Γιώργος Μιχαηλίδης
Με τις αναμνήσεις από το 2020 να παραμένουν νωπές ακόμα, ο παγκόσμιος πλη-θυσμός θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα ακόμη πιο δύσκολο 2021. Δεν πρόκειται για μία απαισιόδοξη ματιά κάποιων εχθρών του συστήματος, αλλά για την εκτίμηση του ίδιου του ΟΗΕ, ο οποίος προβλέπει ότι 235 εκατομμύρια άνθρωποι θα χρειαστούν ανθρωπιστική βοήθεια εντός του νέου έτους, ένας αριθμός κατά 40% μεγαλύτερος σε σχέση με φέτος.
Ακόμη και με τα στοιχεία των μεγάλων διεθνών οργανισμών που συνήθως αποκλίνουν από την πραγματικότητα την οποία βιώνουν οι άνθρωποι ανά τον κόσμο, το «έτος Covid» γύρισε την ανθρωπότητα δεκαετίες πίσω, σβήνοντας τη βαθμιαία πρόοδο που είχε σημειωθεί στο ζήτημα της εξάλειψης της ακραίας φτώχειας και της πείνας. Μία υγειονομική κρίση, η οποία μέσα από την καπιταλιστική διαχείρισή της μετατράπηκε σε οικονομική και κοινωνική κρίση, έριξε κάτω από τα όρια της φτώχειας επιπλέον 47 εκατ. γυναίκες, ενώ πλήττει θανάσιμα 1,2 δισ. συνανθρώπους μας οι οποίοι ζουν σε φαβέλες και λοιπές παραγκουπόλεις.
Πλάι στο οικονομικό ζήτημα ή καλύτερα παράλληλα και σε εξάρτηση από αυτό, παρατηρείται παγκοσμίως και μία άνοδος της βίας, της εγκληματικότητας και των πολεμικών συγκρούσεων. Ιδιαίτερα στην περίπτωση των τελευταίων, η ανθρωπότητα διαπίστωσε πως μία παγκόσμια υγειονομική κρίση δεν είναι ικανή να παγώσει υφιστάμενες συγκρούσεις, ούτε να εμποδίσει το ξέσπασμα νέων. Ο σύντομος αλλά πολύνεκρος πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα.
Πέρα όμως από τα μεγάλα γεγονότα, η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων εντός του 2020 σημαδεύτηκε, πάντα σύμφωνα με τα στοιχεία κρατών και μεγάλων διεθνών οργανισμών, από αύξηση της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας και την απότομη άνοδο διαταραχών συμπεριφοράς και ψυχολογικών προβλημάτων παιδιών και εφήβων.
Οι φτωχές και μικρομεσαίες οικογένειες βουλιάζουν οικονομικά και ψυχολογικά λόγω της οικονομικής κρίσης και των lockdown, γυναίκες, μειονότητες και παιδιά βιώνουν τις ανισότητες με νέα ένταση, δεχόμενοι διπλά και τριπλά χτυπήματα σε αυτή την κρίση. Ο κόσμος της ανισότητας καθρεφτίζεται ακόμα και στο ζήτημα του εμβολιασμού. Χώρες, όπως η Νότια Αφρική, με πολλά θύματα λόγω covid και τεράστιες παραγκουπόλεις με πληθυσμούς χωρίς πρόσβαση σε δομές υγείας, αναμένεται να δουν τα πρώτα εμβόλια πολλούς μήνες μετά τα κράτη του «πρώτου κόσμου». Και όμως, με βάση τον υπαρκτό πλούτο και τις επιστημονικές δυνατότητες, τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν αναπόφευκτο να συμβεί.
