Δημήτρης Τζιαντζής
Η σειρά είναι μια έξυπνη πολιτική σάτιρα, δημιουργία του εξαιρετικά πετυχημένου σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ράιαν Μέρφι (Nip/Tuck, Glee, American Horror Story). Πρωταγωνιστής αυτής της σκοτεινής κωμωδίας είναι ο Πέιτον, ένας προνομιούχος έφηβος –ορφανός αλλά υιοθετημένος από μια πλούσια οικογένεια– που από παιδί έχει στόχο της ζωής του να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ. Σημείο εκκίνησης των φιλοδοξιών είναι η προσπάθειά του να εκλεγεί αρχικά στην προεδρία του σχολείου του. Στο δεύτερο κύκλο μάχεται για να εκθρονίσει μια πετυχημένη βετεράνο πολιτικό από τις τοπικές εκλογές γερουσίας της Νέας Υόρκης.
Ο δημιουργός εμπνεύστηκε τη σειρά από τις νέες μορφές πολιτικοποίησης και ενεργής συμμετοχής της νεολαίας στα κοινωνικά ζητήματα. Ο «πολιτικός» της σειράς έχει ως αρένα τη λεγόμενη κεντρική πολιτική σκηνή, ενώ παρουσιάζει συμπτώματα «αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας». Αυτό σημαίνει ότι παρουσιάζει έλλειψη συναίσθησης για τους ανθρώπους γύρω του και τις περισσότερες φορές φαίνεται να μην ξέρει ούτε ο ίδιος αν αυτό που παρουσιάζει προς τα έξω είναι ένας ρόλος ή ο πραγματικός του εαυτός. Ο χαρακτήρας του «γεννημένου πολιτικού» Πέιτον έχει στοιχεία ενός νεαρού –λιγότερο διαβολικού και κυνικού– Φρανκ Άντεργουντ (House of Cards) ή ακόμα και Πάτρικ Μπέιτμαν (Αμερικάνικη Ψύχωση), χωρίς όμως τις δολοφονικές τάσεις των δύο αυτών αντιηρώων.
Ο πρωταγωνιστής έρχεται αντιμέτωπος με μεγάλα διλήμματα σχετικά με το τι είδους πολιτικός θέλει να γίνει, ώστε να πετύχει. Σε τι βαθμό ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Εφόσον μέσα του πιστεύει ότι αγωνίζεται για την ευημερία, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των ανθρώπων, αυτό δικαιολογεί το να πατήσει επί πτωμάτων για να πετύχει τους στόχους του; Πιστεύει, άραγε, ο πρωταγωνιστής έστω και μια λέξη από ό,τι λέει στα μίντια π.χ. για την κλιματική κρίση που «μέσα σε μια δεκαετία θα μετατρέψει τη γη σε μια απέραντη έρημο» ή είναι όλα ένα στημένο σόου για τα μάτια του κόσμου; Οι φιλοδοξίες του Πέιτον σταδιακά συγκρούονται με τα ιδανικά και τις αξίες των φίλων του, οι οποίοι αρχικά δείχνουν αφοσιωμένοι σε αυτόν και έχουν υποτάξει τα δικά τους όνειρα στο δικό του. Ο πρώτος κύκλος επεισοδίων της σειράς ήταν μια φρέσκια –και σε κάποιο βαθμό– ανατρεπτική ματιά σε ένα βαλτωμένο τοπίο, έχοντας παράλληλα μια ρετρό αισθητική που απέτιε «φόρο τιμής» σε δεκάδες κλασικές σκηνές από ταινίες του Χόλιγουντ. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ είναι τόσο καταιγιστικές που ακόμα και τα πιο ευφάνταστα μυαλά του Χόλιγουντ μοιάζουν να τρέχουν πίσω από αυτές. Για παράδειγμα, η σάτιρα που ασκεί η σειρά στις όποιες υπερβολές του κινήματος της πολιτικής ορθότητας, όπως της «πολιτισμικής οικειοποίησης» ως έκφρασης προνομίου (cultural appropriation), μοιάζει σε κάποιες περιπτώσεις αναχρονιστική έως αντιδραστική στη σκιά του νέου κινήματος «δεν μπορώ να αναπνεύσω» (Ι can’t breathe). Ωστόσο, παρά τις αδυναμίες και τα δεδομένα πολιτικά της όρια, η σειρά εξακολουθεί να αγγίζει σημαντικά θέματα όπως το χάσμα γενεών στις πολιτικές ιεραρχήσεις (στο οποίο υπάρχει μια έξυπνη ανατροπή), η υποβάθμιση του ρόλου του κεντρικού κοινωνικού ζητήματος, η γυναικεία και σεξουαλική χειραφέτηση στην εποχή μας.
Ο νέος κύκλος επεισοδίων μοιάζει να εξαντλεί το αρχικό σεναριακό εύρημα της σειράς, ωστόσο παραμένει μια αξιόλογη και ενδιαφέρουσα πρόταση, με έντονο πολιτικό χρώμα, προϊόν μιας νέας εποχής.
https://www.youtube.com/watch?v=e-wH7hD9Liw
