Μάκης Γεωργιάδης
Το περιβόητο «σπουδαστικό» αποτελούσε μια… σύμπραξη της Ασφάλειας και της ΚΥΠ, ενώ είχε και εσωτερική και εξωτερική λειτουργία. Υπήρχαν δηλαδή, από τη μία, «φυτευτοί» ασφαλίτες σε κάθε σχολή που δρούσαν ως υποτιθέμενοι φοιτητές αλλά ήταν εντεταλμένοι με την παρακολούθηση των φοιτητών, αλλά και όσων –δυστυχώς λίγων– καθηγητών δεν αποδέχονταν τη δικτατορία. Η ελευθερία ή ακόμη και η σωματική ακεραιότητα των αντιστεκόμενων φοιτητών βρισκόνταν υπό διαρκή απειλή, γιατί η πολιτική τους δράση κινδύνευε να γίνει αντιληπτή, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν. Από την άλλη, υπήρχαν και οι άσφαλίτες οι οποίοι απροκάλυπτα επιτηρούσαν τις πύλες εισόδου των ΑΕΙ, προχωρούσαν σε σωματικούς ελέγχους κλπ.
Το καθεστώς επιδίωκε ασφυκτικό και απόλυτο έλεγχο στα πανεπιστήμια. Το σπουδαστικό ήταν μόνο η μια πλευρά. Παράλληλα, υπήρχαν οι τοποτηρητές της χούντας διορισμένοι επίτροποι στις Συγκλήτους.
Επίσης, στα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων υπήρχαν διορισμένα μέλη, συχνά οργανικά ενταγμένα στο καθεστώς. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει το 1971-72, όταν οι σύλλογοι Τοπογράφων και Χημικών Μηχανικών κατάφεραν να ανοίξουν ρωγμή στο πλαίσιο και πέτυχαν να εκλέξουν ΔΣ με δημοκρατικές διαδικασίες, παρά το γεγονός ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο παρατηρήθηκε και η κορύφωση της δράσης του σπουδαστικού της Ασφαλειας. Κάτι που έρχεται να υπογραμμίσει πως, όταν φτάνει το πλήρωμα του χρόνου, την εξέγερση τίποτα δεν μπορει να την εμποδίσει…
