Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Εβδομήντα χρόνια συμπληρώνονται από τότε που οι νικητές του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα αποφάσισαν να στείλουν σώμα 2.000 αντρών στην Κορέα για να πολεμήσει στο πλευρό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, εναντίον της Λ.Δ. Κορέας και της διάθεσης του κορεάτικου λαού για επανένωση της χώρας. Η συμμετοχή στην άθλια αυτή εκστρατεία που στοίχισε πολλούς νεκρούς, ήταν το διαβατήριο για να μπει η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ!
Χρονολόγιο
1950, 27 Ιουνίου – Ο ΟΗΕ ως υποχείριο των ΗΠΑ, επεμβαίνει στρατιωτικά στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας.
1950, 8 Νοεμβρίου – Το ελληνικό στρατιωτικό τμήμα με 2.000 άνδρες αναχωρεί για την Κορέα.
1953, 27 Ιουλίου – Υπογράφεται συμφωνία ανακωχής μεταξύ του διοικητή των βορειοκορεατικών δυνάμεων και του διοικητή των αμερικανονατοϊκών ενόπλων δυνάμεων.
1956, Ιανουάριος – Αποχώρηση του ελληνικού τμήματος, έχοντας καταγράψει 187 νεκρούς και 614 τραυματίες.
Μέχρι τον Αύγουστο του 1945, οπότε απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, η Κορέα τελούσε υπό την αποικιακή κυριαρχία της Ιαπωνίας. Στη συνέχεια, χωρίστηκε σε δύο ζώνες στρατιωτικής ευθύνης. Στον βορρά, και μέχρι τον 38ο παράλληλο, εκτεινόταν η σοβιετική στρατιωτική ζώνη ευθύνης και νότια αυτού του παραλλήλου, η αμερικανική. Η διζωνική διαίρεση της Κορέας ήταν προσωρινή. Βάσει των αποφάσεων του Πότσδαμ (Ιούλιος-Αύγουστος 1945), οι δύο στρατιωτικές ζώνες έπρεπε το ταχύτερο δυνατό να συνενωθούν, για να συγκροτηθεί ένα ενιαίο ανεξάρτητο κράτος. Άλλα, όμως, κέλευαν οι προθέσεις και τα συμφέροντα ΗΠΑ και αντιδραστικών κορεατικών δυνάμεων. Επειδή το κορεατικό κίνημα ήταν ισχυρό, όπως ισχυρές ήταν και οι κορεατικές επαναστατικές δυνάμεις, οι εγχώριες και διεθνείς αντιδραστικές δυνάμεις φοβούνταν ότι σε ένα ενιαίο κράτος οι ριζοσπαστικές δυνάμεις θα κυριαρχούσαν. Γι’ αυτό, αποφάσισαν να θέσουν τη χώρα υπό τον αντιδραστικό έλεγχό τους.
Έτσι, παρά τις διεθνείς συνθήκες, χωρίς καν να ερωτηθεί ο κορεατικός λαός, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι εγχώριες αντιδραστικές δυνάμεις τον Αύγουστο του 1948 εγκαθίδρυσαν στο νότιο τμήμα της χώρας ένα καθεστώς ανδρεικέλων, με επικεφαλής τον Σίγκμαν Ρι, που ονομάστηκε Δημοκρατία της Κορέας. Έτσι, και οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της Κορέας αναγκάστηκαν να εγκαθιδρύσουν στη Σοβιετική ζώνη τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, με στόχο την ειρηνική και με δημοκρατικές διαδικασίες ενοποίηση της χώρας. Δεν υπήρξε κανένα κομμουνιστικό πραξικόπημα επιβολής λαϊκής εξουσίας στην Κορέα, όπως ισχυρίζονται οι ιμπεριαλιστές. Δεν ήταν η προοδευτική παράταξη που φοβόταν τη δημοκρατική διαδικασία ετυμηγορίας του κορεατικού λαού, αφού ο κοινωνικοπολιτικός συσχετισμός ήταν σαφώς υπέρ της. Απεναντίας, αυτός ο συσχετισμός ώθησε τις αντιδραστικές δυνάμεις να σπεύσουν να εγκαθιδρύσουν το στρατοκρατικό καθεστώς της Νότιας Κορέας. Την ίδια τακτική, εξάλλου, της πραξικοπηματικής διχοτόμησης της χώρας, υιοθέτησαν οι ιμπεριαλιστές και οι εγχώριες αντιδραστικές δυνάμεις και σε άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, το Βιετνάμ, η Ινδία, η Ιρλανδία –ερήμην των λαών– για να αποτρέψουν να εγκαθιδρυθούν προοδευτικά καθεστώτα.
