Γιώργος Μιχαηλίδης
▸Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο Ντονμπάς, ο Αλεξέι Μαρκόφ (προσωνύμιο Ντόμπρι), πρώην πολιτικός κομισάριος της Κομμουνιστικής Εθελοντικής Μονάδας και νυν διοικητής του 14ου τάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ.
Ο Αλεξέι Μαρκόφ γεννήθηκε στην πόλη Ομσκ της Ρωσίας και σπούδασε φυσική. Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία τον βρήκε να έχει μία καλή δουλειά στη Ρωσία επάνω στο αντικείμενό του. Όμως μετά το φρικτό έγκλημα στην Οδησσό αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στην αντι-Μαϊντάν εξέγερση του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ανατολικής Ουκρανίας. Αρχικά, μαζί με άλλους ανένταχτους κομμουνιστές, δημιούργησαν μία συλλογικότητα στη Ρωσία, η οποία συγκέντρωνε χρήματα, ρουχισμό και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για τις λαϊκές πολιτοφυλακές που ξεπηδούσαν στην περιοχή του Ντονμπάς. Αργότερα, όταν, όπως ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξή του, όταν είδε ότι οι κομμουνιστικές οργανώσεις της Ρωσίας και της Ουκρανίας ήταν ανίκανες ή απρόθυμες να φτιάξουν έναν οποιονδήποτε στρατιωτικό σχηματισμό, αποφάσισε να μεταβεί στο Ντονμπάς μαζί με κάποιους ομοϊδεάτες του κομμουνιστές από τη Ρωσία. Εκεί έφτιαξαν την Εθελοντική Κομμουνιστική Μονάδα στα πλαίσια της Ταξιαρχίας «Φάντασμα»-Πρίζρακ. Υπό τη διοίκηση του Αλεξέι Μοζγκοβόι, η ταξιαρχία «Φάντασμα» εγγυήθηκε την αυτόνομη λειτουργία της κομμουνιστικής μονάδας, της οποίας ο Αλεξέι Μαρκόφ υπήρξε πολιτικός κομισάριος και οργανωτικός υπεύθυνος. Μετά τη δολοφονία του Μοζγκοβόι, η ταξιαρχία «Φάντασμα» συγχωνεύτηκε με τον τακτικό πλέον στρατό της ΛΔ Λουγκάνσκ διατηρώντας όμως αυτούσια τη σύνθεσή της. Ο Αλεξέι Μαρκόφ, ο οποίος δεν είχε καμία στρατιωτική εμπειρία πριν τη συμμετοχή του στον πόλεμο στην Ανατολική Ουκρανία, θα εκτελούσε πλέον χρέη διοικητή. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι παρά το «πάγωμα» της σύγκρουσης, θεωρούσε ανεπίτρεπτο να επιστρέψει στη Ρωσία πριν την ολοκληρωτική ήττα των νεοφασιστών, εθνικιστών που κυβερνούσαν την Ουκρανία.
Ως προσωπικότητα ο Μαρκόφ αποτελούσε έναν από εκείνους τους ανθρώπους που χαίρουν μεγάλης συμπάθειας και πλήρους σεβασμού, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Ήταν ένας πράος και μετρημένος άνθρωπος, χωρίς κανένα ίχνος αλαζονείας, με έναν αστείρευτο ανθρωπισμό παρά τη συμμετοχή του σε έναν σκληρό και φθοροποιό πόλεμο. Όμως ταυτόχρονα ο Αλεξέι Μαρκόφ ήταν ένας πεισμένος κομμουνιστής. Η παρουσία του στο Ντονμπάς βοήθησε να ενισχυθεί το κομμουνιστικό στοιχείο και έδωσε διεθνή αίγλη στην ταξιαρχία «Φάντασμα» δικτυώνοντάς την με κομμουνιστικές και αντιφασιστικές οργανώσεις και πρωτοβουλίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Γύρω του συγκέντρωσε ανθρώπους-αγωνιστές εξαιρετικής ποιότητας που ξεχώριζαν. Ως ανένταχτος κομμουνιστής προσπάθησε να πείσει τις κομμουνιστικές οργανώσεις της Ρωσίας και της Ουκρανίας να ενισχύσουν πιο αποφασιστικά τον ένοπλο αγώνα δίνοντάς του και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Ο Αλεξέι Μαρκόφ, δεν υπήρξε και δεν αντιλαμβανόταν τον εαυτό του ως κάποια ξεχωριστή προσωπικότητα, ως ηγέτη. Τόνιζε διαρκώς στις συνεντεύξεις του πως δεν είναι υπερήρωας αλλά ένας απλός άνθρωπος που εργάζεται για έναν δίκαιο σκοπό. Και αυτό τον σκοπό τον υπηρέτησε μέχρι το άδικο τέλος του λίγες ημέρες πριν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα ενώ επέστρεφε με τη σύζυγό του στη Ρωσία για τη διευθέτηση κάποιων προσωπικών θεμάτων.
Στα πλαίσια του δεύτερου καραβανιού διεθνιστικής αλληλεγγύης, μέσα από τη συμμετοχή της Αντιφασιστικής Καμπάνιας για την Ουκρανία, είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε, τον Αλεξέι Μαρκόφ, από κοντά. Ήταν μια σύντομη συνάντηση καθώς περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πρώτη γραμμή, δίπλα στους μαχητές της ταξιαρχίας «Φάντασμα». Μας εξέφρασε την βαθιά ευγνωμοσύνη του εκ μέρους της μονάδας για τη βοήθεια που μετέφερε η Καμπάνια. Αργότερα ήρθε και το επίσημο ευχαριστώ μέσα από το βίντεο που μπορείτε να δείτε παρακάτω
Την αλληλεγγύη του, εκ μέρους της Κομμουνιστικής Εθελοντικής Μονάδας, είχε εκφράσει και πριν το δημοψήφισμα του 2015 με ένα σύντομο διεθνιστικό μήνυμα
Χωρίς καμία διάθεση ηρωοποίησης, πράγμα που δεν θα επιθυμούσε ούτε ο ίδιος, θα θυμόμαστε πάντα τον σύντροφο και αντιφασίστα αγωνιστή, Αλεξέι Μαρκόφ, για την σιωπηλή αλλά πολύτιμη προσφορά του στην ευρύτερη υπόθεσή μας. Ας κλείσουμε με τα παρακάτω λόγια του από μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του:
«Είδαμε (σημ: στην Ουκρανία) μια απόλυτη εκδήλωση του φασισμού. Αυτό ήταν συγκλονιστικό. Και η ανατροφή μου είναι παλιά, σοβιετική και αν υπάρχει φασισμός κάπου, τότε το καθήκον μου είναι να τον πολεμήσω. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που κατ’ αρχήν δεν πρέπει να υπάρχει. Υπήρχαν λίγες επιλογές – είτε να μείνεις στην άκρη, παρακολουθώντας τα γεγονότα αγανακτισμένος από την οθόνη της τηλεόρασης και το διαδίκτυο και αυτός να είναι ο μόνος τρόπος για να εκφραστεί η θέση σου ως πολίτης. Παλεύεις αλλά με έναν περίεργο τρόπο. Ή, από την άλλη, αφήνεις μια καλά αμειβόμενη δουλειά, έναν άνετο καναπέ, έναν υπολογιστή, τη συνήθη ζωή σου και προχωράς στο μέτωπο»
