«Κι όμως κινείται» σε δρόμους και πλατείες

Η κυβερνητική φοβέρα, η καθημερινή τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου, δεν τα πλακώνει όλα. Οι εργαζόμενοι, οι νέοι σηκώνουν κεφάλι, βγαίνουν στον δρόμο, αντιστέκονται και διεκδικούν εδώ και τώραν τηρώντας κανόνες ασφάλειας για λόγους δημόσιας υγείας και όχι επειδή το υπαγορεύει το δίδυμο Τσιόδρα-Χαρδαλιά. Η αρχή έγινε με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία. Ακολούθησαν οι εργαζόμενοι στα σουπερμάρκετ, οι απολυμένοι της Υπηρεσίας Ασύλου, μαζικές ήταν οι πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα, όπως και οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών. Οι εκπαιδευτικοί αντιπαρατέθηκαν με επανειλημμένες συγκεντρώσεις στο αντιδραστικό νομοσχέδιο Κεραμέως, ενώ χαρακτηρίστηκε από μαζικότητα και η κινητοποίηση περιβαλλοντικών φορέων, αριστερών κινήσεων και τοπικών συλλογικοτήτων τη Δευτέρα, ενάντια στο περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Εκατοντάδες νέοι που διεκδικούν το δικαίωμα χρήσης και οικειοποίησης των δημόσιων χώρων συκοφαντούνται από τα φιλοκυβερνητικά φερέφωνα και απειλούνται από τα ΜΑΤ. Με λίγα λόγια, παρά τις αντίξοες συνθήκες, κάτι κινείται — και όχι μόνο στον εικονικό κόσμο των σόσιαλ μίντια (που πολλοί δηλώνουν Μένουμε Ενεργοί), αλλά και στην πραγματική ζωή. Ένα κομμάτι του λαού, που θα γίνεται ολοένα μεγαλύτερο, δεν είναι «φοβισμένο» αλλά αποφασισμένο να μην γίνει δούλος του φόβου. Η συμμόρφωση με το αυτονόητο (π.χ. χρήση μάσκας, αποστάσεις) δεν είναι συνώνυμο της υποταγής. «Κι όμως κινείται», θα έλεγε ο σύγχρονος Γαλιλαίος στους κυβερνητικούς και τηλεοπτικούς ιεροεξεταστές που νομίζουν ότι ο κορονοϊός θα γίνει ο νεκροθάφτης των αγώνων και της ταξικής πάλης. Κι αυτό που «κινείται», είναι τα πρώτα σκιρτήματα μιας σειράς λαϊκών αγώνων τους οποίους η κυβέρνηση φοβάται περισσότερο από όσο θέλει να φοβόμαστε εμείς την πανδημία.