Στην Κορέα, μάλιστα, τον Ιούνιο του 1950, δηλαδή τον μήνα που άρχισε ο πόλεμος, το βόρειο τμήμα υπέβαλε πρόταση ειρηνικής δημοψηφισματικής ενοποίησης δύο φορές — στις 7 και στις 19 Ιουνίου. Ωστόσο, ο Σίγκμαν Ρι απάντησε ότι όποιος συναινούσε στο αίτημα αυτό, θα θεωρούνταν προδότης και θα αντιμετωπιζόταν ανάλογα. Αναπόφευκτα, λίγες μέρες μετά, ξέσπασε ο πόλεμος (27/6/1950). Οι Αμερικανοί υποστήριζαν ότι τον πόλεμο τον προκάλεσε η Λ.Δ. της Κορέας. Στην πραγματικότητα, μόνο ο Σίγκμαν Ρι είχε συμφέρον από τον πόλεμο, αφού στις 30 Μαΐου 1950 είχε υποστεί συντριπτική ήττα στις εκλογές. Εξάλλου, ο στρατηγός Μακάρθουρ απαιτούσε χρήση ακόμη και πυρηνικών όπλων για την αναχαίτιση των βορειοκορεατικών δυνάμεων. Στις ΗΠΑ η φιλοπόλεμη τάση ήταν σε έξαρση. Κάθετη ήταν η άνοδος του υπεραντιδραστικού γερουσιαστή Μακάρθι και των ιδεών του (μακαρθισμός), ενώ ήδη είχε ιδρυθεί το ΝΑΤΟ ως επιθετικός μηχανισμός. Σε αυτό το πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο, ήταν προφανές ποιος προέκρινε την πολεμική λύση στην Κορέα. Οι αμερικανικές δυνάμεις και οι σύμμαχοί τους διείσδυσαν ορμητικά στη Λ.Δ. της Κορέας. Η προέλαση των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων ανακόπηκε από βορειοκορεατικές δυνάμεις και από σώματα λαϊκών εθελοντών που συγκροτήθηκαν στη Λ.Δ. Κίνας. Πολύπλευρη σε πολεμικό υλικό, εφόδια και διπλωματική στήριξη ήταν και η συνδρομή της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών. Η ορμητική αντεπίθεση των αριστερών δυνάμεων οδήγησε σε ραγδαία υποχώρηση τις δυνάμεις εισβολής. Οι σοσιαλιστικές δυνάμεις προχωρούσαν απειλητικά στο νοτιοκορεατικό τμήμα της χώρας. Τότε, το ιμπεριαλιστικό μπλοκ αναγκάστηκε να υποχωρήσει και υπογράφηκε ανακωχή των εχθροπραξιών, μεταξύ του διοικητή των βορειοκορεατικών δυνάμεων και του διοικητή των αμερικανονατοϊκών ενόπλων δυνάμεων, στις 27 Ιουλίου του 1953.
Η Λ.Δ. Κορέας επιδίωκε την ενοποίηση με το νότιο τμήμα με δημοψήφισμα
Δυσάρεστη έκπληξη για την παγκόσμια κοινότητα ήταν το γεγονός ότι η ιμπεριαλιστική εκστρατεία στην Κορέα και η ωμή παραβίαση δικαιωμάτων αυτοκαθορισμού του λαού της λάμβανε χώρα υπό τη σκέπη του ΟΗΕ. Επιβεβαιώθηκε ότι ο ΟΗΕ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί ήταν μόνο κατ’ όνομα ουδέτεροι. Στην πραγματικότητα, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, εξυπηρετούσαν τις καπιταλιστικές δυνάμεις, ιδίως τις ΗΠΑ, που κυριαρχούσαν στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων. Επιπλέον, επιβεβαιώθηκε ότι ο ψυχρός πόλεμος, μετά την οριστικοποίηση των σφαιρών επιρροής ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, δεν ήταν απλώς ισορροπία του τρόμο αλλά και θερμός πόλεμος χαμηλότερης έντασης. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είτε καταφεύγουν, με δικές τους δυνάμεις, στην πολεμική βία κατά χωρών που επιχειρούν να ακολουθήσουν μια πορεία αντίθετη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ (Κορέα, Ελλάδα, Βιετνάμ, Καμπότζη κ.α.), είτε επιχειρούν εναντίον τους με συμμάχους τους (Κορέα, Ιράκ, Συρία, Λιβύη κά) είτε στηρίζουν αντιδραστικές δυνάμεις στο εσωτερικό μιας χώρας (πραξικόπημα στη Χιλή, εισβολή εξόριστων στην Κούβα, ανατροπή Λουμούμπα κ.ά.).
Στην εισβολή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Βόρεια Κορέα συμμετείχε και η Ελλάδα, καθώς περιλαμβάνεται στις 21 χώρες που συνεισέφεραν και στρατιωτικές δυνάμεις. Η αστική τάξη και οι πολιτικές δυνάμεις της πήραν αυτή την απόφαση στις αρχές της μετεμφυλιακής περιόδου, όταν η καθημαγμένη Ελλάδα έκανε τα πρώτα ασταθή βήματα οικονομικής ανάκαμψης, σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας και αμυντικής ανασφάλειας. Οι κυβερνήσεις Ν. Πλαστήρα και Σ. Βενιζέλου, ζητώντας μιαν ασπίδα θωράκισης στο νεότευκτο ΝΑΤΟ (είχαν αιτηθεί τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτό, αλλά το αίτημά τους είχε αρχικά απορριφθεί από τους Αμερικανούς), ευελπιστούσαν ότι η συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων στην εκστρατεία της Κορέας, θα εξασφάλιζε αποδοχή της Ελλάδας στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο. Ένδειξη της παραδοσιακής δουλοπρέπειας της ελληνικής αστικής τάξης στους πάτρωνές της, αποτελεί η παραμονή του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στην Κορέα –με αυξημένες βέβαια απώλειες– μέχρι τον Ιανουάριο του 1956, ενώ ο πόλεμος είχε ήδη λήξει από τον Ιούλιο του 1953.
