Γιώργος Μιχαηλίδης
Την περασμένη Τρίτη, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την διακοπή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας από τις ΗΠΑ, στερώντας του κονδύλια που αναλογούν στο 15% του προϋπολογισμού του. Η εξέλιξη αυτή περιλαμβάνει διάφορες πτυχές. Σίγουρα, αποτελεί προϊόν της δυσαρέσκειας της κυβέρνησης Τραμπ προς την ηγεσία του διεθνούς οργανισμού λόγω της τακτικής της στην αντιμετώπιση της πανδημίας, η οποία ήταν εγγύτερα στο κινεζικό μοντέλο παρά στο αμερικανικό. Επιπλέον, αποτελεί εκδήλωση της γενικότερης αναθεωρητικής στάσης των ΗΠΑ απέναντι σε υπάρχουσες διεθνείς δομές, καθώς μία σειρά «εργαλεία» είτε δεν χρησιμεύουν πλέον για τη διασφάλιση της ηγεμονίας τους είτε απαιτείται η μετάλλαξή τους είτε, τέλος, καθίσταται προτιμότερη η αποδόμηση και υποβάθμισή τους, αν υπάρχει κίνδυνος να στραφούν ενάντιά τους. Η διαμάχη με τον ΠΟΥ πρέπει να τοποθετηθεί εντός αυτού του πλαισίου – όπως και η σύγκρουση με το Πεκίνο, καθώς το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας κάλεσε τις ΗΠΑ να στηρίξουν τον ΠΟΥ, τον οποίο εξήραν για τον ρόλο του στη μάχη απέναντι στην πανδημία.
Είναι ξεκάθαρο πως ο νέος αυτός διχασμός αποτελεί ένα ακόμη πεδίο εκδήλωσης του οξυνόμενου ανταγωνισμού ΗΠΑ-Κίνας. Η «διπλωματία των δωρεών» εκ μέρους της δεύτερης αλλά κι η ικανότητά της να πιέζει και να εκβιάζει κράτη με όπλο την προμήθεια μασκών και άλλων προστατευτικών αγαθών, της δίνουν πόντους. Στον αντίποδα, ο μηχανισμός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους επιχειρεί να εκθέσει την Κίνα επικοινωνιακά, προβάλλοντας τις ευθύνες της για το ξέσπασμα της πανδημίας, την απόκρυψη της έκτασης στο εσωτερικό της, αλλά και τη χαμηλή ποιότητα των ιατρικών και προστατευτικών προϊόντων της.
Συνέπεια της όξυνσης των διμερών σχέσεων αποτελούν και οι καθυστερήσεις ή ακυρώσεις παράδοσης νοσοκομειακού εξοπλισμού στις ΗΠΑ σε μια συγκυρία που τα κρούσματα και τα θύματα του κορονοϊού εκτοξεύονται. Η εξάρτηση δε αυτή ενισχύει τις φωνές εντός της αμερικάνικης ελίτ που ζητούν άμεσα επαναπατρισμό των αμερικάνικων βιομηχανιών που βρίσκονται σε κινεζικό έδαφος. Ένα βρόμικο παιχνίδι ισχύος κι επιβολής εκτυλίσσεται εν μέσω πανδημίας με διακύβευμα ανθρώπινες ζωές. Γίνεται φανερό ότι το πραγματικό ερώτημα που τίθεται δεν είναι αν ο ΠΟΥ κάνει καλά τη δουλειά του αλλά τι θα περιλαμβάνει η επόμενη ημέρα. Και επομένως, ποια πρέπει να είναι η δική μας προετοιμασία από σήμερα.
