Μιχάλης Ρόθος
▸ Στήριξη στα αυτονόητα δικαιώματα των ανθρώπων στις φυλακές
«Εύχομαι με την ίδια θέρμη να στηρίξετε την κοινωνία να απαλλαγεί από τους φασίστες και τα ορφανά του Γκέμπελς που κατατρώγουν σα σαράκι τον θεσμικό κορμό του κράτους, αποδομώντας κάθε θεσμικό πυλώνα στήριξης της Δημοκρατίας». Αυτά ήταν μερικά από τα λόγια του κρατούμενου φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης Βασίλη Δημάκη προς όσους και όσες είχαν σταθεί αλληλέγγυοι/ες στον αγώνα του, όταν ξεκίνησε την Κυριακή την τρίτη απεργία πείνας και δίψας μέσα σε 34 μέρες. Η συνεχόμενη κοροϊδία της κυβέρνησης και της γενικής γραμματέως Αντιεγκληματικής Πολιτικής Σοφίας Νικολάου, τον ανάγκασε να προχωρήσει στην πιο σκληρή μορφή απεργίας, χωρίς επικοινωνία με κανέναν.
Την Τετάρτη, όμως, οι αγώνες του επιτέλους είχαν οριστικά θετικό αποτέλεσμα, με την Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών να εγκρίνει το δίκαιο αίτημά του για μεταφορά του στις ανδρικές φυλακές, απ’ όπου θα μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του. Ο Βασίλης νίκησε και ήπιε νερό από τη βρύση απέναντι από το κελί του.
«Σας ευχαριστώ που με τη στήριξή σας σπάσατε τις αλυσίδες που με αλυσόδεναν και μου επιτρέψατε να ξαναβαδίσω! Επιτέλους, τελείωσε ο επί μακρόν βασανισμός μου, επέστρεψα στο “εργαστήριο της ψυχής μου”, εδώ που επί τρία χρόνια έχω τη σειρά μου και το κατάλληλο περιβάλλον να συνεχίσω απρόσκοπτα την επιτυχή μέχρι τώρα συνέχιση των σπουδών μου! Το παραπάνω, αποτελεί από πλευράς μου υπόσχεση προς κάθε έναν από εσάς ξεχωριστά που στηρίξατε τον αγώνα μου με αιχμή την εκπαίδευση κατά την κράτηση, αλλά πολλώ δε μάλλον, τον αγώνα μου για δημοκρατία!», ανέφερε στο πρώτο του μήνυμα μετά τη δικαίωση του αγώνα του ο Βασίλης Δημάκης.
Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή: Ο Βασίλης Δημάκης είχε μεταφερθεί από τις φυλακές Γρεβενών στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού και όχι στο κελί του, θεωρητικά για 14 μέρες λόγω κορονοϊού. Όταν το δεκατετραήμερο πέρασε, προχώρησε εκ νέου σε απεργία πείνας και δίψας. Τη Δευτέρα το απόγευμα καλέστηκε νέα κινητοποίηση αλληλεγγύης και εκατοντάδες άνθρωποι βρέθηκαν έξω από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ζητώντας να ικανοποιηθούν άμεσα τα αιτήματα του κρατούμενου. Μάλιστα, οι διαδηλωτές κρατούσαν φωτογραφίες του και βιβλία στα χέρια, ύστερα από προτροπή της πρωτοβουλίας Support Art Workers.
Το πρωί της Τετάρτης, έγινε γνωστό ότι η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών αποφάσισε να δεχτεί το αίτημα του Β. Δημάκη. Για κάποιες ώρες το κίνημα αλληλεγγύης δεν είχε ανακουφιστεί, καθώς δεν είχε δοθεί η εντολή. Ευτυχώς, το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο αγώνας του Βασίλη Δημάκη μπορούσε πλέον να θεωρηθεί νικηφόρος, καθώς η μεταγωγή πραγματοποιήθηκε.
Το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης και ο αγώνας συμπαράστασης χιλιάδων αγωνιστών στον Β. Δημάκη δεν γίνεται μόνο για τον ίδιο αλλά και για κάθε κρατούμενο που βρίσκεται ή θα βρεθεί στη θέση του. Θυμόμαστε όλοι τον νικηφόρο αγώνα για το Νίκο Ρωμανό και δεκάδες άλλες περιπτώσεις. Η αντιμετώπιση του κράτους προς τους κρατούμενους –όχι φυσικά αν αυτοί λέγονται Τσοχατζόπουλος ή Φλώρος– σαν να είναι άνθρωποι δεύτερης διαλογής είναι διαχρονική και το νεολαιίστικο κίνημα και η αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλουν συνεχώς να παρεμβαίνουν και να διεκδικούν τα αυτονόητα δικαιώματα των ανθρώπων στις φυλακές.
