Τι έχει μείνει από την Αραβική Άνοιξη δέκα χρόνια μετά την αυτοπυρπόληση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι, που έχει κατοχυρωθεί ως το γεγονός που πυροδότησε την τεράστια αυτή έκρηξη; Κοιτώντας τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, η θλίψη κυριαρχεί. Αντί οι λαοί να έχουν πάρει το πάνω χέρι ή, έστω, κάτι από όλα αυτά που διεκδίκησαν, κυριαρχούν οι πόλεμοι, η φτώχεια, η προσφυγιά.
Τυνησία: Ο μονόδρομος της προσφυγιάς
Στη Σίντι Μπουζίντ, την πόλη της Τυνησίας στην οποία γεννήθηκε και άφησε την τελευταία του πνοή ο 25χρονος Μπουαζίζι, η αστυνομικίνα, η οποία φέρεται να ξεχείλισε το ποτήρι και να τον οδήγησε στην απονενοημένη πράξη, εξακολουθεί να περιπολεί στους δρόμους και να κάνει την ίδια ακριβώς δουλειά: Να απομακρύνει τους «παράνομους» πωλητές και τους πάγκους τους, ενίοτε κόβοντάς τους και πρόστιμα ή ακόμη και με τη βία. Την περασμένη εβδομάδα, στήθηκαν οδοφράγματα στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην πόλη από κατοίκους κοντινών χωριών, οι οποίοι επιχείρησαν να κατάσχουν φορτία με μπουκάλες αερίου που χρησιμοποιείται για μαγείρεμα, καθώς οι ελλείψεις σε βασικά είδη αυξάνονται διαρκώς. Όσο για τους νέους, χιλιάδες από αυτούς προσπαθούν καθημερινά να βρουν τρόπο για να περάσουν τα σύνορα προς την Ευρώπη…
Λιβύη: Παρέα με το όπλο και τον φόβο
Λίγο πιο ανατολικά, στη Λιβύη, υπάρχουν κυρίως δύο κατηγορίες ανθρώπων: Από τη μία, αυτοί που εξακολουθούν να έχουν το όπλο στο χέρι και το δάχτυλο στη σκανδάλη, καθώς δεν πιστεύουν πως η συμφωνία για εκεχειρία, εκλογές και κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα κρατήσει. Και από την άλλη, εκείνοι –οι περισσότεροι– που παραμένουν έντρομοι, μην ξέροντας τι θα είναι αυτό που θα απειλήσει τη ζωή τους και πιθανώς θα τους την αφαιρέσει: Η σφαίρα ή το μαχαίρι ενός από τους πραιτωριανούς των πολέμαρχων ή κάποιου ξένου μισθοφόρου; Η βόμβα που θα εκτοξεύσει από μακριά ένα υπερσύγχρονο αεροπλάνο ή πλοίο κάποιου «προστάτη»; Ή, μήπως, η πείνα και η ένδεια που μαστίζει την πλειοψηφία του λαού αυτής της προικισμένης με μεγάλο φυσικό πλούτο χώρας, τον οποίο λυμαίνονται λίγοι;
Αίγυπτος: Έγκλημα και προδοσία
Όσο για την Αίγυπτο, εκεί συντελέστηκε αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο έγκλημα και η πιο ωμή προ- δοσία της «Αραβικής Άνοιξης». Η πολυπληθέστερη και ισχυρότερη χώρα της περιοχής, με τον πλέον ανεπτυγμένο καπιταλισμό στο Μαγκρέμπ –τόσο σε επίπεδο κεφαλαίου όσο και εργατικής τάξης και διανόησης– θα μπορούσε να αλλάξει τον ρου των εξελίξεων και της ιστορίας. Γι’ αυτό ακριβώς, όμως, κάποιοι φρόντισαν, είτε ενεργά είτε κάνοντας τα στραβά μάτια, ώστε να μετατραπεί σε μια στυγνή δικτατορία, με κοινοβουλευτικό μανδύα. Ένα καθεστώς που έχει επικεφαλής του τον στρατηγό-πραξικοπηματία με τον οποίο άλλοι θέλουν να τα έχουν καλά και άλλοι φοβούνται, που αποδεικνύεται στην πράξη και την ουσία του πιο καταπιεστικό ακόμη και από εκείνο του ανατραπέντος το 2011 Χόσνι Μουμπάρακ — «αυλικός» του οποίου υπήρξε, εξάλλου, ο Αμπντελφατάχ αλ-Σίσι.
