουλίες αντίστασης και αντεπίθεσης. Συμβάλλοντας στην αλλαγή συσχετισμών μέσα στο κίνημα, ενισχύοντας τις τάσεις του ασυμβίβαστου αγώνα, χωρίς να αφήνει ανεπηρέαστο και το χώρο του ΚΚΕ, αποκτώντας μια ευρύτερη συμπάθεια στον κόσμο που θέλει να σπάσει η σιγή νεκροταφείου.

Είναι μια πολύτιμη μαγιά για όσα έρχονται. Το 2021 όμως πρέπει να αλλάξουμε πίστα. Απαιτείται πρώτο να συμβάλλουμε στη δημιουργία μιας μαχητικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης στην επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ, κεφαλαίου, που θα αναστήσει την ελπίδα. Πυροδοτώντας πραγματικούς πλέον και όχι συμβολικούς μαζικούς αγώνες με αιχμή την πάλη για ζωή και δημόσια Υγεία, αξιοπρεπή εργασία και καταπολέμηση της φτώχειας, ελευθερία για όλους. Δεύτερο, απαιτείται ένα σχέδιο για μια ισχυρή μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά, για μια πολιτική απάντηση με συσπείρωση μάχιμων δυνάμεων και συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με όπλο ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής που θα καταρρίπτει παλιά και νέα ΤΙΝΑ. Τρίτο, κρίκος για όλα αυτά αποτελεί ο στρατηγικός επανεξοπλισμός, η συσπείρωση και η συνειδητή στράτευση στη μεγάλη υπόθεση ενός σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος. Αν όχι τώρα, σε αυτή «τη ρωγμή του χρόνου», που αποκαλύπτεται σε όλη την έκταση ο φονικός χαρακτήρας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;